ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 2

บทที่ 2

น่าเสียดายที่ตั้งแต่ต้นจนจบความปรารถนายังคงเป็นเพียงความปรารถนา หาได้กลายเป็นความจริงไม่

หลังเยี่ยเหมยหลับไปไม่เพียงไม่ได้ความทรงจำใดๆ มาสักกระผีก แต่ยังฝันถึงความฝันวาบหวามที่น่ากลัวขณะตกน้ำอีกครั้ง พอเธอตื่นขึ้นมาก็ยังคงนอนอยู่บนเตียงเตา ในสมองไม่มีอะไรเพิ่มมา แต่ร่างกายนี้กลับเหมือนผ่านการวิ่งมาสามพันเมตร เธอเหงื่อโชกไปทั้งตัว เหนื่อยจนแทบกระอัก

ครั้นเลิกผ้าห่มพลิกตัวก็ได้ยินเสียงที่แหบพร่าอยู่บ้างของอี๋เหนียงสี่เอ่ยถามอยู่ริมหู “อาเหมย เจ้าตื่นแล้ว รู้สึกไม่สบายตรงไหนหรือไม่”

เยี่ยเหมยฟังดูอย่างละเอียด พบว่าภายในห้องมีตนเองกับอี๋เหนียงสี่เพียงสองคน เดิมคิดจะส่ายหน้าตอบว่าไม่เป็นอะไร กลับพลันเปลี่ยนเป็นแสดงสีหน้าเจ็บปวดทรมานออกมา อีกทั้งยังใช้มือข้างหนึ่งอังศีรษะ “ข้า…ข้าปวดหัว”

“เป็นอะไรไป” อี๋เหนียงสี่ปราดมาอยู่ข้างเยี่ยเหมย ตรวจดูศีรษะเธออย่างละเอียดด้วยความกังวลทันที

สองมืออันอบอุ่นและน้ำเสียงเป็นห่วงกังวลทำให้มีความรู้สึกอบอุ่นแผ่ขึ้นมาในใจเยี่ยเหมย ตอนอยู่ในยุคปัจจุบันเธอเป็นเด็กกำพร้า อายุสิบหกจบมัธยมต้นก็ต้องเริ่มทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็ก ช่วยคนอื่นซักผ้า ทำกับข้าว เลี้ยงเด็ก ต้องฟังคำบ่นของนายจ้างอยู่เสมอ เพิ่งเคยได้สัมผัสความเอาใจใส่ที่อบอุ่นแบบนี้เป็นครั้งแรก เธอไม่อยากโกหกอี๋เหนียงสี่ที่ให้ความอบอุ่นกับเธอ เพียงแต่ถ้าไม่โกหก เธออาจจะต้องสูญเสียแม้แต่ความอบอุ่นเล็กๆ นี้ไป

เยี่ยเหมยคิดเล็กน้อยก่อนเอ่ยปากว่า “ท่านแม่ อันที่จริงเมื่อคืนข้าเกือบตายอยู่ก้นบึงแล้วจริงๆ…”

“ชู่ว…เบาเสียงหน่อย” ถึงจะรู้ว่าในห้องไม่มีใครอื่น แต่อี๋เหนียงสี่ก็ยังเอามือปิดปากเยี่ยเหมยไว้ มองซ้ายมองขวาด้วยใบหน้าตระหนกตกใจ สุดท้ายก็เตือนว่า “อาเหมย บอกเจ้ากี่ครั้งกี่หนแล้วว่าให้เรียกข้าว่าอี๋เหนียง ถ้าเกิดถูกใครได้ยินเข้าจะทำอย่างไร อาเหมยที่แสนอาภัพของข้า เกือบจะตายไปเสียแล้ว…” พูดมาถึงตอนหลังอี๋เหนียงสี่ก็เริ่มน้ำตาร่วงเผาะลงมาอีก

คราวนี้เยี่ยเหมยรีบจับมือนางออกก่อนที่นางจะร้องไห้จนหยุดไม่อยู่ “อี๋เหนียง เมื่อคืนตอนที่อยู่ก้นบึงข้ารู้สึกว่าทั้งมืดทั้งน่ากลัว มิหนำซ้ำจู่ๆ ยังมีสายโซ่ลากข้าให้เดินไปเรื่อยๆ ข้าเดินไปถึงสะพานแห่งหนึ่ง หัวสะพานมีท่านยายอยู่ผู้หนึ่ง นางให้ข้าดื่มน้ำลงไปชามหนึ่ง แต่ข้าดื่มไปได้ครึ่งเดียวกลับเหมือนได้ยินใครพูดว่า ‘จับผิดคน’ แล้วต่อมาข้าก็ตื่นขึ้น พบว่าตนเองลอยอยู่บนผิวน้ำ ถึงกับยังไม่ตาย”

คำพูดนี้ทำเอาอี๋เหนียงสี่ตกใจจนเบิกตากว้าง พึมพำขึ้นว่า “นั่น นั่นคือ…สะพานไน่เหอ น้ำแกงยายเมิ่ง…” ฉับพลันนั้นนางหน้าเปลี่ยนสีอย่างรุนแรงทันที ปิดปากเยี่ยเหมยไว้อีกครั้ง “เรื่องนี้พูดให้ผู้อื่นรู้ไม่ได้เด็ดขาด โดยเฉพาะอี๋เหนียงสามของเจ้า ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวนางจะปั้นเรื่องอะไรมาใส่ความเจ้าอีก…”