ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 4

ครอบครัวเกาต้าเหอเป็นพี่น้องผู้ชายสองคน เกาต้าเหอกับภรรยาแต่งงานมาสิบเจ็ดปี ให้กำเนิดบุตรสาวห้าคน แต่ไม่มีบุตรชายแม้แต่คนเดียว ส่วนเกาเสี่ยวเหอผู้เป็นน้องชายแต่งงานมาเก้าปี ภรรยาเสี่ยวเหอกลับเอาการเอางาน เด็กสองคนที่ให้กำเนิดล้วนเป็นบุตรชาย

ภรรยาเสี่ยวเหอเดิมทีก็เป็นพวกชอบยุให้รำตำให้รั่ว คราวนี้ยิ่งยืดอกเดินกร่างในบ้านสกุลเกาได้มากกว่าเก่า ยุยงมารดาต้าเหอที่ให้ความสำคัญกับหลานชายมากกว่าหลานสาว วันๆ เอาแต่จับผิดภรรยาต้าเหอกับบุตรสาวทั้งหลาย

หลายปีมานี้ภรรยาต้าเหอที่นิสัยเถรตรงต้องอดทนอดกลั้นสารพัดเนื่องจากตนเองไม่มีบุตรชายให้สกุลเกา คิดไม่ถึงว่าตอนเที่ยงเมื่อวานมารดาต้าเหอจะบอกว่าหลานชายสุดที่รักอยากกินปลาบึงน้ำหนาว ซ้ำยังเจาะจงให้ซื่อฮวาเป็นคนไปจับ แต่พอไปเกาซื่อฮวาก็หวิดชีวิตจะหาไม่

ครอบครัวสกุลเกาไม่ได้แยกบ้านกันอยู่ งานทั้งหมดในบริเวณบ้านล้วนเป็นของเกาต้าเหอสามีภรรยาและเหล่าบุตรสาว ไก่สามสิบกว่าตัวในลานเรือนเป็นภรรยาต้าเหอขนกลับมาจากบ้านเดิม ปกติก็ล้วนได้เกาเอ้อร์ฮวาและเกาซานฮวาให้อาหาร แต่พวกบุตรสาวกลับไม่เคยได้กินแม้แต่ไข่ ตอนนี้เชือดไก่มาให้ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตบำรุงร่างกายไปแค่ตัวเดียวก็ถูกภรรยาเสี่ยวเหอมาพาลด่ากราด ภรรยาต้าเหอจึงระเบิดโทสะออกมาในที่สุด

เยี่ยเหมยไม่กระจ่างในพื้นฐานชีวิตความเป็นอยู่ของตำบลหยางหลิ่ว ทว่าเกาซื่อฮวากับเกาอู่ฮวาที่อยู่ตรงหน้านางมองเห็นชัดกระจ่างตา เพิ่งจะพ้นเดือนหนึ่ง อากาศเช่นนี้นางสวมเสื้อบุนวมตัวบางยังรู้สึกหนาว แต่บนร่างเกาซื่อฮวามีเพียงชุดผ้าป่านที่มีรอยปะหลากสีสันบดบังสีเดิมเพียงตัวเดียว เนื้อตัวที่มีแต่หนังหุ้มกระดูกเหมือนกับผู้ประสบภัยในแอฟริกาอย่างไรอย่างนั้น กระดูกอกที่นูนออกมาเพราะได้รับการบำรุงไม่เพียงพอก็ใกล้จะโปนไปถึงขอบฟ้าแล้ว เห็นแล้วช่วยให้คนอดสงสารไม่ได้ ครั้นมองลอดหน้าต่างที่เปิดอ้าอยู่ออกไป เสื้อบุนวมปักลายละเอียดตัวใหม่เอี่ยมที่ไม่มีรอยปะสักรอยของภรรยาเสี่ยวเหอก็แยงสายตาเป็นพิเศษ

“อาสะใภ้ต้าเหอ นี่เป็นเงินสองตำลึง ให้พี่รองของข้าพักในบ้านพวกท่านสักสองวันได้หรือไม่” เยี่ยหย่วนที่ไปพักอยู่ห้องด้านข้างได้ไม่นานกลับมายืนตรงประตูพลางพูดประโยคนี้ขึ้นอย่างระมัดระวัง

“อาหย่วน เจ้าพูดอะไรอย่างนี้ อาเหมยเป็นผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตซื่อฮวาของพวกเราไว้ อย่าว่าแต่สองวันเลย ต่อให้อยู่สองเดือนข้าก็ไม่อาจรับเงินนี้ไว้ได้” ภรรยาต้าเหอเดิมก็เป็นคนมีน้ำใจ จึงทำหน้าเข้มบอกให้เยี่ยหย่วนเก็บเงินกลับไปโดยไม่สนจะทะเลาะกับน้องสะใภ้ต่ออีกทันที

ใครเลยจะรู้ว่าการเคลื่อนไหวของภรรยาเสี่ยวเหอเองก็หาช้าไม่ เพียงสองสามก้าวก็พุ่งมาถึงหน้าภรรยาต้าเหอ รับเงินในมือเยี่ยหย่วนไป อีกทั้งยังเอาเข้าปากกัดดูอย่างแรง จากนั้นก็คลี่ยิ้มกว้างเหมือนดอกไม้บานออกมาทันควัน “วางใจเถอะ เงินนี้มากพอจะให้พี่สาวเจ้าอยู่ได้หลายวันเชียว”

ภรรยาต้าเหอคิดจะแย่งกลับมา แต่ภรรยาเสี่ยวเหอกลับหมุนตัวเดินเข้าห้องใหญ่ “ท่านแม่ ห้องว่างทางฝั่งพี่สะใภ้ถูกเช่าไปแล้ว นี่เป็นค่าเช่าเจ้าค่ะ”

เยี่ยหย่วนโบกมือให้ภรรยาต้าเหอที่มีท่าทางละอายใจก่อนพูดอย่างเร่งรีบอยู่บ้าง “อาสะใภ้ สองวันนี้ท่านช่วยดูแลพี่รองของข้าให้มากสักหน่อย”