ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 7

บทที่ 7

เยี่ยเหมยไม่อาจไม่ยอมรับว่าตนเองเป็นพวก ‘คลั่งไคล้เสียง’ แม้จะรู้สึกว่าชายหนุ่มดูเย็นชา แต่เสียงของเขาทุ้มนุ่ม จัดอยู่ระดับชั้นเลิศ ได้ยินเสียงเช่นนี้นางก็แทบเสียความสามารถในการพิจารณาไตร่ตรอง พยักหน้าอย่างปราศจากความลังเล “ย่อมทำได้แน่นอน”

ได้ยินเช่นนี้ ชายหนุ่มก็ยกมุมปากน้อยๆ “ไม่ทราบว่าของสองอย่างที่เจ้าพูดมาต้องใช้เวลาทำเท่าไร”

“อย่างมากห้าวัน” เยี่ยเหมยคิดดูแล้วเห็นว่าของทั้งสองอย่างไม่ได้ซับซ้อน ถ้าหาช่างไม้ฝีมือดีมาได้สักคนก็อาจทำเสร็จได้ภายในเวลาเพียงสามวัน แต่เพื่อความแน่นอนปลอดภัย นางจึงบวกเพิ่มไปอีกสองวัน

อันที่จริงเวลานี้เยี่ยเหมยระงับความเบิกบานยินดีในใจไม่อยู่แล้ว มันจึงหลุดออกมาผ่านน้ำเสียง ควรต้องรู้ว่าคนผู้นี้เป็น ‘นายน้อย’ ของหลงจู๊ ซักถามละเอียดเช่นนี้จะต้องเพราะอยากสั่งทำให้เด็กในบ้านแน่นอน กิจการยังไม่ทันเปิดอย่างเป็นทางการก็มีรายการสั่งจองแล้ว ช่างโชคดีเสียนี่กระไร! นางคิดคำนวณในใจอย่างรวดเร็วว่าควรบอกราคาเท่าไรดี

อาจเพราะประกายวิบวับในดวงตานางฉายชัดเกินไป อีกฝ่ายจึงพลันเปลี่ยนประเด็น “เมื่อครู่บ่าวของสกุลจั่นด่าเจ้าว่าไส้แห้ง เหตุใดเจ้าถึงยังช่วยคุณหนูเล็กของพวกนั้นอีก”

“หะ…หา?” เยี่ยเหมยที่นึกว่าจะเข้าสู่ขั้นตอนบอกราคามึนงงไปทันที ปากเผยอค้าง มองใบหน้าเย็นชาขรึมเคร่งของบุรุษ มองเข้าไปในนัยน์ตาล้ำลึกที่มีแววกังวลสงสัยของเขา ครู่ใหญ่ถึงตอบกลับไป “ท่านก็พูดอยู่ว่าเป็นบ่าวที่ด่าข้า แล้วเกี่ยวอะไรกับเด็กด้วยเล่า จะให้ข้ามองดูเด็กที่เป็นผู้บริสุทธิ์ต้องตายไปเพราะเหตุนี้อยู่เฉยๆ ข้ากลับเอาชนะจิตสำนึกรู้ผิดชอบไม่ได้”

“เจ้าไม่กลัวว่าถ้าเกิดช่วยไม่ทัน เด็กคนนั้นยังคงจะตายเช่นเดิม ถึงเวลานั้นเจ้าจะทำอย่างไร” แววตาชายหนุ่มเข้มขึ้น สายตาที่มองเยี่ยเหมยเคร่งขรึมจริงจัง เหมือนว่ากำลังรอคอยคำตอบที่มีความสำคัญต่อเขาอย่างไร้ใดเทียม

“ภายใต้สถานการณ์พรรค์นั้น ถ้ารอข้ากังวลเสร็จค่อยลงมือช่วย มีหรือจะยังช่วยเด็กไว้ได้ ข้าจึงทำได้เพียงทำตามใจต้องการ ถึงแม้หลังจากนั้นต้องถูกคนประณามกล่าวโทษ แต่อย่างน้อยก็ไม่มีอะไรต้องละอายแก่ใจ”

เดิมทีเยี่ยเหมยไม่ได้คิดจะพูดมากเพียงนี้ แต่ถูกเขากระตุ้นเตือนก็รู้สึกว่าการกระทำก่อนหน้านี้ของตนเองหุนหันเอาแต่อารมณ์เกินไป ผู้ที่ในท้องมีทารกอยู่แต่ยังวู่วามเพียงนั้น ถ้าเกิดเหตุไม่คาดฝันอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร

“ทำตามใจต้องการ ไม่มีอะไรต้องละอายแก่ใจ…” เมื่อได้ยินคำตอบของเยี่ยเหมยแล้ว อีกฝ่ายก็จมอยู่ในภวังค์ความคิด

เยี่ยเหมยเพิ่งจะรู้สึกตัวว่าดวงอาทิตย์ขึ้นสูงแล้ว นางยังมีสิ่งที่ต้องทำอีกกองใหญ่จะมัวเสียเวลาไม่ได้แล้ว เดิมทีนางคิดจะล้วงเอาหยกเขียวรูปปลาคู่ออกมา แต่พอมองเห็นปิ่นไม้ที่ถืออยู่ก็ได้ความคิด ดึงปิ่นมุกบนศีรษะลงมา ก่อนยื่นไปเบื้องหน้าหลงจู๊ของโรงรับจำนำ “หลงจู๊ใช่หรือไม่ รบกวนดูปิ่นนี้ทีว่าจะได้ราคาเท่าไร”