ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 9

ไม่รู้ทำไมขณะนึกถึงเรื่องที่หลินฟางเฟยไปคฤหาสน์นอกเมืองเมื่อวันที่สิบสองเดือนสิบปีกลาย ในห้วงสมองจั่นอวิ๋นหยางกลับมีเงาร่างของเยี่ยเหมยปรากฏวาบ เขาตระหนกในใจ พลันสะบัดศีรษะอย่างแรง ไม่ง่ายเลยกว่าจะสลัดภาพเยี่ยเหมยออกไปจากสมองได้

“แค่ราวห้าวัน? อวิ๋นหยาง เจ้าออกท่องเที่ยวศึกษาเล่าเรียนอยู่ข้างนอกมาหลายปีเพียงนี้ยังไม่พออีกหรือ พ่อล่ะเป็นห่วงเจ้าจริงๆ เจ้าจะอยู่ที่บ้านตั้งใจศึกษาเรื่องดูแลจัดการกิจการจากพ่อไม่ได้เชียวหรือ”

“ท่านพ่อ ข้าบอกท่านไปนานแล้วว่าข้าไม่มีความสนใจในด้านค้าขาย ข้างนอกมีโลกใบใหญ่ให้ข้าออกท่องไป แล้วไยต้องจำกัดตนเองอยู่กับอะไรเพียงด้านเดียวด้วย อย่างเมื่อเดือนก่อนข้าก็เพิ่งไปเมืองเจียงโจวที่เป็นดั่งสวรรค์บนดินมา…” จั่นอวิ๋นหยางเปลี่ยนประเด็นด้วยสีหน้าอ่อนใจ ไม่อยากให้บิดาพร่ำบ่นเรื่องจะให้เขากลับมาดูแลกิจการการค้าต่ออีก

ทว่าท่วงท่าสง่าผ่าเผยดั่งต้นสนและเสียงอันทุ้มนุ่มของเขาในยามนี้ ทำให้สะใภ้ใหญ่จั่นที่ยังอยู่ในโถงตัดใจละสายตาจากเขาไม่ได้ นึกถึงคำพูดของจั่นอวิ๋นหยางที่เกี่ยวกับเถียนหนานซิงก่อนหน้านี้ สะใภ้ใหญ่จั่นก็แก้มเห่อแดง ที่แท้เขาก็คอยเอาใจใส่นางอยู่เงียบๆ!

เห็นคุณหนูของตนมีท่าทางเหมือนสาวน้อยอายุสิบห้าสิบหกที่เพิ่งรู้จักความรัก ได้เห็นคนหนุ่มที่ชื่นชมหลงใหล เฝิงหมัวมัวก็อดจะเย็นสันหลังวาบไม่ได้ ถ้ามิใช่ติดที่ฐานะและกาลเทศะ นางจะต้องตบหน้าเรียกสติคุณหนูให้ได้ แต่ตอนนี้นางทำได้เพียงจับข้อมือคุณหนูไว้แน่น แรงนั้นแฝงด้วยการห้ามปรามและตักเตือน!

ถึงแม้จั่นเจียงฉือจะบอกว่างานเลี้ยงครอบครัวไม่ต้องรอจั่นอวิ๋นเผิงกลับมาค่อยเริ่มงาน แต่จั่นอวิ๋นหยางก็ยังหาข้ออ้างปลีกตัวเดินออกไปที่สวนดอกไม้เล็กๆ ด้านหลังโถงเฟิงเยี่ย ตั้งใจจะถ่วงเวลาไว้สักสองเค่อ รอจั่นอวิ๋นเผิงกลับมาถึงค่อยเริ่มกินข้าว จะอย่างไรเขาก็จากบ้านไปศึกษาเล่าเรียนตั้งแต่เล็ก หลังการสอบเคอจวี่ก็ท่องเที่ยวอยู่ข้างนอกมาตลอด ไม่ว่าการค้าของสกุลจั่นหรือสุขภาพร่างกายของบิดาล้วนแต่มีจั่นอวิ๋นเผิงผู้เป็นพี่ใหญ่คอยดูแล

เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าแค่ออกมาเดินชมสวนจะถึงกับเจอสะใภ้ใหญ่จั่นมายืนอยู่กลางแสงโคมและดงต้นไม้ดอกไม้ตามลำพัง

หากกล่าวว่าจั่นอวิ๋นหยางเมื่อไม่กี่ปีก่อนยังเป็นคุณชายสุยเฟิงที่เอาแต่จมกองตำราและไม่ประสีประสาเรื่องทางโลกผู้นั้น เช่นนั้นจั่นอวิ๋นหยางที่บัดนี้อายุยี่สิบกว่าและท่องเที่ยวอยู่ข้างนอกมาหลายปีก็เป็นท่านรองจั่นที่อยู่เหนือความวุ่นวายในโลกและยังไม่เจอคนที่รอคอย อีกทั้งหลายปีมานี้เขาก็ทำงานให้องค์จักรพรรดิและรัชทายาทเป็นการลับมาโดยตลอด จั่นอวิ๋นหยางในสองปีมานี้จึงเปลี่ยนเป็นเย็นชาเคร่งขรึมยิ่งกว่าเดิม

พอไม่มีจั่นเจียงฉืออยู่ข้างกายให้ต้องชักจูงหลอกล่อ ผู้ที่สะใภ้ใหญ่จั่นมองเห็นก็คือจั่นอวิ๋นหยางที่ใบหน้าไร้อารมณ์ รอบกายมีกลิ่นอายไม่ต้อนรับคนแปลกหน้ากำจายออกมา สะใภ้ใหญ่จั่นจึงนิ่งงันไปเล็กน้อย แต่ครั้นนึกขึ้นได้ว่านางอุตส่าห์ทำให้เฝิงหมัวมัวกับสาวใช้ข้างกายทั้งสองเฝ้าอยู่ที่ประตูหลังของโถงเฟิงเยี่ยได้ทั้งที โอกาสอยู่ตามลำพังที่ได้มาไม่ง่ายนี้ ยามนี้ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจปล่อยไปได้