ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 3-บทที่ 4

เขาจึงหยุดชะงักด้วยความสับสน ไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดนางถึงรังเกียจเขาขึ้นมาอีก

อวิ๋นจ้าวคิดว่านางคงจะบ้าไปแล้วที่ออกมาพบเขา! จึงหันขวับแล้ววิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

นับจากวันนี้ไปจงลืมเขาให้หมดสิ้น ไม่มีความเกี่ยวข้องใดกับเขาอีก เช่นนี้แล้ววันหน้าก็คงไม่ต้องเศร้าเสียใจ

แต่ยิ่งวิ่งเร็วเท่าไร นางก็ยิ่งรู้สึกละอายแก่ใจมากเท่านั้น แสงโคมไฟสลัวเลือนราง ฝีเท้าเร่งรีบร้อนรน นางเดินโซซัดโซเซ จนใต้ฝ่าเท้าเกิดลื่นไถล ทำให้ล้มลงไปกับพื้นทั้งตัว จมอยู่ในกองหิมะ นางพยายามเอามือประคองร่างให้ลุกขึ้น แต่จู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บปวดที่หัวใจ ทั้งความเจ็บปวดนั้นยังรุนแรงมากกว่าปกติ

คล้ายนางจะนึกอะไรได้บางอย่าง จึงเอามือคว้าเชือกสีแดงที่คล้องคอเอาไว้ แล้วยกขึ้นมาช้าๆ ไข่มุกราตรีจึงเผยให้เห็นรูปโฉมที่แท้จริง มันส่องประกายสว่างใสดุจหิมะ

ไข่มุกราตรีเม็ดนี้มีขนาดไม่ใหญ่นัก อีกทั้งไม่นับว่าเป็นของล้ำค่าอะไร ตอนนั้นเห็นเขาถือเล่นในมือ นางเห็นเข้าก็ชอบใจ ลู่อู๋เซิงที่หันหลังอยู่มองไม่เห็น แต่ท่านลุงลู่มาเห็นเข้าจึงเอ่ยปากบอก เขาก็รีบส่งให้นางทันที แม้เขาจะชอบมากแค่ไหนก็ไม่แสดงท่าทีที่ตัดใจไม่ลงออกมาเลย

นางรู้สึกราวกับว่าได้รับสมบัติล้ำค่ามาชิ้นหนึ่ง พอหาช่างฝีมือนำไข่มุกร้อยเชือกสีแดงได้แล้ว นางก็นำมาคล้องคอตลอดโดยไม่เคยถอดวาง แม้แต่ตอนที่นางโกรธเขาที่สุด หรือกระทั่งในอีกสิบปีข้างหน้า

นางอยากจะโยนไข่มุกทิ้งไป แต่ยามนี้มันส่องประกายสุกสว่างดั่งโคมไฟ ค่อยๆ เปลี่ยนจากสีเหลืองเป็นขาว จนกระทั่งเจิดจ้าบาดตา นางมองด้วยความตกตะลึง ลืมความเจ็บปวดที่หัวเข่าไปชั่วขณะ

ดูเหมือนนางเคยเห็นแสงสีขาวเช่นนี้จากที่ใดมาก่อน

ใช่แล้ว…คืนนั้นที่นางย้อนกลับมาในอดีตนี้ คืนที่ลู่อู๋เซิงเพิ่งตายจากไป นางกำไข่มุกราตรีเอาไว้แน่น แล้วนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่ม มองดูมันจนผล็อยหลับไป

จากนั้น…นางก็ย้อนกลับมาสิบปีก่อน

นางใจเต้นโครมคราม ระหว่างที่นางกำลังจะไขปริศนาได้นั้น จู่ๆ ไข่มุกราตรีก็สาดประกายแสงแผ่ออกไปนับหมื่นจั้ง ทำให้กลางคืนส่องสว่างดุจกลางวัน

“ตุ้บ…”

“คุณหนู? คุณหนู? ท่านตื่นแล้วหรือเจ้าคะ จะให้ข้าเติมถ่านสักหน่อยหรือไม่”

เสียงของสี่เชวี่ยช่างเหมือนนกสี่เชวี่ย* เสียจริง ร้องเจื้อยแจ้วไม่หยุดปาก เสียงลอยมาเข้าหูของนางตลอดเวลา ฟังแล้วรู้สึกคันยุบยิบ

เมื่ออวิ๋นจ้าวพลิกตัวก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ยื่นมือออกไปลูบดูก็พบผ้าห่มนุ่มนิ่มสบายตัว นางส่งเสียงงึมงำคำหนึ่ง แต่ทันใดนั้นกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง จึงรีบลุกพรวดขึ้นมานั่ง ผ้าห่มที่คลุมร่างลื่นหลุดลงพื้นไปอย่างเงียบงัน

นางเหลียวซ้ายแลขวาด้วยความประหลาดใจ นี่เป็นเตียงนอนของนางชัดๆ พอเงยหน้ามองออกไป แม้แสงจันทร์จะเบาบาง แต่ก็พอมองออกว่าห้องนี้คือห้องของนาง

หรือเมื่อครู่นี้นางจะฝันไป?

นางไม่ได้ย้อนกลับไปเมื่อสิบปีก่อนกระมัง