ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 3-บทที่ 4

ตอนนี้ท่านย่ายังไม่ตาย พวกเขายังไม่ล่วงเกินติ้งเป่ยโหว ทุกสิ่งทุกอย่างย้อนกลับไปอยู่ที่จุดเดิมของมัน

ที่แท้เรื่องราวที่ผ่านมานั้นนางไม่ได้ฝันไป แต่นางย้อนเวลากลับมาเมื่อสิบปีก่อนจริงๆ ทั้งยังย้อนกลับมาครั้งที่สองแล้ว

เช่นนั้นตัวนางในตอนนี้ก็ราวกับมีดวงวิญญาณผู้หยั่งรู้ประทับร่าง รู้เรื่องราวที่คนอีกมากมายล้วนไม่รู้

สี่เชวี่ยเนื้อตัวสั่นระริกขณะมองคุณหนูของนางหัวเราะไม่ยอมหยุด คิดอย่างจริงจังว่าคนที่นางต้องไปหามิใช่หมอเทวดา แต่เป็นนักพรต!

“สี่เชวี่ย เจ้าไปที่ห้องครัวหน่อย”

สี่เชวี่ยตั้งสติได้ “หา อ้อๆ คุณหนูหิวแล้วสินะเจ้าคะ”

“ไม่ใช่” อวิ๋นจ้าวตบไหล่ของสี่เชวี่ย ดวงตาสองข้างโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้ม นัยน์ตาสดใสมีแสงดาวพร่างพราวจนยากจะอำพราง “เจ้าไปบอกพ่อครัวด้วย ให้เขาเคี่ยวโจ๊กให้เละกว่าเดิม โดยเฉพาะ…เมล็ดซิ่ง”

โจ๊กล่าปาเมื่อเคี่ยวนานกว่าเดิม รสชาติยิ่งหอมหวาน พอตักเข้าปากแล้วก็ละลาย ฮูหยินผู้เฒ่ากินไปถึงสองชาม เอ่ยชื่นชมไม่ขาดปาก “อายุมากแล้ว ฟันไม่ค่อยจะดี โจ๊กวันนี้เคี่ยวเละกำลังดี ดีมากจริงๆ”

อวิ๋นฮูหยินยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ได้ยินว่าอวิ๋นเอ๋อร์สั่งกำชับห้องครัวเป็นพิเศษ ให้เคี่ยวโจ๊กให้เละกว่าเดิมเจ้าค่ะ”

นายท่านอวิ๋นขมวดคิ้ว “น่าแปลกนัก เหตุใดเจ้าถึงไปยุ่งเรื่องในครัวได้”

อวิ๋นจ้าวตื่นเต้นยินดีจนหลับตาไม่ลงทั้งคืน จนถึงตอนนี้ก็ยังมีสีหน้าสดชื่นแจ่มใส นางอดยิ้มอย่างมีเลศนัยไม่ได้ “กลัวว่าพ่อครัวจะต้มโจ๊กไม่เละพอ จนกินแล้วปวดฟันน่ะสิเจ้าคะ”

นายท่านอวิ๋นเหลือบมองนางแวบหนึ่ง ไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุตรสาวจึงมีท่าทีลับลมคมในเช่นนี้

อวิ๋นจ้าวจิตใจเบิกบานอย่างที่สุด กินโจ๊กรวดเดียวถึงสามชามติดกัน พอลุกขึ้นถึงได้รู้สึกว่าอิ่มจนแน่นท้อง นางเตรียมลุกขึ้นออกไปเดินเล่นข้างนอก และจะได้ไปหาลู่อู๋เซิงด้วย

ในเมื่อทุกอย่างย้อนกลับคืนมาได้ ก็ไม่มีอะไรต้องหวาดกลัวแล้ว

“อวิ๋นเอ๋อร์” ฮูหยินผู้เฒ่าเรียกนางไว้แล้วกล่าวว่า “วันนี้อากาศดีไม่น้อยเลย อีกประเดี๋ยวเจ้าไปไหว้พระที่วัดวั่นซานเป็นเพื่อนย่าเถอะ”

อวิ๋นจ้าวชะงักไปเล็กน้อย เมื่อคืนนางพยายามทบทวนเรื่องทั้งหมดในวันที่แปดเดือนสิบสองที่นางเคยผ่านมาเมื่อตอนอายุสิบสี่ เลี่ยงไม่ให้พอย้อนกลับมาแล้วทำอะไรพังอีก แต่เวลาก็ผ่านมานานแล้ว นางจึงจดจำเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดไม่ได้

นางจำได้แค่ว่านับจากวันที่ตนเองปรากฏตัวขึ้นจากการย้อนเวลาเมื่อครั้งก่อน ท่านย่าของนางก็ต้องปวดฟันเพราะเมล็ดซิ่ง

แต่…แต่ตอนนี้ท่านย่าปลอดภัยดี ทั้งยังจะเปลี่ยนไปไหว้พระอีก คงไม่น่าเกิดเรื่องอะไรหรอกกระมัง

อวิ๋นจ้าวโบกไม้โบกมือปฏิเสธอยู่ในใจ ยังจะมีเรื่องอะไรได้ ก็แค่ไหว้พระมิใช่หรือ นางจึงตอบรับด้วยความยินดี และบอกว่าอีกครึ่งชั่วยามจะกลับมา นางถึงได้ออกจากบ้านไปหาลู่อู๋เซิง

หากให้ไปพบเขาเมื่อ ‘หลายวันก่อน’ อวิ๋นจ้าวคงจะยังรู้สึกอึดอัดลังเลใจอยู่บ้าง ทว่าวันนี้นางไม่รู้สึกอะไรแล้ว นางกลัวแค่ว่าการไปปรากฏตัวต่อหน้าเขาอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้ จะทำให้เขาคิดว่านางโดนปีศาจเข้าสิงร่างหรือไม่ เพราะนอกจากจะไม่โกรธเขาแล้ว นางยังอยากจะขอคืนดีอีกด้วย

พอใกล้จะถึงจวนสกุลลู่ ฝ่ามือของอวิ๋นจ้าวก็มีเม็ดเหงื่อไหลซึมออกมา นางลองนับนิ้วคำนวณเวลาดูแล้ว เขาคงใกล้ออกจากบ้านเต็มที อีกครู่หนึ่งนางจะกระโดดไปหยุดอยู่ตรงหน้ารถม้า โดยไม่สนว่าเขาจะตกตะลึงแค่ไหน นางจะต้องลากเขาลงจากรถให้ได้ เพื่อแสดงความจริงใจให้เขาเห็น