ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 7-บทที่ 8

อวิ๋นจ้าวนอนฟุบอยู่บนเตียง ดวงตาไร้ประกาย สี่เชวี่ยทายาเสร็จเรียบร้อยก็เอ่ยว่า “เอาล่ะ ให้ท่านดีใจสักหน่อย”

อวิ๋นจ้าวหันหน้าไปมอง ก็มีจดหมายฉบับหนึ่งถูกส่งมาตรงหน้า นางยื่นมือออกไปรับไว้ เมื่อเห็นลายมือที่คุ้นเคยบนนั้น ความเจ็บปวดที่เท้าพลันหายไปกว่าครึ่ง นางรีบลุกขึ้นนั่งฉีกซองจดหมายอย่างว่องไว

สี่เชวี่ยยิ้มแย้ม คุณหนูช่างมีชีวิตชีวายิ่งนัก คุณชายลู่ผู้นั้นมีอาคมหรือไร สามารถช่วยคนขจัดโรคภัยไข้เจ็บได้ด้วย

อวิ๋นจ้าวคลี่จดหมายอ่านสองรอบ เนื้อความมีเพียงไม่กี่ตัวอักษร ยังคงเป็นการนัดพบที่เรียบง่ายเช่นในวันวาน แต่ความหมายที่แฝงอยู่นั้น มีเพียงนางที่เข้าใจ

สี่เชวี่ยชะโงกหน้ามอง “คุณชายลู่ว่าอะไรหรือเจ้าคะ”

“นัดหมายข้าไปล่องทะเลสาบวันพรุ่งนี้”

“เช่นนั้นข้าจะตอบปฏิเสธแทนท่านเอง”

“ประเดี๋ยวก่อน” อวิ๋นจ้าวดึงตัวสี่เชวี่ยไว้ “เหตุใดต้องปฏิเสธ ข้าจะไป”

สี่เชวี่ยจ้องหน้านาง “ขาท่านเป็นเช่นนี้จะไปอย่างไรเจ้าคะ”

“ต่อให้ต้องคลานข้าก็จะไป” อวิ๋นจ้าวแตะข้อเท้าที่ยังบวมอย่างแผ่วเบา เจ็บยิ่งนัก ทว่านี่เป็นวันดีที่นางกับลู่อู๋เซิงจะได้พบกันอีกครั้ง นางไม่ไปไม่ได้หรอก

สี่เชวี่ยรู้ดีว่าไม่อาจห้ามปรามคุณหนูของตน จึงได้แต่กล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “แม่นางผู้นั้นก็จริงๆ เลยเชียว คุณหนูช่วยนางจับหัวขโมยทั้งที ทว่านางกลับไม่มาเยี่ยมเยียนสักนิด”

อวิ๋นจ้าวเอนกายลงไปอีกครั้ง เตรียมจะนอนพักผ่อน พรุ่งนี้มีนัดหมายต้องไปล่องทะเลสาบกับลู่อู๋เซิง นางต้องใช้โอกาสที่ไม่มีคนอื่นอยู่ด้วยนี้ลองถามเขาเรื่องไข่มุกราตรี อย่างไรไข่มุกราตรีเม็ดนั้นลู่อู๋เซิงก็เป็นคนมอบให้นาง ไม่แน่เขาอาจเคยสังเกตเห็นอิทธิฤทธิ์ที่แฝงอยู่

ยามนี้พอได้ยินคำบ่นของสี่เชวี่ย นางก็ยิ้มเอ่ยว่า “นางส่งข้าไปร้านยา จ่ายค่ายาให้ข้าแล้วไม่ใช่หรือ”

“แค่นี้ก็พอแล้ว?”

อวิ๋นจ้าวทบทวนอย่างละเอียดจึงนึกขึ้นได้ว่า “ยังกล่าวขอบคุณด้วย”

สี่เชวี่ยหายใจฮึดฮัดพลางถามย้ำ “แค่นี้ก็พอแล้วหรือเจ้าคะ”

อวิ๋นจ้าวเอ่ยยิ้มๆ ว่า “ข้าอยากช่วยนางเอง นางไม่ได้ขอให้ข้าช่วยเสียหน่อย นางขอบคุณสักคำก็ดีแล้ว เท่านี้ข้าก็พอใจ หากเจอพวกไร้เหตุผลสักหน่อย ไม่แน่อาจจะหาว่าข้ายุ่งไม่เข้าเรื่อง ทำให้หัวขโมยหกล้มจนถุงเงินของนางสกปรกก็ได้”

สี่เชวี่ยไม่อยากจะเข้าใจความคิดคุณหนูของตนเองแล้ว นางอดนวดคลึงหน้าผากแรงๆ ไม่ได้ น่าโมโหจริงเชียว “เอาล่ะ ข้าไม่พูดกับท่านแล้ว ข้ายังต้องเอาเงินไปให้พี่เสี่ยวเซิงอีก ท่านนี่นะ ไม่รู้เขาไปสืบข่าวอะไรมา ถึงต้องให้เงินเขามากมายขนาดนั้น นี่มันมากกว่าค่าแรงเดือนหนึ่งของข้าอีกนะ”

นางบ่นพึมพำกับตนเอง แต่ก็ยอมนำเงินที่อวิ๋นจ้าวให้มาไปพบวั่นเสี่ยวเซิงตามที่สั่ง ปกติเวลาวั่นเสี่ยวเซิงทำงานอะไรตามที่อวิ๋นจ้าวสั่ง คืนนั้นก็จะไปรออยู่ที่ทางเข้าตรอกคฤหาสน์สกุลอวิ๋น ส่วนนางแค่นำเงินไปให้ก็พอ

ต้องรีบไปหน่อยแล้ว อากาศหนาวเหน็บเช่นนี้ อย่าทำให้มือปราบผู้นั้นเป็นอะไรไปเลย หากหนาวจนไม่สบายแล้วมาขอค่ายากับนางจะทำเช่นไร

พอคิดได้สี่เชวี่ยก็เร่งฝีเท้าเร็วกว่าเดิม เดินไปพลางกุมถุงเงินเสียงดังกรุ๊งกริ๊งในมือไว้แน่น เฮ้อ น่าปวดใจนัก มากกว่าค่าแรงข้าเดือนหนึ่งอีก

อวิ๋นจ้าวนอนอยู่บนเตียง นำจดหมายวางไว้ใต้หมอน มีเรื่องในใจมากมายจนไม่อาจข่มตาหลับได้ชั่วขณะ