ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 7-บทที่ 8

เพื่อเรื่องเงินแล้วซ่งโหย่วเฉิงถึงขนาดยอมลดตัวลงมาขอร้องนาง นี่ก็หมายความว่าเขาไม่ใช่ผู้บงการเหตุลอบสังหารลู่อู๋เซิง เช่นนั้นจะเป็นผู้ใดได้เล่า

ซ่งโหย่วเฉิงมองอวิ๋นจ้าวที่ไม่รู้ว่ากำลังไตร่ตรองเรื่องใดอยู่ เขาได้แต่อดทนรอนางเอ่ยตอบ ขอเพียงยังประคับประคองกิจการเอาไว้ได้ เขาก็ยังเป็นคุณชายคนหนึ่งอยู่ สามารถปกปิดด้านที่เลวร้ายทั้งหมดของสกุลซ่งไว้ได้อย่างมิดชิด และยืนหยัดอย่างสง่างามต่อหน้าสหายร่วมสำนักต่อไป

ยามนี้เขาไม่สนใจลู่อู๋เซิงเลยแม้แต่น้อย ไม่สนใจแล้วว่าลู่อู๋เซิงกับอวิ๋นจ้าวจะเป็นเช่นไร

จะแต่งงานกันก็ดี เลิกรากันก็ช่าง เขาไม่ไยดีอีกแล้ว

เขาแค่อยากจะเป็นคุณชายต่อไป

“เจ้าไม่เอ่ยถึงความสัมพันธ์ในอดีตยังพอทน พอเอ่ยถึงขึ้นมา ข้าก็รู้สึก…” น้ำเสียงของอวิ๋นจ้าวเย็นชายิ่ง “คลื่นไส้”

กล่าวจบนางก็ดึงตัวลู่อู๋เซิงเดินออกไป เงาร่างเฉียบขาดไม่ลังเล ไม่เหลือโอกาสต่อรองใดให้ซ่งโหย่วเฉิงเลยสักนิดเดียว

ซ่งโหย่วเฉิงชะงักค้าง แต่ก็ได้สติในชั่วพริบตา เขากู่ร้องคำหนึ่งก่อนจะพุ่งเข้าไปหาอวิ๋นจ้าว ทว่ายังไม่ทันได้เข้าใกล้ ลู่อู๋เซิงก็เบี่ยงตัวกลับมาฉับพลัน ฝ่ามือตบเข้าที่หัวไหล่ของเขา เพียงแค่กระบวนท่านี้ก็ผลักซ่งโหย่วเฉิงล้มลงกระแทกกับพื้นได้อย่างแรงแล้ว

ลู่อู๋เซิงพลิกฝ่ามือไปปิดประตู ข้างในนั้นมีเสียงด่าทอของซ่งโหย่วเฉิงลอยมา เขาก้มหน้ามองก็เห็นอวิ๋นจ้าวกำลังมองมาที่ตนเองอยู่ จึงขมวดคิ้วถามว่า “มีอะไรเปื้อนหน้าข้าหรือ”

อวิ๋นจ้าวถอนหายใจ “ฝีมือร้ายกาจแบบนี้จะไม่ให้ข้าชอบท่านได้อย่างไร”

คำพูดประเภทนี้จะให้ฟังอีกกี่ครั้งลู่อู๋เซิงก็ไม่เบื่อหน่าย เดิมทีเขายังไม่สบายใจเท่าไรนักกับการตัดสัมพันธ์กับสหายสนิท ตอนนี้ความไม่สบายใจเหล่านั้นได้จางหายไปหมดเพราะแววตารักใคร่ชื่นชมของนาง เขายิ้มน้อยๆ แล้วตอบว่า “อืม”

อวิ๋นจ้าวคิดไม่ถึงว่าลู่อู๋เซิงจะไม่ขัดเขินอีก น่าเสียดายเหลือเกิน จากนี้คงอดเห็นท่าทางตอนเขาหน้าแดงใจเต้นตึกตักแล้ว

นางรู้สึกเสียดายไปพลางเดินลงมาข้างล่างพร้อมกับเขา คนทั้งสองมองดูท้องฟ้า ต่างมีเรื่องให้คิดทบทวน

…ทางการคงจะส่งคนขึ้นเขาไปจับคนพวกนั้นแล้ว อวิ๋นจ้าวคิด

…ถึงเวลาต้องขึ้นเขาตามนัดแล้ว ลู่อู๋เซิงคิด

อวิ๋นจ้าวไม่แน่ใจว่าทางการจะจับกุมคนสำเร็จหรือไม่ กระนั้นนางได้ตัดสินใจแล้วว่าจะไม่ยอมเสี่ยงให้เกิดเรื่องขึ้นอีก ขณะกำลังคิดหาข้ออ้างเพื่อจะรั้งตัวลู่อู๋เซิงไว้ นางก็ได้ยินเขาเอ่ยว่า “ข้าจะส่งเจ้ากลับไปเอง”

นางอ้าปากเตรียมพูดแล้ว แต่กลับถูกคำพูดของเขาอุดปากเอาไว้

ลู่อู๋เซิงเห็นนางมีเรื่องจะพูดจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ข้ายังต้องไปวัดวั่นซานสักครั้ง รอข้ากลับมาแล้วค่อยไปหาเจ้า”

อวิ๋นจ้าวแสร้งทำเป็นขุ่นเคือง “อ้อ วัดวั่นซานสำคัญกว่าข้าอีกหรือ”

ลู่อู๋เซิงหัวเราะคำหนึ่ง “สมเป็นสาวน้อยจอมเกเรจริงๆ”

“ท่านก็ไม่ต้องไปแล้ว ไปล่องทะเลสาบเป็นเพื่อนข้าเถอะ ดอกล่าเหมย* ริมทะเลสาบกำลังบานสะพรั่งเชียวล่ะ พวกเราไปดูกันเถอะ ท่านก็รู้ว่าข้าชอบดอกล่าเหมย”

“เอาไว้พรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้านะ”

อวิ๋นจ้าวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ก่อนเงยหน้าจ้องเขาเขม็ง หากไม่รู้มาก่อนว่าเขาไปไหว้พระที่วัดวั่นซานจริงๆ นางคงนึกว่าเขาจะไปพบหน้าสาวงามคนใดเป็นแน่ ถึงได้ดูรีบร้อนเพียงนี้ ทั้งยังมองเป็นเรื่องที่สำคัญยิ่งกว่านาง