ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 7-บทที่ 8

ครู่เดียวก็มีคนบังคับรถม้ามาดังคาด ก่อนอวิ๋นจ้าวจะขึ้นรถม้าก็หันมาบอกลู่อู๋เซิงว่า “ท่านไปพบใต้เท้าลิ่นเถอะ นี่เป็นรถม้าบ้านข้าเอง ท่านไม่ต้องไปส่งก็ได้”

สี่เชวี่ยจึงรีบบอกว่า “ใช่แล้ว ข้าดูแลคุณหนูอย่างดีแน่ คุณชายลู่ไปจัดการธุระของท่านเถอะ”

ลู่อู๋เซิงเห็นอวิ๋นจ้าวกล่าวอย่างจริงจังเช่นนี้ ด้วยรู้ดีว่านางมีนิสัยตรงไปตรงมา หากอยากให้ไปส่งก็คือไปส่ง หากไม่อยากให้ไปส่งก็คือไม่ต้องไปส่ง ทำอะไรผิดความตั้งใจของนางไปก็จะทำให้โกรธเคืองยิ่งกว่าเดิม ขณะที่เขากำลังจะพยักหน้าก็ได้ยินเสียงคนตะโกนเรียกเขาดังขึ้นท่ามกลางฝูงชนจอแจ

เสียงนี้อวิ๋นจ้าวก็ได้ยินเช่นกัน นางจึงยื่นศีรษะออกมามอง “เป็นอาฉางเด็กรับใช้ของท่านกระมัง”

นางยังจำได้ว่า ‘วันนั้น’ ที่ไปที่จวนสกุลลู่ บ่าวไพร่ทั้งห้องโถงต่างไม่ต้อนรับนาง มีเพียงอาฉางที่ไม่กล่าวตำหนินาง เขาเพียงแค่นั่งคุกเข่าอย่างเงียบงันอยู่ในมุมหนึ่ง มองโลงศพด้วยจิตใจที่เหม่อลอย

อาฉางวิ่งผ่านฝูงชนมาอย่างรีบร้อน พอเห็นลู่อู๋เซิงก็หอบหายใจพลางกล่าวว่า “คุณชาย ใต้เท้าลิ่นเพิ่งให้คนมาแจ้งว่าวันนี้มีธุระ ลงจากเขากลับบ้านไปแล้ว คราวหน้าค่อยนัดพบกันอีกครั้ง สรุปท่านไปที่ใดมากันแน่ เหตุใดถึงไม่ไปพบตามเวลา ทำเช่นนี้ไม่เหมือนท่านเลยสักนิด ข้าตามหาท่านไปทั่ว ร้อนใจจะแย่อยู่แล้ว”

อาฉางเป็นคนพูดมาก เขาแทบอยากจะพูดเรื่องราวทั้งหมดในรวดเดียวจบ

ลู่อู๋เซิงมองข้ามคำพูดครึ่งหลังไปโดยไม่คิดมาก รับฟังเฉพาะแค่คำพูดครึ่งแรกแล้วเอ่ยว่า “ได้ ข้ารู้แล้ว” ก่อนจะหันกลับไปบอกอวิ๋นจ้าวที่ยังไม่ขึ้นรถม้าว่า “ตอนนี้เจ้าก็รู้แล้วว่าคนที่ข้าจะไปพบเป็นใต้เท้าลิ่นจริงๆ”

อวิ๋นจ้าวอดหัวเราะออกมาไม่ได้ “ข้าไม่ได้คิดว่าท่านไปพบสตรีอื่นจริงเสียหน่อย”

อาฉางได้ยินเสียงคุ้นหู พอเงยหน้าขึ้นมาเห็นอวิ๋นจ้าวก็ตกตะลึงไปทันที “คุณหนูอวิ๋น? ท่าน…ท่านกับคุณชาย…”

เขาเข้าใจทันทีว่าเหตุใดคุณชายของตนจึงไม่ไปตามนัดหมาย ที่แท้ก็มาพบกับคุณหนูอวิ๋นนี่เอง

เฮ่อ ช่างเป็นนางปีศาจที่มีเสน่ห์ยั่วยวนจริงๆ หากนายท่านรู้ว่าคุณชายลุ่มหลงสตรีจนยอมผิดนัดผู้อื่นเช่นนี้ มั่นใจได้ว่าต้องตีคุณชายจนขาหักแน่

อาฉางเงียบงันโดยไม่เอ่ยวาจาอีก ทั้งไม่คิดจะป่าวประกาศออกไปด้วย ตั้งใจว่าจะเก็บงำเรื่องนี้ลงท้องตนเองไป ชาตินี้ไม่เอ่ยถึง ไม่มีวันให้นายท่านรู้

อวิ๋นจ้าวเห็นลู่อู๋เซิงไม่ต้องไปวัดวั่นซานแล้วย่อมรู้สึกดีใจเป็นธรรมดา ทว่านางยังต้องไปที่จวนว่าการเจ้าเมืองดูสักครั้ง สอบถามว่าคนร้ายพวกนั้นมีที่มาอย่างไรกันแน่ รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้งมิใช่หรือ