ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 1

อูอีเสวี่ยเม้มมุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน นางมารหรือ บางทีในเวลานี้คำว่านางมารอาจนำมาสั่นสะเทือนและสยบจิตใจพวกเขาได้ อย่างไรเสียผู้คุมกฎทั้งสี่ก็หนีไปได้โดยราบรื่น จุดประสงค์ของนางบรรลุแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดจาไร้สาระหน่วงเหนี่ยวเวลากับคนพวกนี้แล้ว

“ระวัง! นางมารจะลงมือแล้ว”

ขณะที่ทุกคนส่งเสียงเตือนด้วยความตื่นตระหนก อูอีเสวี่ยก็โปรยกลีบบุปผาในมือออกไปเต็มท้องฟ้า กลีบบุปผามีกลิ่นหอมกรุ่นโชยมาเข้าจมูกทำให้ทุกคนตื่นตัวขึ้นมาทันที

“ระวังมีพิษ!”

ทุกคนพากันปิดปากปิดจมูกถอยหลังไปหลายก้าว ยกเว้นเพียงคนเดียว

สิงฟู่อวี่ยกฝ่ามือขึ้นเป็นกรงเล็บแล้วกระโจนเข้าใส่อูอีเสวี่ย จับโจรต้องจับหัวหน้าก่อน ความตั้งใจของเขาชัดเจน อูอีเสวี่ยจำต้องรับกระบวนท่า ฉับพลันนั้นทั้งสองก็ต่อสู้กันชุลมุน

อูอีเสวี่ยคาดการณ์ว่าไม่ถึงร้อยกระบวนท่าตนต้องตกเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ แต่ไม่อาจให้พวกเขารู้ว่าวรยุทธ์ของตนพื้นธรรมดาสามัญ ดังนั้นนางจึงฉวยโอกาสตอนสิงฟู่อวี่ซัดฝ่ามือเข้าใส่นางรีบพลิกฝ่ามือโต้ตอบกลับ ในใจกลับคิดคำนวณไว้แล้วว่าจะฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายซัดฝ่ามือมาทำให้ร่างตนกระเด็นไปหลายจั้ง* เช่นนี้ก็จะร่วงหล่นลงไปในหุบเหวได้โดยไม่มีใครเห็นพิรุธ

ใครเลยจะคาดคิด พอฝ่ามือของทั้งสองสัมผัสถูกกัน นางไม่ได้ถูกซัดกระเด็นออกไป แต่กลับถูกพลังแข็งแกร่งขุมหนึ่งดึงดูดไว้ จึงอดตื่นตระหนกไม่ได้

นี่เป็นวรยุทธ์อะไรกัน

นางคิดจะหยิบยืมพลังมาใช้แต่ไม่สำเร็จ กลับถูกพลังขุมหนึ่งพันธนาการไว้แน่นหนา ตอนฝ่ามือคนทั้งสองสัมผัสกันพลันมีกระแสความร้อนขุมหนึ่งไหลผ่านฝ่ามือเข้ามาในร่างกายของนาง คล้ายมีเข็มจำนวนนับไม่ถ้วนทิ่มแทงเข้ามา ทำให้ผิวหนังทั่วร่างของนางรู้สึกเจ็บปวด ยิ่งประมือกับเขานานนางก็ยิ่งรู้สึกว่าจุดตันเถียน ว่างเปล่า…ไม่ถูก! นี่เขากำลังดูดพลังวัตรของนาง! เขาคิดจะทำลายวรยุทธ์ของนาง!

อูอีเสวี่ยสีหน้าแปรเปลี่ยนรุนแรง รีบรวบรวมพลังปกป้องจุดตันเถียน ทว่าฝ่ายตรงข้ามพลังวัตรกล้าแข็ง พลังของนางไหลทะลักออกไปไม่หยุดประหนึ่งน้ำบ่าเช่นนั้น ไม่นานหน้าผากของนางก็มีเหงื่อเย็นซึมออกมา รู้ว่าขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป สิ่งที่ทำมาก่อนหน้านี้ทั้งหมดจะต้องสูญเปล่า

ไม่! นางไม่อาจให้ฝ่ายตรงข้ามบรรลุผล ตัดสินใจจะทุ่มเดิมพันสุดตัว!

อูอีเสวี่ยทุ่มเทพลังทั้งหมดออกไปทันที ใช้วิธีการต่อสู้อย่างไม่คำนึงถึงสิ่งใดทั้งสิ้น พร้อมจะพังพินาศไปด้วยกัน นางกำลังเดิมพัน เดิมพันว่าฝ่ายตรงข้ามไม่คิดจะตายตกไปด้วยกันกับนาง เขาเป็นขุนนางที่ราชสำนักแต่งตั้งมา ไม่จำเป็นต้องเสียสละชีวิตของตนเพื่อจับกุมนาง

ความเป็นจริงพิสูจน์ให้เห็นว่านางเดิมพันถูกแล้ว สิงฟู่อวี่ย่นหัวคิ้ว พอรู้ว่านางคิดจะตายตกไปด้วยกันก็รีบซัดนางกระเด็นไป

ฝ่ามือนี้ซัดอูอีเสวี่ยกระเด็นออกมาสิบจั้ง หลุดพ้นจากแรงดึงดูดที่พันธนาการไว้ สมดังที่นางปรารถนา ถูกซัดออกมาจากหน้าผา ท่ามกลางเสียงกรีดร้องอุทานของทุกคน ร่างของนางร่วงหล่นลงไปในหุบเหวดุจว่าวที่สายป่านขาด

กระโดดหน้าผาคือทางรอดทางเดียว อาจารย์ ศิษย์กระโดดแล้ว ดวงวิญญาณของท่านบนสวรรค์โปรดช่วยคุ้มครองศิษย์ด้วย!

โปรดติดตามตอนต่อไป……