ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 6

สิงฟู่อวี่ถ่ายทอดพลังวัตรให้นางจำเป็นต้องจดจ่อตั้งอกตั้งใจ ไม่อาจว่อกแว่กแม้แต่น้อย ด้วยเหตุนี้จึงไม่ได้สังเกตเห็นว่าผิวหนังที่ใต้ฝ่ามือของตนกำลังเปลี่ยนแปลงไปช้าๆ หน้าอกที่เดิมราบเรียบกำลังนูนขึ้นมาทีละน้อยๆ อย่างยากจะสังเกตเห็น ร่างเล็กๆ ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นร่างอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาว

อูอีเสวี่ยเริ่มได้สติ หนังตาของนางขยับเล็กน้อย จากนั้นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น สายตาค่อนข้างพร่าเลือน สมองก็ออกจะมึนงง เพียงรู้สึกหน้าอกอุ่นๆ สบายยิ่ง

รอจนนางลืมตาขึ้นมาเต็มที่ เห็นคนที่อยู่ตรงหน้าชัดเจนก็อดตะลึงงันไม่ได้

สิงฟู่อวี่ เขาตามมาแล้ว ทั้งยังกำลังทำอะไรบางอย่าง

เมื่อนางก้มลงมองตามมือเขา พบว่าตนไม่มีผ้าพันกายแม้แต่ชิ้นเดียว และฝ่ามือของเขากำลังทาบอยู่ที่อวัยวะกลมอวบอิ่มนุ่มนิ่มทั้งสองของนาง

นางตื่นตระหนกอย่างใหญ่หลวง พร้อมๆ กับการกรีดร้องนางก็จู่โจมฝ่ามือทั้งสองออกไป ซัดสิงฟู่อวี่ที่กำลังมุ่งมั่นจดจ่ออยู่กับการโคจรพลังลมปราณออกไปอย่างไม่ทันตั้งตัว ร่างร่วงลงจากเตียง

ขณะมุ่งมั่นจดจ่อกับการโคจรพลังลมปราณ สิ่งที่กลัวที่สุดก็คือถูกรบกวน สิงฟู่อวี่ถูกการจู่โจมอย่างฉับพลันกะทันหันทำให้ลมปราณภายในแตกซ่าน พลังชีวิตที่ช่องอกสับสน กระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง

เขาจ้องมองคนที่อยู่บนเตียงด้วยความตกใจและโมโห พอมองไปก็ต้องตะลึงงัน เพียงเห็นบนเตียงมีหญิงสาวนั่งอยู่คนหนึ่ง คนผู้นี้ก็คืออูอีเสวี่ยที่เขาตามหามานานวันก็ยังหาไม่พบ!

เหตุใดนางจึงมาปรากฏตัวอยู่ที่นี่ อีกทั้งยังไม่ได้สวมเสื้อผ้า!

อูอีเสวี่ยโกรธจนชี้หน้าเขาด่าว่า “ท่านต่ำช้า! ถอดเสื้อผ้าข้าอีกแล้ว!”

อีกแล้ว? เขาเคยไปถอดเสื้อผ้านางตั้งแต่เมื่อไร ยังมีอีก แล้วนางหนูเสวี่ยเล่า นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

จู่ๆ อูอีเสวี่ยก็โผล่ออกมาทำให้เขาตื่นตระหนกตกใจ ไม่เข้าใจอย่างสิ้นเชิงว่านางโผล่มาจากที่ใด ทั้งนางยังด่าเขาหาว่าเขาถอดเสื้อผ้าของนาง แต่ที่เขาถอดเป็นเสื้อผ้าของนางหนูเสวี่ยชัดๆ…ช้าก่อน! นางบอก ‘อีกแล้ว’

สิงฟู่อวี่ที่แม้ภูเขาไท่ซานถล่มลงมาตรงหน้าก็ไม่ตกใจพลันถูกความคิดที่พุ่งวาบเข้ามาในสมองทำให้ตะลึงงันไปแล้ว เขาจ้องมองคนที่อยู่บนเตียงตาไม่กะพริบ สีหน้าท่าทางที่ขุ่นเคืองไม่พอใจ นัยน์ตากลมโตสุกใสที่จ้องมองมาเขม็ง ยังมีน้ำเสียงยามด่าคน ล้วนคล้ายกันมากกับนางหนูเสวี่ยที่อายุหกขวบ…