ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

บทที่ 2

ตอนเช้าเมื่อหลินฟางโจวลืมตาขึ้นมา สิ่งแรกที่นางมองเห็นก็คือดวงตากระจ่างใสราวไข่มุกคู่หนึ่ง ดวงตาคู่นั้นใสสะอาดและมีขนตายาว กระทั่งเห็นดวงตาคู่นั้นกะพริบก็ราวกับมีประกายแสงส่องสว่างอยู่ในก้นบึ้งหัวใจ

หลินฟางโจวพลันตื่นเต็มตาในทันที

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นแล้ว!” หลินฟางโจวทั้งดีใจและประหลาดใจเป็นที่สุด นางลุกขึ้นนั่งอย่างฉับไวแล้วประคองไหล่เขาพร้อมกับเอ่ยถาม “เจ้าเป็นใคร บ้านอยู่ที่ไหน ข้าจะส่งเจ้ากลับบ้านเอง!”

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นมานั่งอย่างเชื่องช้า ดวงตาดำขลับเอาแต่มองมาที่นางโดยไม่ตอบอะไรกลับมา

“นี่ เจ้าพูดได้หรือเปล่า”

“…”

“เจ้าได้ยินที่ข้าพูดใช่หรือไม่”

“…”

“คงไม่ตกลงมาจากหน้าผาจนโง่งมหรอกนะ”

หลินฟางโจวขยับเข้าไปใกล้แล้วจับศีรษะเขามามองซ้ายมองขวา เด็กชายก็ไม่ขัดขืน ยอมให้นางจับศีรษะเขาราวกับลูกหนังลูกหนึ่ง

หลังจากสังเกตอยู่ครู่หนึ่งหลินฟางโจวก็ยังหาสาเหตุไม่พบ นางจึงคาดเดาอีกครั้ง “หรือจะเป็นใบ้มาตั้งแต่เกิด”

หลินฟางโจวจึงลากเขามาหยุดยืนที่ข้างโต๊ะ ก่อนจะใช้นิ้วจุ่มน้ำและเขียนตัวอักษร ตอนที่นางเป็นเด็กเคยถูกมารดาเคี่ยวเข็ญให้เล่าเรียนหนังสืออยู่แค่ไม่กี่ปี นางในตอนนี้จึงพอจะเขียนอักษรง่ายๆ ได้อยู่บ้าง

หลินฟางโจวเขียนว่า ‘เจ้าเป็นใคร’

เขามองตัวอักษรเหล่านั้นด้วยแววตาเหม่อลอย

เด็กน้อยจากสกุลร่ำรวยสูงส่งที่มีอายุเท่านี้ล้วนต้องเคยเล่าเรียนมาแล้วทั้งสิ้น ไม่มีทางที่จะไม่รู้หนังสือ นอกจากนี้เขาเองก็ดูฉลาดมาก มิเช่นนั้นก็เป็นเพราะสมองกระทบกระเทือนจนโง่งมไปแล้ว

นางจูงเขากลับไปนั่งบนเตียง ขณะที่กำลังจะลองเอ่ยปากทดสอบดูอีกครั้ง จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างปังๆๆ ดังขึ้นจากด้านนอก

หลินฟางโจวตะโกนออกไปสุดเสียง “ใคร! มีอะไร!”

“ข้าเอง”