ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

นางเกาะหน้าต่างพลางกวาดตามองไปยังถนนด้านนอกผ่านผ้าม่านที่เก่าขาด

คนบอกเวลาผ่านมาพร้อมเสียงเคาะเกราะดังตึง…ตึงๆๆ

ช่วงยามโฉ่ว แล้ว

ผ่านไปอีกสองชั่วยามประตูเมืองก็จะเปิดแล้ว

อีกเพียงสองชั่วยามก็จะมีคนไปเจอเขาแล้ว

อีกเพียงสองชั่วยามเขาก็ต้องตายแล้ว

หลินฟางโจวหวาดกลัวเป็นที่สุด นางไม่รู้ว่าควรจะทำเช่นไร นางทั้งไม่อยากทำร้ายเขาจนตาย ทั้งไม่อยากให้ภัยมาถึงตัวนาง หรือใต้หล้านี้จะไม่มีวิธีที่ทำให้พอใจไปทุกสิ่งเลย

ถึงมีก็รอไม่ได้อีก เพราะว่าเขากำลังจะตายแล้ว

เขาจะตายแล้ว เขากำลังจะตายแล้ว!

หลินฟางโจวไม่รู้ว่าตนเองกินยาลวงวิญญาณเข้าไปหรือไม่ เพราะจู่ๆ นางก็คว้าเสื้อวิ่งออกไปทันที ลอดกำแพงเมืองออกไป เอาแต่วิ่งตรงไปอยู่อย่างนั้น กระทั่งมาจนถึงริมแม่น้ำ

เขายังคงยืนอยู่ตรงนั้น แม้แต่ท่าทางก็ยังไม่เปลี่ยน ราวกับว่าเขาเป็นเพียงหินแกะสลักก้อนหนึ่งซึ่งถูกวางนิ่งอยู่ในใต้หล้านี้มานับพันปีตั้งแต่ยุคแรกเริ่ม

หลินฟางโจววิ่งตรงเข้าไปแล้วแก้มัดเชือกให้โดยที่ไม่กล้ามองใบหน้าเขา นางเพียงแค่ก้มหน้าอยู่อย่างนั้นและพูดเสียงเบา “ไปเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน” พร้อมกับจูงมือเขาเดินไปด้วย

เป็นเพราะเขายืนนานเกินไป ขาทั้งสองข้างจึงเป็นเหน็บไปเสียแล้ว เขาเกือบจะล้มลงบนพื้นตั้งแต่ก้าวแรก โชคดีที่ได้นางช่วยจับเขาเอาไว้ สุดท้ายหลินฟางโจวก็ตัดสินใจแบกเขาขึ้นหลัง

กลางคืนอากาศเย็นอยู่บ้าง เมื่อครู่นางรีบวิ่งมา ทั้งร่างจึงเต็มไปด้วยเหงื่อ ตอนนี้ลมริมแม่น้ำพัดมา ทว่ากลับพัดแรงเสียจนทำให้นางต้องจามออกมา เมื่อจามเสร็จแล้วหลินฟางโจวก็เอ่ยถาม “เจ้าหนาวหรือไม่”

นางไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะตอบคำถาม

ทันใดนั้นนางก็สัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่นร้อนหยดลงมาบนแก้มทีละหยดๆ ราวกับเม็ดฝน ก่อนที่นางจะได้ยินเสียงหนึ่งพูดขึ้นที่ข้างหู “ขอบคุณมาก”

หลังจากนั้นตลอดทางที่เหลือหลินฟางโจวก็ไม่ได้พูดอะไรอีก