ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

ตอนที่ทั้งสองคนกลับมาถึงบ้านที่มีลมลอดผ่านเข้ามาทั่วทั้งหลังนั้น เด็กคนนั้นก็พูดขึ้นมา “ขอโทษ”

หลินฟางโจวกัดฟันพูดอยู่บ้าง “ที่ผ่านมาเจ้าแกล้งโง่มาตลอด?”

“อืม”

“บิดามารดาเจ้าเถอะ! ที่แท้เจ้าก็แกล้งโง่มาโดยตลอดหรือนี่! เจ้าเกือบทำให้ข้าตายแล้ว!”

“ขอโทษ” เขาเหมือนกับนกขุนทองที่พูดเป็นแค่คำเดียวซ้ำๆ

ภายใต้แสงจันทร์ยามราตรีดึกสงัด รูปร่างที่ดูผอมบางอ่อนแอของเขากลับดูขัดกับท่าทีดื้อรั้นนี้เสียได้

หลินฟางโจวไม่สงสัยเลยสักนิด หากให้เด็กชายเลือกได้อีกครั้งหนึ่ง เขาจะต้องเลือกทำเป็นแกล้งโง่เหมือนเดิมแน่ นางสะกดความหุนหันอยากจะทุบตีเขาเอาไว้ จากนั้นจึงเอ่ยถามขึ้นอย่างเย็นชา “เหตุใดจึงแกล้งโง่”

“หลายปีที่ผ่านมา…ข้าต้องพบเจออันตรายอยู่บ่อยครั้ง ไม่มีใครที่ไว้ใจได้เลย”

“พูดเกินจริงไปหรือเปล่า! เจ้าอายุแค่นี้ก็ตกอยู่ในอันตรายบ่อยครั้งแล้วหรือ”

พอหลินฟางโจวถามออกไปก็รู้สึกว่าตนเองกำลังตั้งคำถามไร้สาระอยู่ เจ้าเด็กน่าเกลียดนี่กำลังถูกคนตามฆ่าอยู่มิใช่หรือ!

นางพรูลมหายใจออกมาเบาๆ ความโกรธระลอกนั้นได้จางหายไปมากแล้ว บางที…เขาคงตกอยู่ในอันตรายจริงๆ กระมัง

หลินฟางโจวถามอีกครั้ง “เจ้าเป็นใครกันแน่!”

เขาเงยหน้าขึ้นมามองนางพลางเอ่ยถามเสียงเบา “เจ้าอยากรู้ให้ได้จริงๆ หรือ”

“ข้า…”

จู่ๆ นางก็รู้สึกไม่แน่ใจขึ้นมา ทุกคนล้วนมีความสงสัยภายในใจ แต่ความเป็นมาของเด็กชายผู้นี้ดูน่ากลัวอยู่บ้าง หลินฟางโจวไม่แน่ใจว่าหลังจากที่นางได้รู้สถานะที่แท้จริงของเขาแล้วจะยังสามารถหลับลงได้อีกหรือไม่ ทั้งยังจะแสร้งทำเป็นว่าไม่รับรู้อะไรได้อีกหรือเปล่า และยังจะสามารถ…

“ช่างเถอะๆ” นางโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “ใครเขาสนว่าเจ้าจะโผล่ออกมาจากหินก้อนไหน!”

เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนพึมพำโดยใช้น้ำเสียงที่แทบจะไม่ได้ยิน “ที่จริง…เจ้าไม่ควรย้อนกลับไปหาข้า”

“เจ้าพูดอะไรนะ”

“ไม่มีอะไร นอนเถอะ”

แท้จริงแล้วคนเราต้องทำเรื่องที่ดีจึงจะนอนหลับได้สนิท ในที่สุดหลินฟางโจวก็นอนหลับได้เสียที