ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 2

คนขายเนื้อแซ่เฉินโบกมือพลางเอ่ย “ไม่ได้หรอก มือปราบกับเจ้าหน้าที่ชันสูตรศพมาถึงแล้ว ตอนนี้กำลังชันสูตรอยู่ คนที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไปใกล้ไม่ได้”

“ยังต้องชันสูตรทำไมอีก หรือคนขาเป๋แซ่เว่ยไม่ได้ฆ่าตัวตาย”

“ฆ่าตัวตายก็ต้องชันสูตร ตรวจสอบที่เกิดเหตุเช่นเดียวกัน ข้าได้ยินคนที่ไปดูที่เกิดเหตุพูดกันว่าเขาแขวนคอที่บ้านตนเอง เป็นไปได้มากที่จะเป็นการฆ่าตัวตาย” คนขายเนื้อแซ่เฉินทอดถอนใจ “อย่างไรเสียการจากไปก็มิสู้มีชีวิตอยู่ ต่อให้ต้องอยู่อย่างลำบากยากเข็ญก็เถอะ ไม่รู้ว่าคนขาเป๋แซ่เว่ยมีปัญหาอะไรที่คิดไม่ตกกันนะ”

“รอดูหลังจากชันสูตรเสร็จแล้วก็ได้” หลินฟางโจวพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของนางก็สั่นเครืออยู่บ้าง โชคดีที่คนขายเนื้อแซ่เฉินกำลังคิดถึงเรื่องของคนขาเป๋แซ่เว่ยอยู่จึงไม่ทันสังเกตถึงความผิดปกติของนาง

คนขายเนื้อแซ่เฉินเอ่ย “เรื่องนี้ตกลงตามนี้ไปก่อน ข้าจะลองไปถามบ้านอื่นดูด้วย”

“ได้ ลำบากพี่เฉินแล้ว”

หลังจากมองส่งคนขายเนื้อแซ่เฉินไปแล้ว หลินฟางโจวก็หมุนตัวเดินโซเซกลับเข้าไปในบ้าน พอเข้ามาในบ้านแล้วนางก็กระชากแขนของเจ้าเด็กโง่งมที่นั่งอยู่บนเตียงขึ้นมาก่อนจะตะคอกใส่ “คนขาเป๋แซ่เว่ยไม่ได้ฆ่าตัวตาย! เขาไม่มีทางฆ่าตัวตายแน่ เขาถูกคนฆ่าตาย สรุปแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่!”

นางทั้งตื่นตระหนก ทั้งหวาดกลัวและโมโห เส้นเลือดบนหน้าผากเต้นตุบๆ ดวงตาทั้งสองข้างวาวโรจน์ราวกับจะกินคนได้

เด็กคนนั้นมองใบหน้าบิดเบี้ยวของนางแล้วกะพริบตาช้าๆ โดยไม่มีคำตอบใดออกมา

เขาถูกนางกระชากขึ้นมาเหมือนกับว่าเป็นแค่หุ่นกระบอก สีหน้าของเด็กชายยังคงไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย ดวงตาดำขลับนิ่งสงบและใสสะอาดราวกับค่ำคืนที่ไร้ลม

หลินฟางโจวผลักเขากลับไปที่เตียง เนื่องจากนางออกแรงมากไปหน่อย เขาที่ไม่ทันได้ระวังจึงล้มลงไปนอนบนเตียง เพียงไม่นานเขาก็ลุกขึ้นมานั่งอย่างเชื่องช้าอีกครั้ง ก่อนมองมาที่นางด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“มารดาเจ้าเถอะ! อย่ามาแกล้งโง่ใส่ข้าเชียวนะ! ที่คนขาเป๋แซ่เว่ยต้องตายก็เป็นเพราะข่าวลือนั่น คนที่ลงมือพวกนั้น…มีเป้าหมายที่แท้จริงก็คือเจ้า พวกเขาต้องการจะฆ่าเจ้า ตกลงแล้วเจ้าเป็นใครกันแน่!”

เป็นไปตามคาด ยังคงไม่มีคำตอบใดๆ

หลินฟางโจวตะคอกต่ออีกครู่หนึ่ง สุดท้ายนางก็ทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง พึมพำด้วยสีหน้าหดหู่ “เป็นข้าเองที่ฆ่าเขา เป็นข้าเองที่ฆ่าเขา…”

ในใจหลินฟางโจวเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด เสียใจ และโมโหยิ่งนัก นางพูดกับตนเองด้วยอาการเหม่อลอย แววตาว่างเปล่า เพียงครู่เดียวน้ำตาก็นองหน้า

จู่ๆ ก็มีสัมผัสเย็นๆ บนใบหน้า หลินฟางโจวกะพริบตามอง นางเห็นเด็กน้อยคุกเข่าอยู่ตรงหน้า เขากำลังยกมือเช็ดน้ำตาให้นาง มือของเขาเย็นและนุ่มมาก มือเล็กๆ เคลื่อนไปอย่างเชื่องช้า ดึงดันที่จะเช็ดน้ำตาบนใบหน้าให้นางอยู่อย่างนั้น

หลินฟางโจวจับจ้องเขาไม่วางตา นางมองดวงตาคู่งามใสกระจ่างบริสุทธิ์คู่นั้น ก่อนจะเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้าเป็นใครกันแน่”