ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 3

เสี่ยวหยวนเป่าลุกจากเตียง เขาเดินนำหลินฟางโจวไปยังห้องครัวแล้วชี้ไปที่เตาทำอาหาร นางเปิดฝาหม้อด้วยความสงสัย ก่อนจะเห็นหนูน้อยตัวหนึ่งนอนหงายอยู่ในหม้อดำมิดหมีนี้

“…” หลินฟางโจวอึ้งงัน

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยขึ้นมา “ข้าเห็นหนูตกลงไปในหม้อเลยขังมันเอาไว้ ไม่ให้มันหนีไปได้”

หลินฟางโจวไม่เห็นด้วย “เจ้าเป็นบ้าหรือไร” ทำไมต้องขังไม่ให้มันหนีไปด้วย ไม่ใช่ว่าควรให้มันรีบไสหัวไปให้ไกลหรอกหรือ

เสี่ยวหยวนเป่าก้มหน้าพลางเม้มปากไม่พูดจา

หลินฟางโจวก้มลงมองแล้วคีบหางหนูน้อยตัวนั้นออกมาจากในหม้อ หนูน้อยตัวนั้นน่าจะเพิ่งหย่านมมา ตัวของมันเล็กมาก สีขนยังอ่อนอยู่ พอถูกหลินฟางโจวจับหางเอาไว้มันก็พยายามดิ้นสุดชีวิต ส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ไม่หยุด

หลินฟางโจวเอ่ย “หยวนเป่า! เอาไปตุ๋นรวมกับหัวไช้เท้าครึ่งหัวสำหรับคืนนี้เพื่อบำรุงร่างกายให้เจ้าดีหรือไม่”

เมื่อมองเห็นสีหน้าตกตะลึงของเสี่ยวหยวนเป่าแล้ว หลินฟางโจวก็หัวเราะเสียยกใหญ่ นางโยนหนูน้อยตัวนั้นเข้าไปในกรงนก ตัวของมันกลิ้งม้วนไปครู่หนึ่ง ยังไม่ทันได้หนีมันก็ถูกนกเค้าแมวคาบไปแล้ว

ภาพที่นกเค้าแมวกินหนูค่อนข้างจะ…เกินบรรยาย

หลินฟางโจวกับเสี่ยวหยวนเป่าต่างไม่อยากมอง นางจึงชี้ไปที่หม้อใบนั้นพลางพูดขึ้นมา “ข้าจะให้เจ้าดูอะไรสนุกๆ”

นางยืนบนเตาทำอาหาร เมื่อยกหม้อใบนั้นออกมาวางข้างๆ แล้ว บนเตาอาหารก็ปรากฏช่องจุดไฟเตาให้เห็น นางพลันกระโดดลงไปในช่องนั้น ได้ยินเสียงครูดคราดคล้ายหินเคลื่อนอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นร่างของนางก็หายไปจนไม่เห็นตัวคนแล้ว

เสี่ยวหยวนเป่าตกใจรีบเข้าไปดูใกล้ๆ ก่อนจะเห็นนางอยู่ที่ก้นโพรงและกำลังเงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้มกว้าง

แท้จริงแล้วใต้เตานี้ยังมีอีกโลกหนึ่งซ่อนอยู่

เดิมทีมารดาของหลินฟางโจวนึกว่าตนเองจะร่ำรวยได้ในสักวันหนึ่ง ซึ่งก่อนจะถึงวันที่ร่ำรวย มารดาก็ได้คิดสถานที่ซ่อนเงินไว้เรียบร้อยแล้ว โดยขุดโพรงใต้เตาเอาไว้โพรงหนึ่ง ยามจุดไฟทำอาหารก็ใช้แผ่นหินมาปิดเอาไว้…ช่างเป็นสถานที่ที่ดีซึ่งแม้แต่เทพเซียนก็ยังหาไม่เจอ!

หลินฟางโจวคุกเข่าอยู่ที่ก้นโพรงนั้นพลางพูดกับเสี่ยวหยวนเป่า “โพรงนี้ใหญ่มาก ยามมีเรื่องจำเป็นเจ้าก็สามารถใช้ที่นี่ซ่อนตัวได้ด้วย”

“หากข้าซ่อนอยู่ข้างล่าง แล้วข้างบนมีคนจุดไฟขึ้นมาจะทำเช่นไร”

“เช่นนั้นเจ้าก็กลายเป็นไก่อบดินน่ะสิ”

เสี่ยวหยวนเป่าเลิกคิ้วขึ้น

“ข้าถึงว่าว่าเจ้าโง่อย่างไรเล่า!” หลินฟางโจวปีนขึ้นมาจากข้างในโพรง นางสะบัดขี้เถ้าดำๆ ออกจากตัวพร้อมกับพูด “เพียงแค่กั้นช่องจุดไฟเตาด้วยแผ่นหิน ต่อให้ไฟอยากแผดเผาลงมาก็เผาเจ้าไม่ได้หรอก”