ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

บทที่ 4

ตอนที่หลินฟางโจวกลับถึงบ้านแล้ว หัวใจนางก็ยังเต้นเร็วอยู่บ้าง นางตรวจดูบ้านโดยละเอียดหนึ่งรอบก็พบว่าภายในบ้านถูกค้นจริงๆ เสียด้วย

เสี่ยวหยวนเป่าน่าจะมีปัญหาทางสมอง ทุกวันหลังจากที่เขาตื่นมาจะต้องพับผ้าห่มให้เรียบร้อย เขาไม่มีทางพับผ้าห่มแบบทั่วๆ ไป ปกติก็มักจะพับเป็นรูปทรงประหลาดซึ่งคนอื่นเลียนแบบได้ยากยิ่ง

ตอนนี้รูปร่างของผ้าห่มผิดไปจาก ‘รูปแบบ’ ที่นางเคยเห็นในทุกวัน พิสูจน์ได้ว่ามีคนเข้ามาค้นบ้านของนางจริง

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายพยายามเข้ามาค้นอย่างระมัดระวังยิ่ง นอกจากผ้าห่มที่นางจับสังเกตได้แล้ว ส่วนอื่นภายในบ้านเขาก็พยายามทำให้เป็นเหมือนเดิมทุกประการ

หลินฟางโจวลงกลอนประตู จากนั้นย้ายหม้อที่วางอยู่บนเตาในห้องครัวและก้มร่างไปเคลื่อนแผ่นหินที่ปิดอยู่ออก ก่อนจะเรียกให้เสี่ยวหยวนเป่าปีนขึ้นมาจากก้นหลุมเตา

เสี่ยวหยวนเป่าทั้งตัวเปื้อนฝุ่นและเศษขี้เถ้า ใบหน้าสกปรกมอมแมม ตอนที่ร่างเขาโผล่พ้นเตาออกมา ประโยคแรกที่พูดก็คือ “เมื่อครู่มีคนเข้ามา”

“ข้ารู้แล้ว พวกเขาน่าจะไม่กลับมาอีกแล้ว” ยามที่นางกำลังพูดก็มีคนเคาะหน้าต่าง ใบหน้าของหลินฟางโจวพลันขาวซีด นางรีบร้อนดันตัวเสี่ยวหยวนเป่ากลับลงไปในโพรงพร้อมกับเปล่งเสียงดังเอ่ยถาม “ใครน่ะ!”

“ข้าเอง” เป็นคนขายเนื้อแซ่เฉิน

หลินฟางโจวผ่อนลมหายใจก่อนจะเปิดประตู “มีอะไรหรือ”

คนขายเนื้อแซ่เฉินพูดด้วยท่าทางลึกลับ “บ้านของข้าถูกค้น แต่เงินกลับไม่หายไปเลย”

“ชู่!” หลินฟางโจวพูดกระซิบ “บ้านข้าก็ถูกค้นเหมือนกัน ตกใจแทบแย่แล้ว”

“นี่มันเรื่องอะไรกันแน่”

“ข้าเองก็อยากรู้ แต่พวกเราอย่าได้ถามหาความจริงอีกเลย พี่เฉินไม่ได้ยินที่พวกนั้นพูดหรือ” หลินฟางโจวพูดจบก็ยกมือขึ้นทำท่าปาดไปที่ลำคอ “ยังอยากมีชีวิตอยู่หรือไม่!”

สีหน้าคนขายเนื้อแซ่เฉินเปลี่ยนไปทันที “ข้ากลับแล้วนะ”

“กลับดีๆ ข้าไม่ไปส่งนะ”

หลินฟางโจวกลับเข้าไปในบ้าน นางโน้มร่างไปดึงเสี่ยวหยวนเป่าขึ้นมาพร้อมกับบ่น “เจ้ามีเบื้องหลังอย่างไรกันแน่เนี่ย”

“เบื้องหลังของข้าเป็นคนใหญ่คนโต…”

“ข้าขอให้เจ้าหุบปาก!”

เสี่ยวหยวนเป่าเห็นหลินฟางโจวตกใจจนใบหน้าซีดเผือด จู่ๆ เขาก็ยิ้มออกมา