ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

หลินฟางโจวรู้ว่าเพราะอะไรภรรยาคนขายเนื้อจึง ‘ไม่สบาย’ เป็นไปได้อย่างมากที่อีกฝ่ายจะตกใจมากจากเรื่องที่ถูกกักตัวในที่ว่าการ นางจึงได้เอ่ย “ข้าว่าคงไม่ใช่โรคร้ายแรงอะไร พักผ่อนสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว ท่านก็อย่าเป็นกังวลเลย”

“อืม”

หลินฟางโจวสั่งปาท่องโก๋สองตัว โจ๊กหนึ่งชาม และบอกกับป้าอ้วนคนนั้นว่า “ข้าไม่มีเศษเหรียญ อีกสักครู่จะไปที่ร้านแลกเงิน แล้วค่อยมาจ่ายให้ท่าน”

ป้าอ้วนเอาแต่ยิ้มกว้าง “รีบอะไรกันเล่า ต้าหลางกินให้อิ่มเสียก่อนเถอะ!”

คนขายเนื้อแซ่เฉินเอ่ย “ไม่ต้องยุ่งยากถึงเพียงนั้นหรอก ค่าอาหารของน้องหลินก็คิดรวมกับบัญชีข้าเลย”

หลินฟางโจวเอ่ย “เช่นนั้นก็ไม่เกรงใจแล้ว”

“ต่อจากนี้เจ้าถือเป็นพี่น้องคนสนิทของข้า เจ้าก็อย่าได้เห็นข้าเป็นคนอื่นเลย อีกอย่าง ปริมาณอาหารที่เจ้ากินก็เท่ากับตั๊กแตนเท่านั้น จะต้องใช้เงินเพิ่มอีกสักเท่าใดกันเชียว”

“เช่นนั้นก็ต้องขอบคุณพี่เฉินมากๆ เลย”

“ข้าบอกแล้วว่าอย่าเห็นข้าเป็นคนอื่น!”

“ได้ๆ ได้เลย”

ยามที่หลินฟางโจวกินอาหารเช้าไปด้วย พูดคุยหัวเราะกับคนรอบข้างไปด้วยนั้น จู่ๆ ก็มีขอทานตัวน้อยคนหนึ่งเดินอยู่ไม่ไกล

ขอทานตัวน้อยคนนั้นสวมเสื้อผ้าเก่าขาดราวกับถูกหนูพันตัวแทะไปทั้งร่าง ในมือถือชามสกปรกที่ไม่มีฝาปิด สีหน้าซีดเซียว แววตาดูไร้ชีวิตชีวายิ่ง เด็กน้อยคนนั้นไม่พูดไม่จา เพียงแค่ถือชามยื่นไปรอให้คนอื่นให้ทาน

หลินฟางโจวชี้ไปที่ขอทานตัวน้อยคนนั้นพลางพูดกับคนขายเนื้อแซ่เฉิน “ท่านดูสิ ขอทานคนนั้นคงเพิ่งขอทานมาได้ไม่นาน”

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไร”

“คนที่ขอทานมานานแล้ว เพื่อของกินใส่ปากเขาจะต้องตะโกนวุ่นวาย ทำให้บรรพบุรุษเขารับรู้แน่ ผู้อื่นจะได้ยอมมอบของให้ ทว่าขอทานคนนั้นกลับเหมือนเป็นคนใบ้ ทั้งยามที่มาขอทาน สีหน้าของเขาก็ยังดูหวั่นเกรงอยู่เลย”

“น้องหลินฉลาดจริง” คนขายเนื้อแซ่เฉินเอ่ยชม