ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

เสี่ยวหยวนเป่าก้มหน้าครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วจึงเอ่ยออกมา “ข้าเป็นญาติห่างๆ ของท่านและใช้แซ่หลิน ควรจะเป็นสกุลเดียวกัน รุ่นเดียวกับท่าน ตัวอักษรชื่อก็ต้องมีตัวอักษร ‘ฟาง’ หนึ่งตัว หลินฟางโจว หลินฟางโจว…” เสี่ยวหยวนเป่าพูดถึงตรงนี้จู่ๆ ก็ถามขึ้นมา “ใครเป็นคนตั้งชื่อนี้ให้ท่านหรือ”

“ข้าไม่รู้ ทำไมหรือ”

“ฟางโจว มาจาก ‘เก้าเพลง บทลำน้ำเซียงจวิน’ กล่าวว่า ‘เก็บต้นตู้รั่วริมหาดอันเลื่องชื่อ’ คนที่ตั้งชื่อนี้ให้ท่านเป็นคนที่รู้หนังสือคนหนึ่ง”

“ข้าก็เป็นคนรู้หนังสือเหมือนกันนะ” หลินฟางโจวตอบกลับอย่างรวดเร็ว

เสี่ยวหยวนเป่ามองนางราวกับเห็นสัตว์ประหลาด

หลินฟางโจวพูดด้วยความโมโห “เจ้าไม่ยอมรับ? นี่เจ้าลืมไปแล้วหรือ ข้าเขียนตัวอักษรเป็นนะ!”

“อ้อ” เสี่ยวหยวนเป่าอดพูดอยู่ในใจไม่ได้ว่าตัวอักษรเหล่านั้นอัปลักษณ์ที่สุดเท่าที่เขาเคยเห็นมา ไม่มีใครเทียบได้เลย

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยต่อ “ข้าก็จะตั้งชื่อจาก ‘เก้าเพลง’ บ้าง ‘เก้าเพลง บทภูตภูเขา’ กล่าวว่า ‘เด็ดบุปผาหอมให้เจ้าแทนความคิดถึง’ ข้าตั้งชื่อว่าหลินฟางซือ เป็นอย่างไร”

“เด็ด…อะไรนะ นี่…ชื่ออะไรนะ”

“เด็ดบุปผาหอมให้เจ้าแทนความคิดถึง”

“หมายความว่าอะไร”

“เด็ดดอกไม้หอมมอบให้คนที่ข้าคิดถึง”

หลินฟางโจวหัวเราะออกมา “ฮ่าๆ เจ้าอายุยังน้อย ขนก็ยังไม่ยาวเลย เจ้าคิดถึงใครกัน เจ้ายังมียางอายอยู่บ้างหรือไม่ ฮ่าๆๆ”

เสี่ยวหยวนเป่าอึ้งไปชั่วขณะ ต่อมาจึงรู้สึกอับอายอยู่บ้าง ใบหน้าเขาแดงก่ำพร้อมกับหลบหน้า ปากก็พูดอธิบายไป “บทกลอนใช้ถ้อยคำแทนความคิด อาศัยสิ่งของมาเปรียบเปรย ไม่ใช่ความหมายตามตัวอักษรเช่นนั้นเสียหน่อย”

หลินฟางโจวยังคงพูดจาไร้สาระ “เด็กดี เจ้าต้องเชื่อฟังนะ รอเจ้าโตขึ้นก็สามารถขอภรรยาได้แล้ว พอเจ้าโตขึ้นแล้วต้องเป็นหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง รูปร่างหน้าตาและสติปัญญาดี จะต้องขอสาวงามแต่งงานได้แน่”

เสี่ยวหยวนเป่าหน้าแดง ทำได้เพียงซ่อนใบหน้าและกินหมั่นโถวโดยไม่สนใจหลินฟางโจวอีก