ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 4

หลินฟางโจวออกไปข้างนอกได้สักพัก จู่ๆ เสี่ยวหยวนเป่าก็ได้ยินเสียงเคาะหน้าต่างตึงๆๆ เขาระแวดระวังตัวในทันที รีบลุกขึ้นจากเตียงเตรียมจะเข้าไปหลบในโพรงใต้เตาทำอาหารในห้องครัว

“เสี่ยวหยวนเป่า ข้าเอง”

แม้อีกฝ่ายจะจงใจพูดเสียงเบา แต่เสี่ยวหยวนเป่ายังคงฟังออกได้ในทันทีว่านั่นคือเสียงของหลินฟางโจว เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย จึงเดินเข้าไปใกล้บานหน้าต่างพลางเอ่ยเรียกนาง “พี่ฟางโจว?”

“ข้าเอง”

“ทำไมท่านไม่เข้ามาพูดข้างในเล่า”

“ข้าไม่กล้า ข้างในมีผีบินได้ ข้าเคยเห็นกับตามาแล้วแน่นอน”

“เช่นนั้นท่านจะทำอะไร”

“เสี่ยวหยวนเป่า ข้ายังไม่ได้ยามา เจ้าอดทนไว้ก่อนนะ เมื่อครู่ข้าเห็นคนแปลกหน้าเพ่นพ่านตรงประตูเมือง ข้าถามคนเฝ้าประตู คนเฝ้าประตูบอกว่าพวกเขามาถึงตั้งแต่เมื่อวาน ดังนั้นเจ้าก็ออกมาได้แล้ว”

เสี่ยวหยวนเป่าดีใจอย่างมาก

หลินฟางโจวพูดต่อ “แต่เจ้าอย่าเพิ่งรีบไปเลย สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อยก่อน ให้เสื้อผ้าสกปรกนิดหน่อย หลังจากนั้นเจ้าก็แอบออกไปทางประตูด้านหลัง พยายามหลบคนให้มากที่สุด หลังจากออกไปแล้วก็เดินไปตามถนน ไปทางตะวันตก ไปยังเพิงขายของที่มีป้าอ้วนคนหนึ่งเป็นเจ้าของ ที่นั่นเปิดค่อนข้างเช้า ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่นั่น เจ้าก็ทำตามที่พวกเราคุยกันไว้เมื่อวาน จำได้หมดแล้วใช่หรือไม่”

“อืม”

ที่เพิงขายของตอนเช้ามีคนมาก พ่อลูกคนขายเนื้อแซ่เฉินก็อยู่ หลายวันนี้คนขายเนื้อแซ่เฉินไม่ได้ชำแหละหมูชำแหละแกะเพราะเขาวุ่นอยู่กับการชำแหละเสือแค่ตัวเดียว วันนี้เมื่อไม่ต้องขายเนื้อเขาจึงว่างมาก

เฉินเสี่ยวซานนั่งอยู่ข้างบิดา เขากินเสียจนปากมันวาว เมื่อเห็นหลินฟางโจวก็ลืม ‘ความโกรธที่ถูกแย่งไป๋ถังเกา’ ไปเรียบร้อยแล้ว เขาจึงเอ่ยเรียกนาง “พี่หลิน นั่งตรงนี้”

คนขายเนื้อแซ่เฉินได้ยินเช่นนี้ก็ใช้ฝ่ามือโบกไปที่ศีรษะของบุตรชายครั้งหนึ่งพลางเอ่ยด้วยความโมโห “เขาเรียกข้าว่าพี่ เจ้าเรียกเขาว่าพี่ นี่มันลำดับอาวุโสอะไรกัน!”

คนที่อยู่รอบๆ หัวเราะออกมาด้วยความตลกขบขัน

หลังจากที่หลินฟางโจวนั่งลงก็เอ่ยถาม “ทำไมวันนี้พี่สะใภ้ไม่ทำอาหารให้พวกท่านเล่า”

“เมื่อวานนาง…เอ่อ…ไม่ค่อยสบาย เช้าวันนี้ยังไม่ตื่นเลย อีกสักพักข้าก็ต้องนำอาหารกลับไปให้นาง”