ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

หลินฟางโจวซึ่งยืนอยู่ด้านข้างใช้ฝ่ามือตบไปที่ศีรษะเขา “ฟังคำพูดของอาจารย์ให้ดี หลังจากนี้เจ้าต้องตั้งใจคัดตัวอักษร รู้หรือไม่”

เสี่ยวหยวนเป่าพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

“อย่าตีเด็ก” อาจารย์ขมวดคิ้วไม่พอใจที่หลินฟางโจวหยาบคายเป็นอย่างมาก “เจ้าให้เขากลับไปเตรียมตัวสักหน่อย แล้วพรุ่งนี้ก็มาที่นี่เถอะ”

ตอนที่ออกจากสำนักศึกษามาแล้ว หลินฟางโจวจึงหันไปถามเสี่ยวหยวนเป่า “เจ้าจงใจท่องไม่ได้ใช่หรือไม่ หรือว่าที่เคยท่องได้ก่อนหน้านี้ล้วนลืมหมดสิ้นแล้ว”

“จงใจ”

“เพราะเหตุใด”

“ตัวตนของข้าไม่ธรรมดา ไม่เหมาะที่จะเป็นจุดสนใจของผู้อื่น หากก่อนเข้าเรียนข้ามีระดับความรู้แค่ธรรมดาๆ หลังจากเข้าเรียนแล้วก็มีความก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว ผลงานเหล่านั้นล้วนแต่เป็นของอาจารย์ อาจารย์จะต้องยิ่งชอบใจมากขึ้นแน่”

หลินฟางโจวพยักหน้า นางนึกถึงเรื่องนี้เช่นกัน แต่ก็คาดไม่ถึงว่าเสี่ยวหยวนเป่าจะนึกถึงเรื่องนี้ด้วย

เมื่อนึกถึงความจริงของเสี่ยวหยวนเป่า นางก็ส่ายหน้าอย่างไม่ชอบใจอีกครั้ง “ตัวอักษรของเจ้าแย่ยิ่งกว่าของข้าเสียอีก”

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยตามตรง “ข้าไม่ควรเปิดเผยลายมือของตนเอง ดังนั้นนับตั้งแต่วันนี้ไปข้าจะต้องเปลี่ยนลายมือ”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้” หลินฟางโจวลูบคาง แววตาเผยประกายดีใจ “เห็นอายุน้อยๆ เช่นนี้ แต่ความคิดช่างซับซ้อนนักนะ”

หลังจากแก้ไขปัญหาเรื่องเข้าสำนักศึกษาเสร็จแล้ว หลินฟางโจวก็ดีใจอย่างมาก นางรู้สึกว่าภาระที่กดทับบนร่างนางล้วนถูกสลัดออกไปจนหมดสิ้นแล้ว ยามที่นางเดินอยู่นั้นก็อดจะครวญเพลงออกมาไม่ได้ ทั้งยังร้องว่า…

“ส่งเจ้าบ่าวไปเดินเคียงไหล่…แสงโคมห้องเจ้าสาวสว่างจ้า…ปลดเสื้อนอกที่บังตา…สองกายาปล่อยตามครรลอง”

เสี่ยวหยวนเป่าฟังทำนองเพลงนั้นก็รู้สึกว่าไพเราะและเปี่ยมด้วยชีวิตชีวายิ่งนัก แต่เมื่อตั้งใจฟังเนื้อเพลงให้ดีๆ เขาก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกขึ้นมา ใบหน้าเขาแดงซ่านขณะเอ่ยเตือนหลินฟางโจว “ข้ายังเป็นเด็กอยู่นะ”

หลินฟางโจวดีใจจนลืมตัว

ยามนั้นคนหลังค่อมแซ่ซุนขับรถม้าผ่านมา พอเห็นหลินฟางโจวเขาก็เอ่ยเรียกนางเอาไว้ “ต้าหลาง นั่นคือลูกพี่ลูกน้องของเจ้าที่มาจากแดนไกลหรือ”