ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 5

“ไม่เหมาะ ข้างบ้านก็มีเสี่ยวซานคนหนึ่งแล้ว”

“เช่นนั้นเจ้าคิดว่าเจ้าตัวนี้ควรชื่ออะไร”

“ข้าว่าชื่อ ‘ฝูเหยา’ เป็นอย่างไร”

“ข้ารู้สึกเฉยๆ นะ”

เสี่ยวหยวนเป่าอธิบาย “ตำนานโบราณมีเผิง ใน ‘ตำราจวงจื่อ บทอิสรจร’ กล่าวว่า ‘เผิงเคลื่อนตัวไปถึงทะเลทางใต้ พายุบ้าคลั่งหมุนเป็นเกลียวบนผิวน้ำทะเล พุ่งขึ้นไปในอากาศเก้าหมื่นหลี่’ นกเค้าแมวตัวนี้แม้หน้าตาเหมือนแมวแต่ก็เป็นนก ใช้ชื่อนี้เหมาะสมมาก”

ประโยคยาวเช่นนั้นหลินฟางโจวฟังแล้วกลับเข้าใจแค่เพียงสองคำ…เก้าหมื่น

หลินฟางโจวจึงพูด “ทำไมไม่ชื่อว่า ‘จิ่ววั่น’ เสียเลยเล่า ก็มาจากจวงจื่ออะไรนั่นของเจ้าเหมือนกันนี่”

เสี่ยวหยวนเป่าอ้าปากอยู่หลายครั้ง เห็นหลินฟางโจวไม่เหมือนกำลังพูดหยอกล้ออยู่ สุดท้ายเขาจึงส่ายหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรงพร้อมกับเอ่ย “ในเมื่อท่านชอบจิ่ววั่น เช่นนั้นก็ชื่อว่าจิ่ววั่นเถอะ”

ด้วยเหตุนี้ชื่อของนกเค้าแมวจาก ‘เผิงสูงส่ง’ ตัวหนึ่งจึงกลายเป็น ‘ไพ่นกกระจอก’ ใบหนึ่งไปเสียได้

หลินฟางโจวเงยหน้าพลางตะโกนไปทางนกเค้าแมวตัวนั้น “จิ่ววั่น! เจ้าไปตายซะ!”

จิ่ววั่นร้องกลับมาทันที “กุ๊กกูๆ”

เสี่ยวหยวนเป่า “มันพูดว่า…”

หลินฟางโจวสวนทันควัน “เจ้าหุบปากไปเลย!”

ในคืนนี้ไม่มีเสียงฟ้าร้องและฝนตกอีก เสี่ยวหยวนเป่ากอดผ้าห่มมาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าประตูห้องของหลินฟางโจวอีกครั้ง “พี่ฟางโจว หนูนั่นน่าขยะแขยงมาก ข้ามานอนกับท่านได้หรือไม่”

หลินฟางโจวโมโหจนกลอกตาทันที “เจ้ารังเกียจหนูนั่น แล้วข้าไม่รังเกียจเช่นกันหรือ เจ้าอย่าลืมไปเสียเล่า เจ้ากับข้าได้มาคนละตัว!”

“หากคนสองคนเผชิญหน้าร่วมกันย่อมจะแข็งแกร่งกว่าคนเพียงคนเดียวนะ”

“ไสหัวไป!”