ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

บทที่ 6

หลินฟางโจวตกใจรีบร้อนไปเปิดประตู ก่อนจะเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ด้านนอกนั้นคือหวังต้าเตา

วันนี้นางถูกพานเหรินเฟิ่งทำให้อับอายมาแล้วรอบหนึ่ง ตอนนี้เมื่อเจอกับคนในที่ว่าการอีกนางก็รู้สึกหวาดกลัวอยู่เล็กน้อยจึงเอ่ยถามออกไป “หัวหน้ามือปราบหวังยินดีเรื่องอะไรกัน ท่านอย่าหยอกล้อข้าเล่นเชียวนะ”

หวังต้าเตาตบบ่าหลินฟางโจวด้วยความดีใจ ฝ่ามือราวกับพลั่วเหล็กของเขานั้นออกแรงมากไปหน่อย เขาตบบ่านางหนักๆ ไปสามครั้งก่อนจะพูดพร้อมกับยิ้ม “นายอำเภอให้ข้ามาบอกเจ้าว่าพรุ่งนี้ให้ไปพบเขา”

“เหตุใดนายอำเภอจึงเรียกหาข้า หรือเพราะเรื่องเมื่อตอนกลางวัน นี่ถือว่าเป็นเรื่องน่ายินดีอะไรเล่า”

“วางใจเถอะ นายอำเภอไม่ได้จะต่อว่าเจ้าหรอก พรุ่งนี้เจ้าเจอนายอำเภอก็จะรู้เหตุผลเอง ตอนนี้ข้าไม่สะดวกที่จะบอกเจ้า”

หลินฟางโจวครุ่นคิดวุ่นวายอยู่ในหัว “ท่านยังไม่บอกข้าว่าเป็นเรื่องอะไรก็จะมาแสดงความยินดีกับข้าแล้วหรือ”

“ย่อมเป็นเรื่องดีอยู่แล้ว”

คืนนี้หลินฟางโจวเอาแต่คิดถึงเรื่องที่จะไปพบพานเหรินเฟิ่งในวันพรุ่งนี้ ยามนอนก็นอนแทบไม่หลับ

เช้าวันถัดมา ก่อนเสี่ยวหยวนเป่าไปเรียนเขาก็เคาะประตูห้องของนางเบาๆ เพื่อปลุกให้นางตื่น

หลินฟางโจวพูด “เจ้าก็ไปกินอาหารเช้าที่ร้านป้าอ้วนนั่นแหละ บอกนางว่าหากข้ามีเวลาว่างจะไปจ่ายเงิน”

เสี่ยวหยวนเป่าพูด “วันนี้ท่านไม่ต้องไปซ่อมแซมกำแพงเมืองแล้ว”

“หากไม่ไปที่นั่น เจ้าจะให้ข้ากินลมตะวันตกเฉียงเหนือแทนข้าวหรือ!”

“ข้าคิดวิธีได้แล้ว สรุปคือท่านไม่ต้องไปที่นั่นอีก”

“เจ้าเด็กนี่รู้จักใส่ใจคนอื่นแล้วหรือนี่ ที่ข้าช่วยชีวิตเจ้าไว้นับว่าไม่สูญเปล่าแล้ว”

เสี่ยวหยวนเป่าเหมือนจะถูกนางพูดจนเกิดอาการเขินอายขึ้นมา หลังจากสะพายถุงเครื่องเขียนขึ้นหลังแล้วก็มุ่งหน้าเดินออกไป