ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

หลังจากหลินฟางโจวลุกจากที่นอนก็มุ่งตรงไปยังที่ว่าการทันที ภายในโถงรับแขกนางดื่มชาไปด้วยและรอการมาถึงของพานเหรินเฟิ่งไปด้วย นอกจากสาวใช้จะยกชามาให้นางแล้ว ยังยกพวกขนมและผลไม้มาให้ด้วย หลินฟางโจวเองก็ไม่นึกเกรงใจ นางกินเสียจนอิ่มแปล้ ท่าทางตลกเสียจนสาวใช้ต้องยกมือขึ้นมาปิดปากเพื่อลอบหัวเราะ

หลินฟางโจวเอ่ยถาม “พี่สาวท่านนี้ ท่านหัวเราะอะไรหรือ”

“ใครเป็นพี่สาวของเจ้ากัน” สาวใช้พูดจบก็วางจานรองชาแล้วหันหลังเดินไป

หลินฟางโจวลูบจมูก นางรู้สึกฉงนเล็กน้อย

เมื่อพานเหรินเฟิ่งเดินเข้ามา หลินฟางโจวก็รีบลุกขึ้นคำนับเขา

“หลินฟางโจว เจ้ามาเร็วจริง”

หลินฟางโจวยิ้มประจบ “ใต้เท้าเรียกหา ข้าน้อยไม่กล้าเมินเฉยหรอกขอรับ”

พานเหรินเฟิ่งนั่งลงตรงกลาง พอเห็นผลไม้บนโต๊ะของหลินฟางโจวกระจัดกระจายเช่นนี้ เขาก็มองนางด้วยสายตาที่ดูแคลนอย่างมาก

หลินฟางโจวถามพานเหรินเฟิ่ง “ใต้เท้า วันนี้เรียกข้าน้อยมามีเรื่องอะไรหรือขอรับ”

“หลินฟางโจว วันนี้เจ้ายังคิดจะไปหลอกกินหลอกดื่มที่จุดซ่อมแซมกำแพงเมืองอีกหรือ”

“ใต้เท้าพูดจาน่าขันแล้ว เรื่องที่ใต้เท้าซ่อมแซมกำแพงเมืองถือเป็นคุณความดีที่ยิ่งใหญ่ ข้าน้อยย่อมรู้จักดีชั่วแยกแยะความสำคัญได้ ไม่กล้าไปหลอกกินหลอกดื่มอีก อีกทั้งเมื่อวานข้าน้อยก็ทำงานมาทั้งวันโดยไม่เกียจคร้านแม้แต่น้อย หากไม่เชื่อใต้เท้าโปรดดูนี่” หลินฟางโจวม้วนปลายแขนเสื้อขึ้น “ท่านดูสิ แขนข้าน้อยล้วนถูกชนจนช้ำไปหมดแล้ว เข่าก็เช่นเดียวกัน”

“นั่นยืนยันได้เพียงแค่ ‘เจ้าโง่’ ”

หลินฟางโจวแอบกลอกตามองบนอยู่เงียบๆ

พานเหรินเฟิ่งยังคงพูดต่อไป “ข้าเห็นรูปร่างเจ้าผอมบางเช่นนี้ ต่อให้ทำงานไม่หยุดก็ช่วยอะไรไม่ได้มากหรอก สิ้นเปลืองอาหารไปเปล่าๆ วันนี้เจ้าก็ไม่ต้องไปวุ่นวายที่นั่นแล้ว”

“ใต้เท้า…” หลินฟางโจวแทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ “ข้าน้อยต้องหาเลี้ยงครอบครัวจริงๆ นะใต้เท้า…”