ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 6

พานเหรินเฟิ่งโบกมือเบาๆ ขัดหลินฟางโจวที่กำลังพูดพร้อมกับเอ่ยขึ้นมา “ข้าเข้าใจชัดเจนแล้ว เจ้ารับเลี้ยงน้องชายจากสกุลเดียวกันซึ่งไม่เคยพบหน้ามาก่อน ทั้งยังยอมส่งเขาไปเล่าเรียน การกระทำนี้ก็เห็นได้ว่าตัวเจ้าไม่ถือว่าเกินเยียวยาไปเสียทั้งหมด เจ้ามีจิตใจดี ข้าจึงมีทางออกอีกทางหนึ่งให้เจ้า ที่ว่าการนี้ยังขาดคนงานชั่วคราวคนหนึ่ง เพียงแค่ทำหน้าที่ส่งจดหมายวิ่งไปทำธุระ คอยส่งเรื่องจากในและนอก เหมาะกับลิงผอมไร้เรี่ยวแรงเช่นเจ้าพอดี เจ้ายินดี…”

“ยินดีๆ ข้าน้อยยินดีทำขอรับ!” หลินฟางโจวยิ้มกว้าง “ขอบคุณความช่วยเหลือของใต้เท้ามากเลย! ใต้เท้า ท่านถือเป็นบิดาคนที่สองของข้าน้อยโดยแท้!”

พานเหรินเฟิ่งยิ้มหยัน “หากข้ามีบุตรชายเช่นเจ้า คงโมโหจนลงโลงไปเสียตั้งนานแล้ว”

“แหะๆๆๆ ใต้เท้า…” หลินฟางโจวยิ้มแห้ง

รอยยิ้มของหลินฟางโจวค่อนข้างขัดตา พานเหรินเฟิ่งเห็นแล้วไม่ชอบเป็นอย่างยิ่ง เขาพลันเอ่ยอย่างเย็นชา “เจ้ายังต้องการอะไรอีก”

“ใต้เท้า ที่บ้านข้าน้อยขาดข้าวสารขาดฟืนแล้ว เด็กเรียนหนังสือไม่อาจอดข้าวได้ ท่านดูสิ จะเป็นไปได้หรือไม่หากข้าน้อยขอเบิกค่าแรงล่วงหน้ามาใช้สักหน่อย”

“เรื่องพวกนี้ไสหัวไปถามนายทะเบียนเถอะ คิดว่าข้าเป็นบิดาเจ้าจริงๆ หรือไร!”

พานเหรินเฟิ่งไม่อาจทนการตอแยของอีกฝ่ายได้อีกต่อไปแล้ว

หลินฟางโจวได้ยินเช่นนั้นดวงตาพลันเปล่งประกาย นางรีบกล่าวลาแล้ววิ่งไปหานายทะเบียน

ระหว่างทางหลินฟางโจวก็เจอกับหวังต้าเตาเข้าพอดี หวังต้าเตาประสานมือคำนับนาง “ต้าหลาง ยินดีด้วย!”

หลินฟางโจวยิ้มกว้างพร้อมกับเอ่ยตอบ “ขอบคุณหัวหน้ามือปราบหวัง รอข้าได้รับค่าแรงแล้ว ข้าจะเลี้ยงสุราท่าน!”

“ต้าหลาง เจ้าตั้งใจทำงานให้ดีเถอะ งานนี้ใต้เท้าช่วยเหลือเจ้าเป็นพิเศษ ค่าแรงเพียงพอที่จะเลี้ยงดูเจ้ากับน้องชายเจ้าแล้ว ทำงานก็ไม่เหนื่อย เจ้าทำงานในที่ว่าการนี้ไปสักหลายปีหน่อย รอจนมีตำแหน่งว่างที่พอเพิ่มชื่อคนเข้าไปได้ เจ้าก็สามารถเพิ่มชื่อเข้าไปได้แล้ว หลังจากนั้นยังสามารถส่งต่อหน้าที่นี้ให้กับบุตรชายได้ด้วย”

“นี่ใต้เท้าเป็นคนพูดเองหรือ”

“ใต้เท้าหมายความตามนี้แหละ เพียงแต่เจ้าอย่าได้ไปเล่นการพนันอีกเล่า”

หลินฟางโจวเอ่ยรับคำ “เข้าใจแล้วๆ ขอบคุณหัวหน้ามือปราบหวังมากที่เอ่ยเตือน”