ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

แม้ใบหน้าครึ่งซีกของเสี่ยวหยวนเป่าจะบวมแดง ทว่าเขาก็ยังรักษาท่าทางใจเย็นเอาไว้ได้ขณะตอบกลับไป “อาจารย์เอ่ยชมเกินไปแล้ว ศิษย์ไม่กล้ารับไว้หรอกขอรับ ที่ใช้เลือดหมูก็แค่เพื่อหลอกล่อคู่ต่อสู้เท่านั้น ไหนเลยจะรู้ว่าเขากลับขี้ขลาดเช่นนี้…”

“เขาไม่ได้ขี้ขลาด” อาจารย์ใหญ่ซานพูดแทรกขึ้นมา “เขา…กลัวเลือด”

“ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เองหรือ” เสี่ยวหยวนเป่าแสร้งทำสีหน้าครุ่นคิด

หลินฟางโจวรู้สึกทนดูต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว นางจึงตะโกนถามออกมา “เจ้าเด็กนี่! เหตุใดเจ้าต้องไปต่อยตีกับผู้อื่นด้วย เจ้าชี้แจงมาตามตรงเดี๋ยวนี้!”

คำถามนี้ถือเป็นสิ่งที่ทุกคนในที่นี้ต่างก็ให้ความสนใจ

เสี่ยวหยวนเป่าพลันเอ่ยตอบ “อู่จ้าวหลินมักจะพูดจาว่าร้ายอาจารย์ใหญ่อยู่บ่อยครั้ง ข้าโกรธจนทนไม่ไหว จึงอยากจะสั่งสอนเขาสักหน่อย”

“เขา…พูดจาว่าร้ายอาจารย์ใหญ่?” หลินฟางโจวเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่แน่ใจนัก

เสี่ยวหยวนเป่าพยักหน้ายืนยันก่อนจะยกตัวอย่างมาเล็กน้อยว่าเป็นวันไหน เดือนไหน เวลาเท่าใด ที่ไหน พูดอะไรเอาไว้ คนฟังมีผู้ใดบ้าง…เขาไล่ตัวอย่างไปไม่กี่อย่างในเวลาอันรวดเร็ว หนึ่งในนั้นรวมถึงคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับอาจารย์ใหญ่ซานด้วย คนอื่นที่ได้ยินค่อนข้างจะทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง

อาจารย์ผู้หนึ่งจึงบอกให้เขาหยุดพูด

อาจารย์ใหญ่ซานสุขุมเยือกเย็นอย่างมาก แม้ได้ยินคำพูดไม่ดีเกี่ยวกับตนเอง ทว่าสีหน้าของเขายังคงไม่แสดงความเสียใจแต่อย่างใด กลับพูดเพียงแค่ว่า “หากเจ้าโกหก ข้าก็ช่วยเจ้าไม่ได้หรอกนะ”

“ศิษย์ไม่กล้าพูดโกหก หากอาจารย์ใหญ่ซานไม่เชื่อก็ไปถามด้วยตนเองได้เลย”

“ข้าจะต้องไปถามแน่นอน” อาจารย์ใหญ่ซานพูดแล้วหันไปบอกกับหวังต้าเตา “คำถามของข้าได้ถามหมดแล้ว หัวหน้ามือปราบหวังเชิญตามสบาย”

หวังต้าเตาเคยจับคนร้ายมามากมาย ทว่าวันนี้กลับเป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับเด็กที่ทำความผิดจำนวนมากเช่นนี้ เขาไม่สบายใจยิ่งด้วยไม่รู้ว่าควรจะจับหรือไม่จับกันแน่

เสี่ยวหยวนเป่าเอ่ยขึ้นมา “ตั้งแต่ต้นจนจบ คนที่คิดแผนการและก่อเรื่องทั้งหมดก็คือข้าเพียงผู้เดียว”

หวังต้าเตายิ้มได้แล้ว “ดูไม่ออกเลยนะ เจ้าเด็กน้อยนี่ช่างรักความเป็นธรรมจริงๆ ได้ วันนี้ข้าจะพาเจ้ากลับไปยังที่ว่าการแค่คนเดียวก่อน ส่วนคนอื่นๆ กลับบ้านไปกินข้าวให้หมดเถอะ”