ทดลองอ่าน โปรดยิ้มตอบข้าด้วยไมตรี บทที่ 7

พานเหรินเฟิ่งพลันยกมือขึ้น ทั้งซ้ายและขวาจึงได้ล่าถอยไป เขาถามอย่างไม่เร่งรีบ “เสียค่ายาไปเท่าไร”

“หะ…ห้าตำลึงขอรับ”

พานเหรินเฟิ่งเรียกชื่อขึ้นมา “หลินฟางโจว”

“ขอรับใต้เท้า”

“ข้าตัดสินให้เจ้าชดใช้เขาห้าตำลึงเป็นค่ายา เรื่องนี้เป็นอันเลิกแล้วต่อกัน เจ้ามีความเห็นว่าอย่างไร”

“ทั้งหมดตามแต่ใต้เท้าตัดสินขอรับ!” หลินฟางโจวน้อมรับโดยง่าย

บิดาของอู่จ้าวหลินก็ไม่กล้าพูดอะไรมากอีก สองครอบครัวจึงไกล่เกลี่ยกันได้เช่นนี้

หลังจากที่หลินฟางโจวอกสั่นขวัญผวาอยู่หลายวัน ในที่สุดนางก็รับเสี่ยวหยวนเป่ากลับบ้านได้เสียที ทั้งยังเอ่ยขอร้องไปอีกหลายคำว่าหลังจากนี้ไม่ว่าเขาพบเจอเรื่องอะไรก็อย่าได้ไปต่อยตีผู้อื่นอีก หลังจากนั้นนางก็ซื้อของขวัญเล็กน้อยเพื่อไปไกล่เกลี่ยกับอาจารย์ที่สำนักศึกษา หวังว่าพวกเขาจะเห็นใจไม่ไล่เสี่ยวหยวนเป่าออก

จากการวิวาทในครั้งนี้แม้คนจะได้รับบาดเจ็บไม่มาก ทว่าสถานการณ์โดยรวมกลับไม่เล็กเลย ทำให้ทั่วทั้งสำนักศึกษาแตกตื่นตกใจกันยิ่งนัก กระทั่งเรื่องราวไปถึงที่ว่าการ เรื่องที่จะจัดการกับผู้เรียนทั้งสองอย่างไรบ้างนั้น เหล่าอาจารย์ในสำนักศึกษาต่างก็พูดไม่เหมือนกัน บางคนพูดว่าให้ตัดชื่อทั้งสองคนออกไปเสีย บางคนก็ให้ตัดชื่อหลินฟางซือออก และก็มีบางคนที่คิดว่าอู่จ้าวหลินที่มีนิสัยเกินรับได้ก็ควรถูกไล่ออกเช่นเดียวกัน

อาจารย์ใหญ่ซานส่งคนไปซักถามพวกผู้เรียนเป็นการส่วนตัวรอบหนึ่ง มีผู้เรียนบางส่วนที่กลัวว่าตนเองจะมีปัญหาจึงไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย ผลจึงปรากฏชัดเจนว่าอู่จ้าวหลินมีนิสัยนินทาผู้อื่นลับหลังจริง การ ‘พูดว่าร้าย’ จึงกลายเป็นความจริงและค่อนข้างร้ายแรงกับคนส่วนมาก

สุดท้ายก็หารืออยู่หลายวัน สำนักศึกษาจึงตัดสินใจทำเรื่องใหญ่ให้เป็นเรื่องเล็ก ทำให้เรื่องเล็กเลิกแล้วกันไป ทั้งสองคนต่างก็ถูกตำหนิ แต่ก็ยังอยู่ที่สำนักศึกษาต่อไปได้

อู่จ้าวหลินที่ถูกต่อยโดยไม่รู้ถึงสาเหตุย่อมจะคับแค้นใจมากเป็นธรรมดา