ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

จินหยวนเป่าสะบัดตัวหนี “ปล่อยนะ! ข้าบอกให้ปล่อย!”

เขาต้องใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีถึงจะช่วยเสื้อตัวเองให้รอดพ้นจากมือดำๆ ข้างนั้นได้ จากนั้นก็ล้วงผ้าเช็ดหน้าอีกผืนออกมาเช็ดคราบสกปรกบนเสื้ออย่างหัวเสีย

อวี้ฉีหลินเหลือบมองผ้าเช็ดหน้าแล้วให้ตากระตุกเล็กน้อย เป็นโรครักสะอาดหรือไรนะ ใครที่ไหนพกผ้าเช็ดหน้าทีละหลายๆ ผืนอย่างนี้บ้าง!

“ขอทานสกปรก อย่ามาตามพันแข้งพันขาขัดขวางการทำคดีของข้าดีกว่า” เช็ดอยู่หลายครั้ง คราบเปื้อนก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยสักนิด เขาเขวี้ยงผ้าเช็ดหน้าทิ้งอีกผืนอย่างมีโมโหแล้วตวาดใส่ “ยังไม่ไสหัวไปอีก!” พูดจบก็หมุนตัวทำท่าจะเดินออกไปอย่างไม่ไว้หน้า

แน่นอนว่าอวี้ฉีหลินเห็นดังนั้นก็ร้อนรนขึ้นมาทันที นางกระโจนเข้าไปกอดขาทั้งสองข้างของเขาไว้แน่น

คุณชายชุดแพรพยายามก้าวขา แต่ทำอย่างไรก็ก้าวไม่ออก เขาตะคอกใส่อีกฝ่ายอย่างเดือดดาล “เจ้า! ปล่อยเดี๋ยวนี้! ไม่เช่นนั้นจะหาว่าข้าไม่เกรงใจไม่ได้นะ!”

ขอทานน้อยคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อได้ยินคำพูดของเขา ทว่ากลับยังไม่ยอมปล่อยมือ

จินหยวนเป่าหันไปตะโกนบอกองครักษ์ในชุดรัดกุม “หวังเฉียง มัวแต่ยืนเฉยอยู่ทำไม!”

หวังเฉียงกำลังละล้าละลังว่าจะเข้าไปช่วยดีหรือไม่ ได้ยินดังนี้ก็รีบปราดเข้าไปดึงขอทานน้อยออกมาทันที

องครักษ์นามหวังเฉียงช้อนเอวนางขึ้นมา แต่อวี้ฉีหลินไม่กล้าใช้วรยุทธ์ขัดขืน ด้วยรู้ดีว่าคนผู้นี้จะต้องมีวรยุทธ์สูงส่ง เห็นได้จากที่เขาสามารถจับเสือดาวเวหาได้โดยง่าย ดังนั้นจึงได้แต่เตะขาไปมาพลางอุทธรณ์ด้วยสีหน้าน่าสงสาร “อาจารย์… อาจารย์ เพื่อมาฝากตัวเป็นศิษย์ของท่าน ข้าไม่ได้กินข้าวมาสองวันแล้วนะ!”

จินหยวนเป่าหรี่ตามองอาการดิ้นปัดๆ อันทรงพลังของคนพูดก่อนจะแค่นยิ้ม “ไม่ได้กินข้าว? ดูไม่ออกเลยสักนิด!”

อวี้ฉีหลินเสกระแอมกลบเกลื่อนพร้อมหยุดดิ้น สลัดตัวจนเป็นอิสระจากพันธนาการเหล็กของหวังเฉียง นางดึงเสื้อผ้าให้เข้าที่แล้วหัวเราะแหะๆ เพราะเผลอทำรอยปุปะบนเสื้อขาดเป็นรูกว้างกว่าเดิม จากนั้นก็กวาดตามองจินหยวนเป่าอย่างยังไม่ยอมตัดใจ พอสายตาไปปะกับรอยมือดำปี๋บนเสื้อเขาก็แสร้งทำหน้าตาตื่น ส่งเสียงอุทานลั่น “หวา! ทำเสื้ออาจารย์สกปรกหมดแล้ว ข้าจะช่วยเอาออกให้นะ!”

มือสกปรกคู่นั้นเอื้อมเข้ามาหาอีกครั้ง จินหยวนเป่ารีบดึงองครักษ์หม่าจงที่กำลังคุมตัวเสือดาวเวหาให้มาเป็นโล่ขวางหน้าตนเอาไว้ “ห้ามเรียกข้าว่าอาจารย์นะ! รีบไสหัวไปเลยไป!”

หญิงสาวเบะปากอย่างไม่สบอารมณ์

ยอดมือปราบดึงเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ขยับมวยผมให้เข้าที่ กลับกลายเป็นคุณชายผู้หล่อเหลาสง่างามอีกครั้ง

ภายใต้แสงอาทิตย์ ร่างสูงโปร่งของคุณชายชุดแพรดูโดดเด่นจับตา ในมือถือพัดเล่มงาม สายลมอ่อนรำเพยผ่าน พัดพาไรผมตรงใบหูให้พลิ้วไหว…

อวี้ฉีหลินใจเต้นแรง รู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง เพิ่งจะตอนนี้เองที่นางระลึกถึงการรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิงขึ้นมาได้…แล้วให้หน้าแดงก่ำ ใจเต้นรัวที่เมื่อครู่ตนเข้าไปกอดรัดชายตรงหน้าแบบนั้น จากที่เตรียมจะเอื้อมมือไปหาเขาอีกครั้งก็พลันชะงักค้าง ก่อนจะดึงมือกลับมาซุกไว้ในแขนเสื้อเงียบๆ

เนื่องจากถูหน้าจนดำเป็นก้นหม้อ จินหยวนเป่าจึงมองไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าขอทานน้อย ได้แต่ถอนหายใจโล่งอกที่อีกฝ่ายยอมเลิกตื๊อเสียที แล้วหันไปสั่งสององครักษ์ “หวังเฉียง หม่าจง คุมตัวเสือดาวเวหากลับไปกองปราบ ข้าจะไปสอบปากคำมันโดยละเอียด”