ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 1

เขาโบกพัดเกล็ดหิมะทองในมือเบาๆ อาภรณ์บนร่างเป็นสีขาวยวงดุจดวงจันทร์ สวมทับด้วยเสื้อคลุมสีน้ำเงินสด ขับเน้นบุคลิกให้ยิ่งโดดเด่นเตะตา ดูสมกับคำเปรียบเปรยว่า ‘คุณชายตระกูลใหญ่เจิดจรัสดุจหยกน้ำงาม’ อย่างแท้จริง

“หัวหน้าคาดการณ์แม่นยำนัก! เสือดาวเวหาวิ่งหนีมาจากทางนี้จริงๆ!” ชายที่สวมชุดดำพูดขึ้น

“หัวหน้า ดึงแหขึ้นมาได้แล้วกระมังขอรับ” ชายในเสื้อคลุมตัวยาวพูดเช่นนั้น แล้วทำท่าจะตามอวี้ฉีหลินกับเสือดาวเวหาไป

ผู้เป็นนายรวบพัดยกขึ้นขวางอีกฝ่ายเอาไว้พลางกล่าวเนิบๆ “ไม่ต้องรีบร้อน รอดูไปซิว่ายังมีใครอยู่เบื้องหลังมันอีก” น้ำเสียงของเขาทุ้มนุ่มดุจสายน้ำ คล้ายมีมนตร์สะกดชวนให้สงบใจ

ชายที่สวมเสื้อคลุมยาวชะเง้อคอมองตามร่างที่หายลับสายตาไป ก่อนจะถามอย่างร้อนรน “แล้วจะปล่อยให้มันหนีไปทั้งอย่างนี้หรือขอรับ”

คุณชายผู้นั้นตวัดข้อมือคลี่พัดออกโบกช้าๆ ลมอ่อนพัดปอยผมตรงหน้าผากเจ้าตัวให้พลิ้วไหว ดวงตาคมหรี่ลงเล็กน้อย “ตามไปข้างหลัง แต่ให้มันหนีต่อ”

ระหว่างนั้นเสือดาวเวหาได้หนีหายเข้าไปในตรอกเปลี่ยวร้างคนตรอกหนึ่ง มันหอบหายใจฟืดฟาดแล้วหันกลับไปสำรวจด้านหลังอย่างหวาดหวั่น แต่ไม่เห็นใครแม้แต่คนเดียว

มันเอามือยันกำแพงพรูลมหายใจยาวเหยียด ในที่สุดก็หนีพ้นเสียที

ไม้คานหาบด้ามหนึ่งพลันยื่นออกมาจากด้านข้าง!

เสือดาวเวหาสะดุ้งโหยง พอเงยหน้าขึ้นไปเจอนัยน์ตาสุกสกาวราวกับผลึกแก้ว มันก็ส่งเสียงครางอย่างหมดแรง ไม่อยากเชื่อเอาเสียเลยจริงๆ ว่าตนจะสลัดเจ้าขอทานเหม็นสาบคนนี้ไม่หลุดเสียที!

อวี้ฉีหลินเงื้อไม้คานหาบฟาดไหล่ฝ่ายตรงข้ามดังป้าบ!

โจรร้ายเจ็บแสนเจ็บ พอจะสาวเท้าวิ่งหนีต่อก็ถูกไม้คานหาบฟาดเข้าให้ตรงข้อพับจนต้องทรุดฮวบลงไปคุกเข่าบนพื้น จากนั้นไม้ด้ามเดิมก็กระหน่ำฟาดลงมาบนศีรษะ…

น่าสงสารเสือดาวเวหายิ่งนัก ทั้งที่เป็นชายร่างบึกบึนสูงหกเชียะ กลับถูกขอทานผอมกะหร่องคนหนึ่งเล่นงานจนลงไปนอนน่วมอยู่บนพื้น

อวี้ฉีหลินฟาดไม่ยั้งพลางตะคอกใส่ “ไอ้โจรถ่อย หนีสิ! ดูซิจะหนีไปที่ไหนได้อีก หนีเลยสิ!”

จังหวะนั้นชายสามคนได้ตามมาถึงมุมหนึ่งตรงหน้าตรอก คุณชายชุดแพรรวบพัดเข้าหากันแล้วกำด้ามพัดแน่นอย่างร้อนรน “ไม่ได้การ! หากเสือดาวเวหาหนีต่อไม่ไหว พวกเราก็แกะรอยไปไม่ถึงตัวคนที่อยู่เบื้องหลังมันพอดี จะมาเสียแผนเพราะเจ้าขอทานน้อยนี่แหละ!”

เพิ่งจะพูดออกไปอย่างนั้น เสือดาวเวหาก็ส่งเสียงคำรามลั่นพลางฟาดมือลงกับพื้นดีดตัวขึ้นมา นัยน์ตาเต็มเปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร “ไอ้ขอทานบ้า! อยากรนหาที่ตายเองนะ!”

วัตถุบางอย่างสะท้อนแสงสีเงินวูบวาบ เสือดาวเวหาชักมีดสั้นวาววับเล่มหนึ่งจากตรงเอวมาฟันใส่อีกฝ่าย

คุณชายชุดแพรเห็นดังนั้นก็ทำท่าจะสั่งให้ลูกน้องไปช่วยขอทาน ทว่าผู้ถูกประทุษร้ายไม่เพียงจะไม่กลัว ยังตวัดไม้คานหาบในมือขวับๆ อย่างเกรี้ยวกราด “โจรถ่อย ยังกล้าขัดขืนอีกนะ ข้าตีเจ้าไม่เลี้ยงแน่!”