ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 10

นางชะงักแล้วถาม “เจ้าเข้ามาทำไม”

สี่เอ๋อร์ย้อนถามกลับไปด้วยความกังขา “ก็ช่วยเจ้าอาบน้ำน่ะสิ ทำไม”

“ไม่ต้องๆ” อวี้ฉีหลินโบกมือให้ว่อน “ไม่ต้องมาอยู่เป็นเพื่อนตอนข้าอาบน้ำหรอก!”

“เจ้านายที่ไหนเขาอาบน้ำเองกันบ้าง”

อวี้ฉีหลินส่ายหน้า “ฟ้ารู้ ดินรู้ เจ้ารู้ ข้ารู้ พวกเราไม่พูด ยังจะมีใครรู้อีก หากมาช่วยข้าอาบน้ำ เจ้าก็เห็นข้าเปลือยหมดน่ะสิ ไม่เอาด้วยหรอก!”

เป็นหญิงด้วยกันต้องกลัวอะไรนะ สาวใช้นิ่วหน้าตอบ “เวลาเจ้านายอาบน้ำจะต้องมีข้ารับใช้ประจำตัวคอยปรนนิบัติ เจ้าไล่ข้าออกไป เกิดใครมาเห็นเข้าก็ความแตกกันพอดี อีกอย่าง…”

“ช้าก่อน!” อวี้ฉีหลินร้องแทรก “เวลาอาบน้ำต้องมีคนอยู่ด้วยหรือ”

“แน่นอน มันเป็นธรรมเนียม”

“ถ้าอย่างนั้นจินหยวนเป่า…” ดวงตากลมโตเป็นประกายวาบ “ข้ายังไม่อาบแล้วกัน เจ้าไปเรียกบ่าวไพร่ที่คอยรับใช้จินหยวนเป่ามาให้หมดซิ!”

หอซงจู๋ของคฤหาสน์สกุลจินคึกคักเป็นพิเศษ

ตรงลานด้านนอกเต็มไปด้วยสาวใช้และบ่าวชาย แต่ละคนก้มหน้างุด มีบ้างที่แอบเหลือบตาขึ้นมองฮูหยินน้อยที่นั่งตรงหน้าทุกคนด้วยความสงสัย

อวี้ฉีหลินเอนหลังพิกพนักเก้าอี้แบบมีเท้าแขนพลางทบทวนความจำถึงอากัปกิริยาของจินฮูหยิน แล้ววางท่าเฉยชาเลียนแบบ นิ่งเงียบ ปรายตามองบ่าวไพร่ทั้งหมดเป็นพักๆ

สักครู่ใหญ่ให้หลัง นางถึงยกชามาดื่มด้วยกิริยาแช่มช้อย พวกบ่าวไพร่เห็นดังนั้นก็ยิ่งเงียบกริบกว่าเดิม

“แฮ่ม…” ฮูหยินน้อยกระแอมเบาๆ

พวกบ่าวตัวเกร็ง เงี่ยหูรอฟังคำพูดของนาง

“ที่ข้าเรียกพวกเจ้าทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อจะถามว่ามีใครเคยเห็นเรือนร่างของคุณชายบ้าง” นางถามขึ้นเนิบๆ

สาวใช้ทุกคนสะดุ้งเฮือกในใจ หันไปสบตากันด้วยสีหน้าพรั่นพรึง

ทำไมไม่มีใครตอบนะ อวี้ฉีหลินถามเนิบๆ ต่อ “ข้าเพิ่งเข้ามาอยู่ที่นี่ ยังไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร แค่อยากถามดูเท่านั้น คนไหนคอยรับใช้คุณชายอย่างใกล้ชิดมาโดยตลอดในเรื่องเล็กๆ น้อยๆ…เช่น หวีผม ล้างหน้า แต่งตัว โดยเฉพาะอย่างยิ่งอาบน้ำ”

ดูท่าจะเล่นงานแน่แล้ว…ไม่คิดเลยว่าฮูหยินน้อยที่เพิ่งมาอยู่ใหม่จะเป็นหญิงขี้หึงอย่างร้ายกาจ พวกสาวใช้ตัวสั่นงันงก ไม่กล้าส่งเสียง

รออยู่นานก็ยังไม่มีใครตอบอะไร อวี้ฉีหลินชักหมดความอดทน

“ข้ารู้ว่าเวลาคุณชายตระกูลใหญ่ๆ อาบน้ำจะต้องมีคนคอยปรนนิบัติ ยอมรับมาเถิดว่าใครเคยเห็นเรือนร่างคุณชายบ้าง”

ที่ตอบกลับมายังมีแต่ความเงียบเหมือนเก่า

อวี้ฉีหลินวางถ้วยชาลงด้วยความเบื่อหน่าย แล้วลุกขึ้นเดินวนรอบทุกคนอย่างตรวจตรา ก่อนจะหยุดลงข้างๆ สาวใช้คนหนึ่ง “เจ้าหน้าตาดี ท่าทางฉลาดเฉลียว คุณชายคงไม่รำคาญเจ้าแน่ใช่หรือไม่”

สาวใช้คนนั้นตกใจกลัวจนแทบร้องไห้ “ฮูหยินน้อย คุณชายไม่เคยชอบบ่าวเลยเจ้าค่ะ”