ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 11

“จินหยวนเป่า ไอ้คนทุเรศ!” แม้จะโกรธแสนโกรธแต่ก็ทำอะไรเขาไม่ได้ ได้แต่ฟาดน้ำในอ่างจนแตกกระจายเพื่อระบายอารมณ์

หัวค่ำช่วงต้นฤดูร้อนทั้งอบอุ่นและเงียบสงบ จันทร์เสี้ยวแขวนอยู่บนฟ้าเหมือนขอเคียว ส่องแสงสีเงินลงมาห่มคลุมผืนดินอย่างเงียบเชียบ ชวนให้หัวใจปลอดโปร่งเป็นสุข

แต่จินหยวนเป่าที่นั่งอ่านบันทึกคดีอยู่ในห้องหนังสือสงบใจไม่ลงเลยสักนิด

เรือนร่างอ้อนแอ้นเปียกชุ่มโชกคอยแต่จะผุดขึ้นมาในหัวจนเขาตั้งสมาธิไม่ได้เลย

ชายหนุ่มใช้บันทึกคดีในมือฟาดตัวเองทีหนึ่งพลางนึกตำหนิตัวเองอยู่ในใจ จินหยวนเป่าเอ๋ยจินหยวนเป่า ใช่ว่าเจ้าจะไม่เคยเห็นสตรีเสียหน่อย ทำไมถึงทำตัวเป็นเด็กหนุ่มไม่ประสาโลกเสียได้ หญิงคนนั้นไม่มีจริตจะก้านเท่าดาวเด่นในหอเชียนเจียว อากัปกิริยาไม่แช่มช้อยนุ่มนวลเหมือนสนมนางในในวังหลวง ทำไมเจ้าถึงต้องใจเต้นแรงแบบนี้ เลอะเทอะสิ้นดี!

แต่ยิ่งคิดอย่างนั้นก็ยิ่งตั้งสมาธิไม่ได้ หัวใจมีแต่จะปั่นป่วนว้าวุ่นมากกว่าเก่า

จังหวะนั้นเองประตูห้องก็ถูกผลักออกดังแอ๊ด รองเท้าสีม่วงอ่อนปักลายฝูงผีเสื้อย่างก้าวเข้ามาข้างใน จากนั้นใบหน้าแย้มยิ้มที่ชอบบุกรุกความคิดเขาเป็นระยะก็โผล่เข้ามาตรงหน้าประตู

จินหยวนเป่านึกยินดีอยู่ในใจ แต่แสร้งทำเป็นเฉยชา ก้มหน้าอ่านบันทึกคดีต่อ ไม่แม้แต่จะปรายตามองนาง ทว่าแท้ที่จริงแอบสังเกตความเคลื่อนไหวของนางเงียบๆ

นางเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้ว ท่อนบนเป็นเสื้อป้ายหน้าสีเหลืองขนห่านป่า สวมทับด้วยเสื้อเอวสั้นแขนเท่าข้อศอกสีม่วงอ่อน ท่อนล่างเป็นกระโปรงสีเขียวใบหญ้า อาภรณ์สีสันสดใส แต่กลับดูแล้วสะอ้านตาเป็นพิเศษ

นางเดินยิ้มเข้ามาใกล้ เหมือนกำลังอารมณ์ดีอย่างยิ่งยวด พลอยทำให้หัวใจว้าวุ่นของเขาสงบลงตามไปด้วย

อวี้ฉีหลินเห็นอีกฝ่ายไม่สนใจก็ลากม้าเข้ามานั่งข้างเขา ราวกับว่าลืมเรื่องที่ถูกแกล้งเมื่อครู่ไปหมดแล้ว

จินหยวนเป่าขยับตัวไปอีกด้านเพื่อรักษาระยะห่างโดยไม่พูดอะไร

หญิงสาวยิ้มระรื่นพลางขยับตาม แต่ถูกฝ่ายตรงข้ามเพิ่มระยะห่างอีกครั้ง

พอนางกระแซะตัวเข้าไปใหม่ เขาก็กระถดหนีใหม่ คราวนี้ยังหนีไปถึงมุมโต๊ะ พอไม่มีที่ให้ถอยแล้วก็ต้องยอมจำนน

อวี้ฉีหลินเอามือเท้าคางมองเขาตาไม่กะพริบอย่างสนอกสนใจ

กลิ่นหอมอ่อนๆ ลอยมาจากตัวหญิงสาวเป็นพักๆ…ไหนจะดวงตาคู่นั้นที่แผดเผาหัวใจจนร้อนรุ่ม สุดท้ายจินหยวนเป่าเลยต้องวางบันทึกคดีลงถาม “คิดจะทำอะไรอีกล่ะ”

เขายอมหันมาสนใจนางเสียที อวี้ฉีหลินส่งยิ้มหวานไปให้ “ข้าอยากมาถามอะไรบางอย่างกับเจ้าหน่อย…เจ้าเชื่อเรื่องชะตาลิขิตหรือไม่”

หึ? เรื่องนี้เองหรือ ชายหนุ่มตอบเสียงดังฟังชัด “ไม่เชื่อ”

“ทำไมล่ะ” นางเบิกตากว้าง

จินหยวนเป่าหลบสายตาคู่นั้นแล้วพูดสั้นๆ แค่ว่า “หญิงบ้านนอกโง่เง่า”