ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 2

ฉู่ฉู่ปรายตามองทองคำก้อนนั้น นางโยนหวีในมือทิ้งช้าๆ แล้วใช้นิ้วสามนิ้วรับก้อนทองคำจากมือแม่เล้าพลางยิ้มว่า “คุณชายจินใช่หรือไม่ ข้าอยากเห็นนักว่าคุณชายเมืองหลวงจะน่ารักสักแค่ไหน…ท่านแม่นำทางด้วย” พูดจบก็เก็บก้อนทองคำไว้ในเสื้อรัดทรงคว้านต่ำที่เห็นเนินเนื้อขาวเนียนกว่าครึ่ง

แม่เล้ายิ้มหน้าบาน ก่อนจะกระวีกระวาดนำทางนางโลมคนสำคัญไปข้างล่าง

ตอนที่เดินสวนกันกับอวี้ฉีหลิน ฉู่ฉู่ยังชม้อยชม้ายตามาให้

อวี้ฉีหลินสะท้านเฮือก แล้วหันไปมองตามแผ่นหลังอีกฝ่ายพลางส่ายหน้าดิก จริตจะก้านแพรวพราวเหลือเกิน! นางมองซ้ายมองขวา เมื่อเห็นว่ารอบตัวปลอดคนดีแล้วก็ยิ้มจนตาหยี รีบเดินขึ้นไปข้างบน ก่อนจะผลุบหายเข้าไปในห้องของฉู่ฉู่

ดวงตาสุกใสกวาดมองรอบห้องแล้วเริ่มรื้อค้นตามตู้ รื้อชิ้นไหนก็วางกลับเข้าที่อย่างรวดเร็วพลางบ่นอย่างไม่พอใจ “จินหยวนเป่าคนนี้ไม่ใช่คนดีอะไรนักจริงๆ ดีแต่ดื่มเหล้าเคล้านารี ไว้ให้ตกอยู่ในมือข้าเมื่อไร คอยดูเถิดว่าข้าจะดัดสันดานเจ้าใหม่ให้เป็นคนละคนเลยทีเดียว!”

โต๊ะเขียนหนังสือไม่มีสิ่งใดน่าสนใจ นางจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปหาโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วเห็นภาพสะท้อนตัวเองในบานกระจกเข้าโดยไม่เจตนา นางยืนตัวตรงเอามือลูบเครา มองภาพในกระจกอย่างพิจารณาก่อนจะสรุปอย่างหลงตัวเอง “ขนาดมีเคราแปะอยู่บนหน้าก็ยังบั่นทอนความหน้าตาดีของข้าไม่ได้เลย เห็นทีคงต้อง…”

นางกวาดตามองไปบนโต๊ะแล้วหยิบดินสอเขียนคิ้วของฉู่ฉู่จากในกล่องเครื่องสำอางออกมาวาดไฝเม็ดเป้งๆ ลงบนหน้าตัวเองถึงแปดเม็ด ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เติมไฝเข้าไปแล้วค่อยดูห้าวหาญหน่อย!” จากนั้นก็ทำท่าทางชวนตลกขบขันล้อเลียนคนในกระจก

โต๊ะเครื่องแป้งก็ไม่มีของน่าสนใจ อวี้ฉีหลินจึงหันไปหาตู้เก็บของใบน้อยที่ตั้งอยู่ข้างเตียงเตาผิง นางทิ้งตัวนั่งยองๆ กับพื้นแล้วไล่เปิดลิ้นชักตั้งแต่ชั้นบนสุดลงไปชั้นล่างสุด

“หวา…” หญิงสาวมองของที่หยิบออกมาจากในลิ้นชักด้วยความประหลาดใจ “ญะ…หญิงจากแดนตะวันตกนี่รสนิยมไม่เหมือนหญิงจงหยวนจริงๆ ทั้งแส้หนัง เทียนไข เชือกแดง…ช่าง…ร้อนแรง ร้อนแรงยิ่งนัก…”

พอค้นต่อไป…

ภาพโลกีย์? โยนทิ้ง

กามสูตร? โยนทิ้ง

นี่มันอะไรกัน ชุดชั้นในกระตุ้นอารมณ์? อี๋ แหวะๆๆ! นางรีบโยนทิ้งแทบไม่ทัน

อวี้ฉีหลินกัดฟันแน่น เหงื่อแตกโซมเต็มหน้า แล้วรวบรวมความกล้าค้นต่อไป

“เข้าใจผิดอะไรหรือไม่!” นางโยนของในมือทิ้งไปไกลลิบ รู้สึกหน้าร้อนผ่าวไปหมด “มีกระทั่งของพรรค์นี้!” อยู่ในหอนางโลมแท้ๆ หญิงผู้นั้นยังขาดแคลนบุรุษอีกหรือ ถึงต้องใช้ของพวกนี้!?

ทันใดนั้นนางก็สังเกตเห็นด้วยความตาไวว่าลิ้นชักชั้นนี้ตื้นกว่าชั้นบนๆ อยู่มาก

พอเทของในลิ้นชักออกมาให้หมดแล้วเคาะก้นลิ้นชักก็เกิดเสียงกลวงๆ อย่างที่คิด

ลองดันไม้กระดานตรงก้นลิ้นชักดูก็ปรากฏว่าขยับ เพราะตรงขอบแผ่นไม้ทั้งสองข้างเป็นรางเลื่อน

ในช่องลับมีใบรับเงินมากมาย อวี้ฉีหลินพลิกดูพลางพึมพำ “เอ๋? นี่มันอะไรกัน ผู้หญิงอะไร…เงินอะไร…”

ระหว่างที่กำลังวิเคราะห์ใบรับเงินอย่างเอาเป็นเอาตาย เสียงหัวร่อต่อกระซิกของจินหยวนเป่ากับฉู่ฉู่ก็ดังเข้ามาจากข้างนอก นางรีบเก็บกระดาษเหล่านั้นกลับเข้าไปในช่องลับแล้วยัดข้าวของที่ถูกรื้อระเนระนาดอยู่บนพื้นกลับเข้าไปในตู้ลวกๆ

อวี้ฉีหลินกวาดตามองรอบตัวอย่างร้อนรน “ทำไมคนลามกสองคนนั้นถึงได้ขึ้นมาเร็วนัก แล้วข้าจะไปซ่อนที่ไหนดีล่ะนี่”