ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 3

“ฮ่าๆๆ!” จินหยวนเป่าแหงนหน้าหัวเราะเสียงดัง ทว่าเสียงหัวเราะของเขากลับเจือความตรอมตรมเอาไว้ “ทุกคนอยากให้งานนี้เป็นงานเฉลิมฉลองที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของสกุลจิน เพื่อให้สมเกียรติที่เบื้องบนทรงเมตตาไม่ใช่หรือ ถ้าจะทำก็ต้องทำให้ดีที่สุด ให้หรูที่สุด ให้ทรงเกียรติที่สุด ใครต่อใครจะได้พากันอิจฉาตาร้อนที่สกุลจินและสกุลเจียงเกี่ยวดองกัน ไม่เช่นนั้นก็เสียศักดิ์ศรีสกุลจินแย่ ไม่ทันได้สั่งทอ? ตัวเองเป็นถึงพ่อบ้านสกุลจินแท้ๆ พูดแบบนี้ออกมา ไม่กลัวใครเขาจะหัวเราะเยาะเอาหรือไร” พูดจบก็เดินลิ่วๆ จากไป

หลิ่วเหวินเจายังคงยืนค้อมกายให้ร่างที่เดินห่างไปไกลทุกทีอยู่ที่เดิมพลางเอ่ยอย่างนบนอบ “คุณชายสั่งสอนได้ถูกต้องแล้ว!” ทว่ามือทั้งสองข้างที่อยู่ใต้ชุดเจ้าบ่าวกำแน่นเป็นกำปั้นจนปลายเล็บแทบจิกฝังลงไปกลางฝ่ามือ

จินหยวนเป่ามองโคมไฟที่สว่างไสวอยู่ในห้องโถงใหญ่ของจวนแม่ทัพแล้วให้รู้สึกปลายเท้าหนักอึ้งอย่างน่าประหลาด ความเร็วที่ก้าวเดินค่อยๆ ลดลงทีละน้อย

ช้าลง…ช้าลง…

เขาเดินไปถึงหน้าห้องโถง แลเห็นป้ายพระราชทาน ‘เนื้อคู่กิ่งทองใบหยก’ ที่แขวนอยู่ตรงกลางผนังได้ทันที หัวใจเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว อยากจะเดินหนีไปเสียเดี๋ยวนี้…

ทว่าร่างโดดเดี่ยวเหงางันที่นั่งอยู่ใต้ป้ายก็ทำให้หัวใจอ่อนยวบลงในพริบตา

ทั้งที่ยืนห่างออกมาตั้งไกล เขากลับเห็นสีขาวที่แทรกตัวบางๆ ตามไรผมนางได้อย่างชัดเจน ซ้ำยังคล้ายจะได้ยินกระทั่งเสียงทอดถอนใจของนาง

ร่างสูงยืนนิ่งตรงหน้าประตู ท่าทางเย่อหยิ่งจองหองเมื่อครู่หายไปโดยสิ้นเชิง เขาสาวเท้าเข้าไปข้างในแล้วคุกเข่าลงอย่างสุภาพสำรวม

“คารวะท่านแม่”

จินฮูหยินเอาแต่นั่งเงียบ

จวบจนหลิ่วเหวินเจาเดินตามเข้ามาด้วย นางถึงค่อยเอ่ยคำ “วันนี้ปิดคดีใหญ่ได้อีกแล้วสินะ” น้ำเสียงที่ใช้ไม่สูง ทว่าทรงอำนาจชนิดไม่มีใครกล้ามองข้าม

ผู้เป็นลูกคู้ตัวหมอบลงไปกับพื้น “หยวนเป่ามิกล้า วันนี้จับโจรกระจอกได้คนหนึ่ง แต่ลูกสงสัยว่าเบื้องหลังมันจะต้องมีคดีใหญ่ที่ร้ายแรงยิ่งกว่านั้น ตอนนี้เลยกำลังเตรียมสืบสาวจากเบาะแสที่อยู่ในมือ ลูกเชื่อว่า…”

“พอที!” จินฮูหยินยกมือตัดบทอย่างหมดความอดทน “พอเป็นเรื่องสืบคดีก็พูดได้น้ำไหลไฟดับ หยวนเป่า รู้หรือไม่ว่าวันนี้วันอะไร”

“ลูกทราบ” เขาไม่บ่ายเบี่ยง

“เงยหน้าขึ้นมา เห็นป้ายนี้หรือไม่”

“เห็นขอรับ”

“รู้หรือไม่ว่าใครเป็นคนเขียน”

“องค์ไทเฮาในรัชกาลปัจจุบัน”

ลูกชายโต้ตอบฉะฉาน ไร้ซึ่งความสำนึกผิด จินฮูหยินยิ่งหงุดหงิดใจกว่าเดิม “วันนี้นายบ่าวในสกุลจินทุกคนต่างไปรอต้อนรับป้ายลายพระหัตถ์ไทเฮาที่หน้าจวน มีแต่เจ้าคนเดียวที่ไม่อยู่”

จินหยวนเป่าเงยหน้าขึ้นมองมารดาพลางตอบเสียงหนักแน่น “ลูก…ไม่อาจเป็น ‘เนื้อคู่กิ่งทองใบหยก’ ที่ไทเฮาทรงเขียนได้”