ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

ทะเลดอกไม้ในใจกลายเป็นน้ำแข็งไปในพริบตา เหมือนมีกระแสไฟแล่นปราดเข้ามาเผาไหม้เขาจนเกรียมนอกนุ่มใน

ขณะที่ยังมัวแต่อึ้ง อวี้ฉีหลินก็ลุกขึ้นมาขยุ้มคอเสื้อเขาจับลากเดินไปอีกทาง

“จะ…จะ…จะ…เจ้าคิดจะทำอะไร” จินหยวนเป่าทั้งงุนงงทั้งประหลาดใจ หญิงคนนี้ไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนตั้งมากมายกันนะ!?

“หึๆ…” อวี้ฉีหลินยิ้มโฉดพร้อมเลิกคิ้ว “เข้าหออย่างไรล่ะ!”

“อะไรนะ” ชายหนุ่มชะงักค้าง หญิงคนนี้ไม่รู้จักสำรวมเอาเสียเลย! เขาผลักนางออกจากตัวแล้วถอยหลังกรูด

ปรากฏว่าอีกฝ่ายกลับกระโจนเข้าใส่เหมือนเสือร้าย จนเขาล้มลงไปบนเตียง!

เนตรงามสุกสกาวจ้องมองร่างที่อยู่ข้างใต้ ใบหน้าสองดวงห่างจากกันเพียงคืบจนต่างสัมผัสได้ถึงลมหายใจกันและกัน

นางเพิ่งเคยใกล้ชิดบุรุษเพศถึงเพียงนี้เป็นครั้งแรก อวี้ฉีหลินใจเต้นระรัวเหมือนมีกระต่ายน้อยจอมซนมากระโดดอาละวาดอยู่ในนั้น

นางผงะอึ้งอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะหลุบตาหนีแล้วเอื้อมมือลงไปถอดเสื้ออีกฝ่าย ทว่ามือเจ้ากรรมสั่นเสียไม่มีดี ใบหน้าก็แดงก่ำราวกับเมาสุรา

อาการประหม่าของนางไม่รอดพ้นสายตาจินหยวนเป่า

ที่แท้ก็มีดีแต่ท่า…

ชายหนุ่มเหยียดยิ้มชั่วร้าย ความคิดแล่นปราด ก่อนจะตวัดตัวขึ้นทาบทับนางเอาไว้ “อยากเข้าห้องหอถึงเพียงนี้เชียวหรือ เช่นนั้นข้าจะช่วยสงเคราะห์ให้แล้วกัน” พูดพลางทิ้งน้ำหนักตัวลงไปเบียดชิดจนสัมผัสได้ถึงความนุ่มละมุนของนาง

ระหว่างที่อวี้ฉีหลินว้าวุ่นทำอะไรไม่ถูก เขาก็พริ้มตาห่อปากโน้มหน้าลงไปหากลีบปากสีชมพูระเรื่อของนาง…

“ว้าย…” หญิงสาวผลักเขาออกจากตัวแทบไม่ทัน “ถอยไปนะ!”

พอเห็นนางแตกตื่นลนลาน เขาก็รู้สึกกระหยิ่มใจนัก พฤติกรรมยิ่งเลยเถิดหนักกว่าเดิม

มือใหญ่เอื้อมออกมาหาเนินอก อวี้ฉีหลินรีบผลักฝ่ายตรงข้ามออกจากตัวโดยแรง จากนั้นก็ฉวยโอกาสพลิกตัวลุกขึ้นจากเตียง

หึ มีดีแต่ท่าจริงด้วย จินหยวนเป่าหัวเราะในคอแล้วค่อยๆ ลุกขึ้นนั่งพิงขอบเตียงมองนางอย่างรื่นรมย์

สายตาของเขาทำให้นางขนลุกเกรียว อวี้ฉีหลินพยายามฝืนยิ้มพลางรีบเดินเลี่ยงไปทางโต๊ะกลมเพื่ออยู่ห่างตัวอันตรายให้มากที่สุด

แต่…จะทำอย่างไรดีนะ หากไม่ถอดเสื้อผ้าเขาก็ไม่มีวันเห็น…

นางเดินวนโต๊ะสามสี่ก้าวแล้วเหลือบไปเห็นจอกสุรามงคลบนโต๊ะเข้าโดยบังเอิญ จึงบรรลุทางออกในทันที

ดวงตาสุกใสมองจินหยวนเป่ายิ้มๆ “พวกเรา…พวกเรายังไม่ได้ดื่มเหล้าคล้องแขนกันเลยนี่นา” พูดจบก็เดินเข้าไปรินสุราให้ตัวเองก่อน

ของเหลวสีอำพันช่วยเรียกความกล้าให้นางขึ้นอักโข อืม ต้องกินเหล้าย้อมใจก่อนนี่แหละ! คิดได้ดังนี้นางก็แหงนหน้าดื่มสุราในจอกจนไม่เหลือแม้แต่อึกเดียว

จินหยวนเป่ายิ้มบางๆ แล้วลุกขึ้นยืนรีดรอยยับบนเสื้อผ้าให้เรียบ ก่อนจะเดินเนิบๆ เข้าไปที่โต๊ะ อมยิ้มมองนางตลอดเวลา