ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

กระถางไฟใบหนึ่งถูกยกมาวางไว้ตรงหน้าประตู จินหยวนเป่าจูงเจ้าสาวเดินเข้าไปหากระถาง เสียงประทัดเลื่อนลั่นดังขึ้นพร้อมกัน

ผู้คนโห่ร้องดังสนั่นยิ่งกว่าเก่า

ทันใดนั้นประทัดแบบระเบิดสองครั้งหกดอกก็พุ่งเข้าใส่เจ้าสาวจากทิศทางต่างๆ กัน!

อวี้ฉีหลินใช้ผ้าคลุมศีรษะเอาไว้ จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

สี่เอ๋อร์ที่เดินตามมาข้างหลังตาไวมองเห็นเข้าก็หวีดร้องเสียงหลง “ตายแล้ว! คุณหนู ระวังประทัดเจ้าค่ะ!”

จินหยวนเป่าหันไปมองข้างหลังเมื่อได้ยินดังนั้น เขาดึงอวี้ฉีหลินเข้ามาไว้ในวงแขนอย่างว่องไว ไร้ซึ่งอาการลังเล ใช้ร่างตัวเองปกป้องนางตามสัญชาตญาณแล้วหมุนตัวหลบประทัด

ประทัดหกดอกระเบิดตัวขึ้นข้างหลังสองหนุ่มสาวพร้อมกัน

ท้องฟ้ายามรุ่งสางยังขมุกขมัวอยู่บ้าง ภายใต้แสงอรุณฉาย ประกายไฟหลากสีจากประทัดก่อเกิดเป็นฉากหลังเรืองรอง ทำให้คู่บ่าวสาวยิ่งดูงดงามจับตาเป็นพิเศษ

อวี้ฉีหลินไม่เข้าใจสักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงแต่ถูกใครบางคนกระชากจนเซถลาเข้าไปอยู่ในอ้อมอกอบอุ่น

จากนั้นโลกทั้งใบก็เหมือนหมุนติ้ว จังหวะที่ผ้าคลุมศีรษะเปิดเผยอ สิ่งที่มองเห็นมีแต่ประกายไฟพรายพร่าง

แขกเหรื่อที่ห้อมล้อมผงะไปชั่วอึดใจหนึ่ง ก่อนจะโห่ร้องเซ็งแซ่อย่างถูกอกถูกใจ

เสียงปรบมือดังเกรียวกราว เสียงอุทานด้วยความยินดีดังขึ้นไม่หยุด ชะรอยทุกคนคงคิดว่าอุบัติเหตุเมื่อครู่เป็นรายการพิเศษที่จัดขึ้นเพื่อเพิ่มสีสันให้งานวิวาห์

จินหยวนเป่าเห็นว่าไม่มีอันตรายใดๆ แล้วก็ผลักหญิงสาวออกจากวงแขนตนโดยไม่รอช้า

อวี้ฉีหลินที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าเกิดอะไรขึ้นเซแซดๆ ไปอีกทาง

หลิ่วเหวินเจาที่ยืนอยู่ใกล้ที่สุดรีบเข้ามาช่วยประคองนางไว้ไม่ให้ล้ม แต่แล้วพ่อบ้านหนุ่มก็มีอันต้องตกตะลึง

ผ้าคลุมศีรษะสีแดงเพลิงเผยอเปิดขึ้นมากกว่าครึ่ง ใต้พู่ไหมสีทองคือใบหน้านวลเนียน คิ้วโก่งดำขลับ ริมฝีปากแดงสดราวกับลูกไม้สุก และนัยน์ตาสุกใสส่องประกายระยับพราวดุจดวงดาวที่เวลานี้มองมาด้วยความตระหนกแกมประหลาดใจ

ดวงตาคู่นั้นเหมือนมีมนตร์สะกด เป็นราวกับกรงเล็บสัตว์ตัวน้อยที่ตะกุยหัวใจเขา

ทั้งคัน ทั้งป่วนปั่น และเจ็บนิดๆ…

สายตาที่จ้องเขม็งทำให้อวี้ฉีหลินรีบประคองตัวยืนตรงด้วยความประดักประเดิด

หลิ่วเหวินเจาได้สติกลับคืนมา เขาสัมผัสได้ว่าหัวใจเต้นระรัวอยู่ในอกขณะเอ่ยอย่างนอบน้อม “ต้องเสียขวัญแล้วนะขอรับ”

“กะ…เกิดอะไรขึ้น” นางรีบดึงผ้าคลุมศีรษะลงมาปิดหน้าเหมือนเดิม

สี่เอ๋อร์เดินฉับๆ เข้ามาพยุงคุณหนูกำมะลอของตนไว้ พอกำลังจะขยับปากพูด จินหยวนเป่าก็เดินหน้าบอกบุญไม่รับไปทางประตูเสียก่อน นางจึงดึงแขนเสื้อหญิงสาวพลางกระซิบเบาๆ “อย่าเพิ่งพูดอะไรเลย”

“อืม” อวี้ฉีหลินพยักหน้าแล้วมองลอดชายผ้าคลุมศีรษะสีแดงลงไปเห็นรองเท้าหุ้มแข้งขลิบขอบทองคู่หนึ่งเดินเข้ามาหา นางจึงก้าวข้ามกระถางไฟเดินเข้าประตูคฤหาสน์สกุลจินอย่างรวดเร็วไร้ซึ่งความลังเล

“บ่าวสาวเดินเข้าประตู ครองคู่รักมั่นจนแก่เฒ่า!” แม่สื่อเอ่ยเอื้อนคำมงคล

อวี้ฉีหลินเดินตามรองเท้าหุ้มแข้งคู่นั้นเข้าไปข้างใน