ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 6

เดินตามอยู่อย่างนั้นนานแค่ไหนไม่รู้ได้ รอบตัวเป็นอย่างไรก็มองไม่เห็น นางยิ่งหงุดหงิดงุ่นง่านขึ้นทุกที จึงบีบมือสี่เอ๋อร์ที่จับท่อนแขนตนเองช่วยพยุงเดินพลางกระซิบ “นี่ ข้าหิวจะตายอยู่แล้ว เมื่อไรจะได้กินข้าวเสียที”

สาวใช้กวาดตามองรอบตัวตื่นๆ แล้วตอบกลับด้วยเสียงแบบเดียวกัน “กำลังหน้าสิ่วหน้าขวานยังจะกินอะไรเล่า ต้องเข้าพิธีก่อน!”

“เหนื่อยมาตั้งนาน กระทั่งข้าวเช้าก็ไม่มีให้กิน อย่างน้อยให้หมั่นโถวสักลูกก็ยังดี” อวี้ฉีหลินบ่นกระปอดกระแปด

“เดี๋ยวก็ได้กินน่า ทนหน่อย”

นางกลอกตางึมงำ “ช่างเถิด ข้าคิดหาทางเอาเองก็ได้”

ช่อแพรสีแดงสดถูกยื่นเข้ามาให้ในจังหวะนั้น นางเอื้อมมือออกไปรับพลางหลุบตามองรองเท้าหุ้มแข้งที่เดินช้าๆ อยู่ข้างหน้าแล้วสูดหายใจเข้าลึก เร่งฝีเท้าขึ้นไปเดินเคียงคู่กับเจ้าบ่าวที่ชะลอเท้ารอก้าวหนึ่ง

ห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์สกุลจินเต็มไปด้วยแขกเหรื่อและญาติมิตร คู่บ่าวสาวยืนคู่กันหน้าห้อง จวบจนผู้กำกับพิธีเอ่ยถ้อยคำมงคลเรียบร้อยแล้วก็ก้าวเข้าไปในโถงพิธี

จินฮูหยินในอาภรณ์หรูหรางามสง่านั่งเด่นอยู่ตรงตำแหน่งประธานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม บ่งบอกว่าคาดหวังกับสะใภ้คนนี้ไว้สูง

ที่ยืนอยู่ข้างๆ คือหลิ่วเชี่ยนเชี่ยน อาภรณ์เจ้าสาวสีแดงสดใสบนร่างอวี้ฉีหลินทั้งบาดตาและบาดใจจนนางต้องลอบบีบมือตัวเองใต้แขนเสื้อพร้อมกัดฟันกรอด ใบหน้าบึ้งตึงไร้แววยินดี ยิ่งเห็นหลิ่วเหวินเจาเดินตามคู่บ่าวสาวเข้ามาข้างในก็ยิ่งโมโห จึงถลึงตาใส่เขาไปทีหนึ่ง

พ่อบ้านหนุ่มสัมผัสได้ถึงสายตาของน้องสาว เขาเลิกคิ้วมองนางพลางส่ายหน้าทอดถอนใจเบาๆ ก่อนจะเหลือบมองไปทางอวี้ฉีหลินที่มีผ้าคลุมศีรษะ

นึกไม่ถึงว่าคนทุเรศอย่างจินหยวนเป่าจะวาสนาดีถึงเพียงนี้…หึ เหมือนเอาดอกไม้งามไปปักในกองมูลวัวแท้ๆ!

ความจริงทุกสิ่งทุกอย่างเหล่านี้ควรเป็นของเขา

มือที่อยู่ในชายแขนเสื้อค่อยๆ กำแน่นเป็นกำปั้น

ทันใดนั้นเขาก็เห็นมือเล็กขาวเนียนดุจหยกน้ำดีข้างหนึ่งยื่นออกมาจากชุดเจ้าสาวสีแดง แล้วคว้าขนมสองชิ้นบนโต๊ะที่ตั้งอยู่ข้างๆ ไปอย่างรวดเร็วปานฟ้าแลบ

ระหว่างที่คู่บ่าวสาวยืนรอผู้กำกับพิธีประกาศขั้นตอนอยู่นั้น เขาเห็นมือข้างเดิมยื่นออกมาอีกครั้ง ครานี้ไม่เพียงจะหยิบขนมเถาซู* สองชิ้น ถั่วเขียวกวนสามชิ้น วุ้นดอกกุ้ยสี่ชิ้น ยังคว้าหมั่นโถวเข้าไปในแขนเสื้อตั้งสองลูก!

หลิ่วเหวินเจายิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ผู้กำกับพิธีประกาศเสร็จแล้ว และหันมาพยักหน้าให้เขาพาบ่าวสาวเข้าโถงพิธี

ชายหนุ่มพยายามกลั้นยิ้มเดินไปยืนตรงกลางห้องโถง ประกาศด้วยเสียงอันดัง “วันนี้ฤกษ์งามยามดี สกุลจินกับสกุลเจียงได้เกี่ยวดองเป็นทองแผ่นเดียวกัน คู่บ่าวสาวเชิญก้าวเข้าโถงพิธี…”

จินหยวนเป่าดึงช่อแพรเชิดหน้าก้าวสวบๆ เข้าไป

อวี้ฉีหลินมัวแต่สาละวนอยู่กับการแอบกินขนมไม่ทันรู้สึกตัว สี่เอ๋อร์จึงรุนหลังให้นางเดินเข้าไปข้างใน

“หนึ่ง คำนับฟ้าดิน…”

เจ้าบ่าวค้อมกายต่ำ เจ้าสาวรีบทำตาม

* ขนมเถาซู เป็นขนมของจีนที่มีลักษณะคล้ายคุกกี้ ทำจากแป้ง ไข่ไก่ เนย วอลนัต จุดเด่นอยู่ที่ความกรอบ แห้ง และหวาน