ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 8

บทที่ 8 สะใภ้คนใหม่เรียกรอยยิ้มแม่สามี

หลังอาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว คู่บ่าวสาวรีบเดินออกไปยังห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์สกุลจินโดยไม่ให้บ่าวหรือสาวใช้ติดตาม

เมื่อคืนอวี้ฉีหลินมีผ้าคลุมศีรษะเอาไว้ เวลาเดินต้องอาศัยคนช่วยจูง แม้ระหว่างที่เดินมาตามทางจะสัมผัสได้ว่าคฤหาสน์สกุลจินกว้างใหญ่เพียงไร แต่ก็ยังตกตะลึงไม่สู้เมื่อได้มาเห็นด้วยสองตาตัวเองอยู่ดี

วันนี้นางรู้ซึ้งแล้วว่าประโยค ‘บุญหนักศักดิ์ใหญ่’ หรือ ‘รวยล้นฟ้า’ นั้นหมายความว่าอย่างไร

ลำพังแค่ทางเดินที่เชื่อมระหว่างเรือนของจินหยวนเป่ากับสวนดอกไม้ใหญ่ก็มีระยะทางกว่าพันก้าวเข้าไปแล้ว!

พื้นทางเดินใช้หินไข่สีอ่อนแก่มาเรียงสลับกันเป็นลายดอกบัวขาว แทบจะหนึ่งดอกต่อหนึ่งก้าว แฝงนัยอุปมาถึงประโยคบัวบานรับบาทนาง*

กำแพงขาวที่ขนาบสองข้างทางทำช่องหน้าต่างไว้เป็นรูปพัด มองออกไปเห็นทะเลสาบจงไห่นอกคฤหาสน์ ผืนน้ำสีเขียวเข้มเป็นเลื่อมมันสร้างความรื่นรมย์แก่นัยน์ตา

กับแค่ทางเดินยังละเอียดประณีตถึงเพียงนี้ อวี้ฉีหลินจินตนาการไม่ออกเลยว่าที่อื่นจะตระการตาขนาดไหน

แต่ความรุ่มรวยทรงอำนาจเช่นนี้ก็ทำให้นางยิ่งหงุดหงิดหัวใจไปพร้อมกัน

จินฮูหยินได้เสวยสุขอยู่บนวาสนาที่แย่งชิงคนอื่นมา ขณะที่ท่านแม่ของนางต้องไปตกระกำลำบากอยู่ในป่าลึก มิหนำซ้ำยังต้องเจ็บปวดทรมานที่ถูกพรากลูกไปจากอก…

ไม่ได้ อุตส่าห์แฝงตัวเข้ามาสำเร็จแล้วทั้งที ข้าจะต้องทำให้ความปรารถนาของท่านแม่เป็นจริง ไม่เช่นนั้นก็เท่ากับผิดต่อท่านแม่ที่ต้องทนลำบากมาหลายปี!

“เดินให้เร็วหน่อยสิ!” จินหยวนเป่าเร่งเบาๆ เมื่อเห็นนางทำท่าใจลอย เขายังหงุดหงิดไม่หายที่เมื่อคืนเข้าหอแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว แค่คิดว่าทุกอย่างเกิดขึ้นเพราะแผนการของหญิงคนนี้ เขาก็โมโหนางอย่างบอกไม่ถูก จึงรำคาญลูกตานักที่เห็นนางทำท่าเล่อล่าเหมือนพวกบ้านนอกเข้ากรุง

หญิงสาวรีบเก็บอาการ เอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ “คฤหาสน์ของพวกเจ้านี่ใหญ่จริงๆ”

“อืม” จินหยวนเป่าส่งเสียงตอบรับอย่างเย็นชา

เจอแบบนั้นอวี้ฉีหลินก็ไม่อยากพูดอะไรอีก ได้แต่เร่งฝีเท้าเดินให้ทันเขา

สุดปลายทางเดินคือสวนดอกไม้ใหญ่ที่เชื่อมคฤหาสน์ชั้นในกับเรือนรอบนอกเข้าด้วยกัน ทอดสายตาแลไปจะเห็นแต่ต้นไม้เขียวขจีกับเนินเขาเทียม ทัศนียภาพงดงามดุจภาพวาด ไม่มีห้องหับใดๆ ทั้งสิ้น

บนพื้นใช้แผ่นหินกว้างสองเชียะกว่าปูเป็นทางเดินกว้างประมาณหนึ่งจั้ง ขนาบข้างด้วยพุ่มไม้เตี้ยสีเขียวที่ไม่ทราบชื่อ ถัดออกไปคือสนามหญ้าสีเขียวขจี มีสวนถาดตั้งประดับอยู่เป็นระยะ ดูหรูหรางดงาม

กลางสวนคือสระน้ำขนาดใหญ่ มีเนินเขาเทียมสูงสามเชียะตั้งอยู่ในสระ ไม่รู้ว่าใช้วิธีใด น้ำใสถึงได้ทิ้งตัวลงมาจากเนินเขาเป็นม่านน้ำตก แล้วไหลไปตามทางน้ำคดเคี้ยวที่ขุดขึ้นด้วยมือออกสู่ด้านนอกคฤหาสน์

“น้ำตกนี่…” อวี้ฉีหลินถามขึ้นด้วยความสงสัย

คนนำทางเหลือบมองนางแค่แวบเดียว “ข้างล่างเป็นน้ำพุ”

“น้ำพุ?” หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ น้ำพุพุ่งขึ้นมาสูงถึงเพียงนี้เชียวหรือ

“อืม” ชายหนุ่มเดินลิ่วๆ ต่อไปโดยไม่แม้แต่จะพยักหน้าด้วยซ้ำ

* บัวบานรับบาทนาง เป็นสำนวนจีน หมายถึงกิริยาแช่มช้อยนุ่มนวล