ทดลองอ่านนิยาย บุพเพอลวน เล่ม 1 บทที่ 8

จินหยวนเป่ากำลังขุ่นมัวในอารมณ์เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอได้ยินคำถามของนางก็รู้สึกปวดหัวเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ แล้วเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น

หญิงสาวรู้ดีว่าตนไม่ควรไปยั่วโมโหอีกฝ่าย จึงหันไปสนใจทัศนียภาพโดยรอบพร้อมพูดอะไรกับตัวเองไปตามเรื่อง ไม่ทันสังเกตข้างหน้า

ทั้งสองคนเดินห่างกันขึ้นเรื่อยๆ ทุกที

กว่าอวี้ฉีหลินจะหันกลับมามองข้างหน้าอีกครั้ง ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของคนนำทางแล้ว

นางมองซ้ายมองขวา แต่นอกจากนางแล้ว สวนดอกไม้ขนาดมโหฬารแห่งนี้ก็ไม่มีใครอื่นอีกเลย

“เอ๊ะ ไปไหนแล้วนะ” นางใช้มือฟาดพุ่มไม้ข้างตัวอย่างขุ่นเคือง

สวนดอกไม้แห่งนี้มีทางเข้าออกหลายจุด ไม่รู้ว่าควรต้องใช้ทางออกใด อวี้ฉีหลินไม่มีทางเลือก ต้องคลำทางเอาเหมือนแมลงวันตาบอด

พอเดินออกมาจากทางออกหนึ่ง ภาพใครบางคนยืนอยู่ตรงริมทะเลสาบก็ปรากฏสู่สายตาทันที อวี้ฉีหลินดีใจนัก ในที่สุดก็ได้เห็นคนแล้ว!

นางเดินไปหา หมายจะถามทาง แต่พอเดินเข้าไปใกล้ก็พบว่าฝ่ายตรงข้ามเป็นบุรุษ กำลังยืนอยู่บนสะพานหินที่ทอดข้ามทะเลสาบ หันหลังมาทางนี้ สองมือเท้าราวสะพานเอาไว้ ยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่ขยับ

อวี้ฉีหลินเข้าไปแอบหลังต้นไม้เงียบๆ เพื่อสังเกตการณ์พลางงึมงำกับตัวเอง “ทำไมถึงมายืนอยู่บนสะพานแบบนี้ อย่าบอกนะว่าจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตาย”

อืม…ช่วยชีวิตคนหนึ่งชีวิต กุศลแรงกว่าช่วยกระต่ายเจ็ดตัว! หญิงสาวคิดในใจพลางค่อยๆ ย่องเลียบสะพานเข้าไปใกล้

ชายคนนั้นยืนอยู่สักพัก ก่อนจะทำท่าก้าวไปข้างหน้า ทันใดนั้นใครคนหนึ่งก็โถมตัวเข้ามากอดเขาไว้จากด้านหลัง

“อย่าโดดนะ!” นางร้องลั่น

ชายบนสะพานไม่คาดคิดว่าจะถูกโถมเข้าใส่เต็มแรงจึงเสียสมดุลทันที ฝ่ายอวี้ฉีหลินก็โถมตัวเข้าไปสุดแรงแบบไม่ยั้ง ทั้งสองจึงร่วงตกสะพานด้วยประการฉะนี้…

“อ๊า…” อวี้ฉีหลินหวีดร้องเสียงหลง

ชายคนนั้นเคลื่อนไหวแคล่วคล่องอย่างเหลือเชื่อ เขาใช้มือซ้ายยึดขอบสะพานหินเอาไว้อย่างรวดเร็ว

อวี้ฉีหลินกอดเอวอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ ร่างสองร่างห้อยต่องแต่งอยู่ใต้สะพาน

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมองคนที่กอดเอวตนเองแน่นแล้วผงะไปทันที เหตุใดจึงเป็นนางได้ กระนั้นเขาก็ยังบอกเสียงเข้ม “จับให้แน่นๆ นะ…” พูดจบก็ใช้มือซ้ายดึงนางขึ้นมากอดไว้กับอก มือขวาออกแรง ปลายเท้าถีบขอบสะพาน พร้อมใช้วิชาตัวเบาพาร่างเหินทะยานขึ้นไปราวกับเหยี่ยวนกกระจอก แล้วทิ้งตัวลงมายืนบนสะพานอย่างมั่นคง

อวี้ฉีหลินมองตามอย่างตกตะลึงอยู่นาน ถึงเพิ่งนึกออกว่าตัวเองยังอยู่ในวงแขนอีกฝ่าย นางกระโดดออกมาอย่างคล่องแคล่วแล้วจัดเสื้อผ้าด้วยอาการประหม่า

ชายหนุ่มเห็นดังนั้นก็เสเบือนหน้าไปกระแอมแก้เก้อ

“นี่…” หลังจากที่ยืนมั่นคงดีแล้ว อวี้ฉีหลินก็หันมาพูดกับเขา “ข้าว่านะ พี่ชาย วรยุทธ์ท่านดีขนาดนี้ ทำไมถึงได้คิดสั้นจะฆ่าตัวตายได้ล่ะ”

“คิดสั้น?” ชายหนุ่มผงะไปครู่หนึ่ง ก่อนจะคลี่ยิ้มนุ่มนวลละมุนตา “ข้าเปล่า…”