ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 1-บทที่ 2

หญิงสาวผู้นั้นมีนามว่าเหยาอิ๋ง เมื่อครู่นางเสี่ยงได้เซียมซีก้านหนึ่ง เป็นสุดยอดเซียมซี นับจากเขาออกบวชเป็นเวลาเกือบสี่สิบปี เคยเจอเพียงผู้เดียวที่เสี่ยงได้เซียมซีเช่นนี้ นั่นก็คืออดีตไทเฮา ตอนยังทรงมีชีวิตอยู่ได้รับเกียรติยศและฐานะสูงส่ง อยู่เหนืออำนาจทั้งปวง แต่ทว่าเพราะไปเกี่ยวพันกับเรื่องขององค์รัชทายาท สุดท้ายจึงต้องตายด้วยสุราพิษเพียงหนึ่งจอก

วันนี้ได้เห็นเซียมซีที่เรียกว่า ‘ตี้หวงเยี่ยน’ อีกครั้งหงหย่วนรู้สึกสับสน ตามตำนาน หญิงสาวที่เสี่ยงเซียมซีนี้ได้มีชีวิตที่สูงศักดิ์อย่างมาก ถึงขั้นสามารถกลายเป็นชนวนกระทบถึงราชสำนัก อดีตไทเฮาก็เคยเล่นกับอำนาจ ใช้นามโอรสสวรรค์สั่งการทหาร

เหยาอิ๋งจะเป็นผู้ที่เข้าไปข้องเกี่ยวกับอำนาจฮ่องเต้คนถัดไปอย่างนั้นหรือ

หญิงสาวที่งดงามเช่นนี้จะเดินไปบนเส้นทางแห่งอำนาจนั้นหรือ

“ต้าซือ…” กุยหวั่นเรียกเสียงเบา หงหย่วนในวันนี้ดูประหลาดอยู่บ้าง ท่าทางเคร่งเครียด ในดวงตาปรากฏความเศร้าสลดซึ่งมีเพียงผู้ที่ละกิเลสไม่ได้เท่านั้นที่ควรมี

หงหย่วนค่อยๆ สงบจิตใจลงก่อนมองดูหญิงสาวผู้งดงามเป็นหนึ่งตรงหน้า แล้วพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง “ในเมื่อสีกาอวี๋มีใจจะเสี่ยงเซียมซี อาตมาก็ยินดีจะถอดความให้”

กุยหวั่นพยักหน้า “ข้าเชื่อใจต้าซือ”

หงหย่วนเป็นสมณะชั้นสูง มีชื่อเสียงว่าเป็นผู้เห็นแจ้ง คำทำนายที่ออกจากปากของเขาจะต้องเป็นจริงอย่างแน่นอน

หงหย่วนยืนอยู่ด้านข้าง มองดูกุยหวั่นคุกเข่าตรงหน้าพระพุทธองค์ เขาผายมือออกดูเซียมซี ‘ตี้หวงเยี่ยน’ ก้านนั้นที่อยู่บนมือ ก่อนจะประนมมือแล้วท่องคำเบาๆ “พุทธองค์ทรงเมตตา อมิตาภพุทธ” เห็นเพียงสองมือของเขาที่ประนมไว้มีผงฝุ่นบางเบาแทบมองไม่เห็นร่วงลงมาไม่กี่สาย รอจนเขาผายมือออกอีกครั้ง ในมือก็ไม่มีอะไรเหลืออยู่แล้ว

ในขณะเดียวกันเซียมซีก้านหนึ่งก็หลุดจากกระบอกหล่นลงพื้น กุยหวั่นหยิบเซียมซีแล้วยืนขึ้น เดินมาหาเขาอย่างสดใส ในพริบตานั้นเองหงหย่วนราวกับได้ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบปีก่อนหน้านี้ หญิงสาวงดงามใสซื่อผู้นั้นถือเซียมซีเดินอย่างเร็วรี่มาหาเขา ให้เขาซึ่งเป็นภิกษุที่มีระดับขั้นไม่สูงถอดความให้ เซียมซีก้านนั้น…

ตี้หวงเยี่ยน…

เป็นตี้หวงเยี่ยนจริงๆ!

เป็นเช่นนี้ไปได้อย่างไร

หงหย่วนรับเซียมซีในมือกุยหวั่นมาด้วยอาการสั่นเทา ชั่วขณะนั้นเขาคิดว่าตนเองคงเกิดภาพลวงตา เซียมซีแต่ละก้านในวัดหงฝูล้วนแตกต่างกัน เซียมซีก้านนี้เมื่อครู่ถูกเขาใช้พลังภายในบดจนเป็นผงไปแล้วแท้ๆ เหตุใดตอนนี้จึงมาปรากฏในมือของเขาได้อีก

เขามองเซียมซีก้านนั้นอย่างละเอียดเหมือนไม่เชื่อสายตา แต่มันเป็น ‘ตี้หวงเยี่ยน’ ก้านนั้นจริงๆ!

กุยหวั่นมองหน้าหงหย่วนต้าซือด้วยความตกใจ นางไม่เคยเห็นเขาเป็นเช่นนี้มาก่อน เขาเป็นสมณะชั้นสูง เป็นผู้มีปัญญาและสงบนิ่งมาตลอด แต่วันนี้เขาดูผิดปกติ โดยเฉพาะตอนที่รับเซียมซีไปเมื่อครู่ ท่าทางนั้นเหมือนคนเห็นภูตผีก่อนจะได้ยินเพียงเขาพร่ำพูดว่า “ตี้หวงเยี่ยน เป็นตี้หวงเยี่ยนได้อย่างไร…”

หลิงหลงเห็นท่าทางของหงหย่วนต้าซือแล้วจึงเดินเข้ามา คิดจะขวางหน้ากุยหวั่นไว้ ต้าซือคงมิใช่เสียสติไปแล้วกระมัง

กุยหวั่นส่ายหน้า เป็นสัญญาณให้หลิงหลงถอยออกไป

ผ่านไปอีกครู่ใหญ่หงหย่วนจึงสงบใจลงได้ เขาถอนหายใจยาว พูดกับกุยหวั่นอย่างนุ่มนวลว่า “สีกาอวี๋ เซียมซีนี้อาตมาถอดความไม่ออก แต่อาตมามีเรื่องเล่าเรื่องหนึ่ง ไม่รู้ว่าสีกาจะยินดีฟังหรือไม่”