ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 1-บทที่ 2

กุยหวั่นพยักหน้า ไม่รู้ว่าตนเองตาฝาดไปหรือไม่ นางรู้สึกว่าแววตาของหงหย่วนต้าซือยังคงดูสั่นไหว หลังจากกิริยาที่ดูคลุ้มคลั่งนั้น แม้ว่าเขาจะกลับมาสงบนิ่งเหมือนปกติ แต่ในชั่วพริบตาเขาเหมือนแก่ลงไปกว่าสิบปี

หงหย่วนยกมือขึ้นกวักเรียกเณรน้อยที่ยังคงยืนอยู่ไม่ไกล “เจ้าก็มาฟังด้วยสิ” ไม่รอให้เณรน้อยตอบกลับ เขาก็ยิ้มแล้วค่อยๆ เริ่มเล่าเรื่องราวที่ยากจะลืมที่สุดชีวิตของเขาออกมา “เซียมซีนี้เรียกว่า ‘ตี้หวงเยี่ยน’ เมื่อสามสิบปีก่อนมีหญิงคนหนึ่ง…”

ฤดูใบไม้ร่วงเดือนเก้าเป็นวันมงคล วันนี้เป็นวันดีที่โหลวเช่ออัครเสนาบดีแห่งรัชสมัยนี้จะแต่งภรรยา ยิ่งไปกว่านั้นผู้ที่จะแต่งด้วยยังเป็นสาวงามลือชื่อในใต้หล้านี้ คนทั้งเมืองหลวงต่างพูดคุยกันเกี่ยวกับเรื่องนี้ไปทั่ว

คนในเรือนหลังบ้านสกุลอวี๋เดินเข้าเดินออก บรรดาบ่าวไพร่สาวใช้วุ่นวายกันไปหมด แต่บนใบหน้าล้วนแต่งแต้มไปด้วยความสุข

“หลิงหลง” กุยหวั่นเรียกชื่อสาวใช้ประจำกาย “ชุดแต่งงานของข้าเล่า” สีหน้าของนางเป็นปกติ ไม่เห็นถึงความยินดีหรือเขินอายของผู้เป็นเจ้าสาวเลยแม้เพียงน้อย

“คุณหนู ชุดแต่งงานอยู่ในตู้ข้างหลังท่านใบนั้นเจ้าค่ะ” หลิงหลงได้ยินก็ตอบกลับจากนอกห้อง นางมีบุคลิกลักษณะสมชื่อ* สาวใช้ของกุยหวั่นผู้นี้ฉลาดรู้ความ ทำงานรอบคอบ รู้จักวางตัวเหมาะสมในทุกด้าน

กุยหวั่นลุกยืนแล้วเปิดตู้ด้านหลังออกดู เป็นจริงดังว่า ชุดแต่งงานสีแดงประณีตงดงามชุดหนึ่งปรากฏให้เห็นตรงหน้า นางยื่นมือลูบไปบนลายปักงามวิจิตร แต่ละฝีเข็มแต่ละเส้นด้ายล้วนใส่คำอวยพรและความปรารถนาอันงดงามที่สุดบนโลกนี้เอาไว้

ไม่มีเวลาให้พูดอะไรมากอีก เวลามงคลใกล้จะมาถึงแล้ว นางยื่นมือไปหยิบชุดแต่งงานขึ้นมา แต่แล้วก็พลันได้ยินเสียงดังแควก ชุดแต่งงานถูกเกี่ยวขาดเป็นรูกว้างขนาดราวสองชุ่น** หลิงหลงได้ยินเสียงจึงรีบเดินเข้ามา กำลังจะยื่นมือไปรับชุดแต่งงานในมือกุยหวั่นก็เหลือบเห็นกุยหวั่นมองนิ่งไปที่ตู้ หลิงหลงสงสัยจึงมองตามสายตาของผู้เป็นนายไป ในตู้ไม่มีอะไรนอกจากเซียมซีที่ไปเสี่ยงขอมาเมื่อครึ่งปีก่อนและไม่ได้โยนทิ้งก้านนั้น…เซียมซี ‘ตี้หวงเยี่ยน’

ย้อนคิดถึงเรื่องเล่าเมื่อครึ่งปีก่อนนั้น หลิงหลงก็หยิบเซียมซีขึ้นมาด้วยความโมโห ปากก็พร่ำบ่นว่า “เซียมซีอัปมงคลก้านนี้ อย่าเก็บไว้ดีกว่า” พูดจบก็โยนมันออกไปนอกหน้าต่าง

กุยหวั่นไม่ได้ห้าม เพียงแค่หัวเราะแล้วพูดกับหลิงหลงว่า “ช่างเถอะ ตอนนี้มาคิดหาวิธีแก้ไขดีกว่า”

สองนายบ่าวหยิบเข็มด้ายแล้วเริ่มวุ่นวายกัน แต่กุยหวั่นจะมองออกไปนอกหน้าต่างเป็นบางครั้งอย่างไม่รู้ตัว ราวกับครุ่นคิดอะไรอยู่

* หลิงหลง หมายถึงเฉลียวฉลาด แคล่วคล่องว่องไว

** ชุ่น เป็นหน่วยมาตราวัดของจีนสมัยโบราณ เทียบความยาวประมาณ 1 นิ้ว ระยะ 10 ชุ่นเป็น 1 ฉื่อ (เชียะ)

โปรดติดตามตอนต่อไป…