ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

บทที่สี่

ดวงอาทิตย์สาดแสงสดใส นกน้อยขับขาน ดอกไม้ผลิบานส่งกลิ่นหอม บนหอเก่าแก่มีชายหนุ่มร่างบางผู้หนึ่งยืนอยู่ เขาจ้องนิ่งไปนอกหน้าต่าง บนใบหน้าไร้ความรู้สึก จมอยู่ในความคิดของตนเอง

ลมพัดแรงแล้ว…

ผมของชายหนุ่มพลิ้วไปตามแรงลม แขนเสื้อโบกสะบัด

ชายหนุ่มผู้นี้แท้จริงคือกุยหวั่นในชุดบุรุษ นางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะหยิบแถบผ้าไหมสีเงินเส้นหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อและผูกผมขึ้นสูง สายตามองออกไปไกล ยังคงยืนรอต่อไป

ทันใดนั้นบนท้องฟ้ามีนกพิราบขาวราวหิมะตัวหนึ่งบินมา มันบินวนเหนือหอเก่าอยู่หลายรอบ จากนั้นก็กระพือปีก บินสวบลงมาเกาะบนราวจับ หัวเล็กๆ นั้นมองไปซ้ายขวา กุยหวั่นเดินเข้าไปใกล้ก่อนจะพูดเสียงเบาว่า “ในที่สุดก็มา” นางจับพิราบเอาไว้แล้วหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากห่วงบนขาของมัน เมื่ออ่านเนื้อหาในนั้นอย่างละเอียด นางก็แสดงความผิดหวังออกมาหลายส่วน

หลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็หมุนตัวเดินเข้าไปในหอ

การตกแต่งภายในหอเมื่อเทียบกับความเก่าด้านนอกแล้วดูประณีตกว่ามาก ภายในมีสองห้อง ด้านนอกเป็นห้องหนังสือธรรมดาห้องหนึ่ง ด้านในเป็นห้องนอน กุยหวั่นเหยียบย่างเข้าไปในห้องนอน สาวใช้คนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

ได้ยินเสียงดังขึ้น หลิงหลงจึงหันหน้าไป ใช้น้ำเสียงแฝงความผิดหวังพูดขึ้นว่า “เขายังไม่ฟื้น”

กุยหวั่นเลื่อนสายตาไปที่เตียง ชายต่างเผ่าหลับตา ลมหายใจสม่ำเสมอ ท่าทางเหมือนนอนหลับสบายมาก แทบจะทำให้คนเห็นแล้วคิดว่าเขากำลังนอนกลางวันอยู่ อีกไม่นานก็จะตื่นขึ้นมาอย่างไรอย่างนั้น

เขานอนหมดสติมาสามวันแล้ว เหตุใดจึงยังไม่ฟื้นอีก

กุยหวั่นคิดถึงเมื่อสองวันก่อน ท่านหมอรับรองกับนางเป็นมั่นเหมาะว่าคนผู้นี้จะฟื้นวันนี้แน่นอน ตอนนี้ใกล้เวลาพลบค่ำแล้ว เขากลับไม่มีทีท่าจะฟื้นเลย มองดูใบหน้านอนหลับอย่างสบายใจของเขาแล้ว กุยหวั่นก็แสยะยิ้มเยาะเย้ย

ถึงเวลานี้แล้ว ยังนอนหลับสนิทขนาดนี้ได้อีก…

สามวันก่อนนางกลืนยาพิษหนอนกู่ลงไป ส่วนชายผู้นี้กลับนอนหมดสติไม่ยอมตื่น เพื่อหายาถอนพิษ นางใช้กำลังทั้งหมดของจวนอัครเสนาบดี รวมถึงสายสืบของทุกพื้นที่ด้วย แต่สามวันมานี้ข่าวที่รวบรวมมาจากทุกที่มีน้อยมาก มองดูคนบนเตียงที่หมดสติไม่ยอมตื่นแล้ว กุยหวั่นก็ถอนหายใจ ความหวังสุดท้ายอยู่กับตัวเขาจริงๆ อย่างนั้นหรือ

กุยหวั่นพูดกับสาวใช้ที่อยู่ข้างเตียงว่า “หลิงหลง เจ้ากลับไปก่อนเถอะ” สามวันมานี้หลิงหลงวิ่งไปกลับจวนอัครเสนาบดีกับที่นี่เพื่อส่งข่าวและดูแลคนป่วย นางคงจะเหนื่อยแล้วกระมัง