ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

นี่เป็นสรรพนามเฉพาะที่นางตั้งให้เขาหลังจากแต่งงานกัน ใต้เท้าเป็นยศศักดิ์ สามีเป็นฐานะ ช่างเป็นคำเรียกที่สนิทสนมกันยิ่งนัก

โหลวเช่อได้ยินก็หัวเราะ เขาคุ้นเคยกับการเรียกชื่ออันอ่อนหวานของนางไปโดยไม่รู้ตัว “อยู่บ้านเบื่อมากหรือไม่” เขาถาม ครึ่งเดือนมานี้จะมีขุนนางผู้สูงศักดิ์มาเยือนที่บ้านทุกวัน เขารู้ว่านางจัดการทุกอย่างได้ดีมาก นางมีวิธีรับมือกับทุกผู้คนและยังทำได้อย่างชำนาญอีกด้วย

มีลักษณะนิสัยแตกต่างกับหญิงสาวผู้อ่อนแอที่อยู่ในวังผู้นั้น

กุยหวั่นไม่ได้ใสซื่อเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก เทียบกับความอ่อนโยนภายนอกแล้ว นางอาจจะมีจิตใจที่เด็ดเดี่ยวและเข้มแข็งยิ่งกว่า

เมื่อประสานเข้ากับแววตาแฝงคำถามของนาง เขาก็เสนอขึ้นว่า “ข้าพาเจ้าออกไปเดินเล่นดีหรือไม่”

ในที่สุดก็ออกไปได้แล้วหรือ ในใจของกุยหวั่นลิงโลด นางรีบลุกยืนแล้วตอบไปตามตรง “ข้าเบื่อตั้งนานแล้ว ออกไปได้หรือ ไปที่ใด”

เห็นท่าทางตื่นเต้นของนาง โหลวเช่อก็รู้สึกดีใจตามนางไปด้วย จึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้ข้างนอกคึกคักมาก เจ้าต้องชอบแน่นอน”

“อืมๆ ข้าเองก็ไม่ได้ออกไปข้างนอกนานแล้ว” นางปัดฝุ่นบนตัวแล้วก้าวเดินไปยังทิศทางของประตูใหญ่ ก่อนจะหมุนตัวกลับมา “บอกว่าจะออกไปไม่ใช่หรือ ไปกันเถิด ตะวันใกล้จะตกดินแล้ว”

โหลวเช่อมองดูท่าทางราวเด็กเล็กของนางก็เหมือนซึมซับความยินดีของนางมา จึงรีบเดินตามไปด้วยฝีเท้าเร็วรี่

เมื่อทั้งสองเดินไปใกล้จะถึงประตูใหญ่ก็บังเอิญชนเข้ากับพ่อบ้านที่เดินอย่างเร่งรีบผู้หนึ่ง

กุยหวั่นมองหน้าตาเคร่งขรึมของพ่อบ้าน ในใจก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น จึงชะงักฝีเท้าแล้วยิ้มบางๆ

พ่อบ้านคำนับอย่างมีมารยาท “ท่านอัครเสนาบดี ฮูหยิน ในวังเรียกตัวด่วนขอรับ”

เป็นเช่นนี้จริงดังคาด กุยหวั่นไม่ได้ตกใจอะไรเลย โหลวเช่อรับหนังสือจากมือพ่อบ้านมาแล้วอ่านอย่างรวดเร็ว สีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย เขาหมุนตัวกลับไปเผชิญหน้ากับกุยหวั่น พูดด้วยน้ำเสียงละอายใจ “กุยหวั่น ในวังเกิดเรื่อง วันนี้ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าไม่ได้แล้ว ต้องขออภัยจริงๆ”

นางไม่ถือสา ริมฝีปากบางยังคงคลี่ยิ้มงามพลางกล่าว “ไม่เป็นไร ข้าไปเองก็ได้”

“เช่นนั้นก็พาคนไปมากหน่อย” หญิงสาวออกนอกบ้านลำพัง โดยเฉพาะหญิงสาวที่มีความงามจนไม่อาจหาอะไรมาเทียบได้เช่นนาง ย่อมต้องคำนึงถึงเรื่องความปลอดภัยมาเป็นที่หนึ่ง

กุยหวั่นยิ้มเจ้าเล่ห์ “วางใจเถอะ”

โหลวเช่อเห็นนางไม่ถือสาอะไรจึงวางใจ เดินต่อไปทางประตูใหญ่อย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเขาก็เดินหายลับไปจากสายตาของกุยหวั่นแล้ว

กุยหวั่นเห็นพ่อบ้านยังคงยืนด้วยความเคารพอยู่ที่เดิม นางจึงสั่งการเขาว่า “เตรียมชุดบุรุษที่เหมาะกับข้าให้สักชุด”

พ่อบ้านพยักหน้าแล้วโค้งตัวถอยออกไปโดยไม่ได้ถามอะไร

กุยหวั่นมองดูแผ่นหลังของเขา รู้ว่าเวลาไม่ถึงหนึ่งก้านธูป* เสื้อผ้าก็จะมาอยู่ตรงหน้านางเป็นแน่ ด้วยนางเคยเห็นการทำงานของบ่าวไพร่ภายในบ้าน จึงทำให้นางรู้ว่าเหตุใดโหลวเช่อจึงสามารถอยู่ในแวดวงขุนนางได้อย่างไม่ติดขัด

* หนึ่งก้านธูป เป็นคำเรียกเวลาโดยประมาณของคนจีนโบราณ บางตำราว่าประมาณครึ่งชั่วโมง บางตำราว่า 1 ชั่วโมง