ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 3-บทที่ 4

หลังจากเวลาหนึ่งก้านธูป ประตูด้านหลังของจวนอัครเสนาบดีโหลวก็ถูกเปิดออกจากทางด้านใน ร่างอรชรร่างหนึ่งเดินออกมา เสื้อตัวนอกปักด้ายเงิน มือถือพัดกระดาษ โฉมหน้างดงามล้ำเลิศ ท่าทางขณะกวาดตามองไปมา ชวนให้คนรู้สึกหวาดหวั่น

หลังจากมั่นใจในทิศทางแล้ว กุยหวั่นจึงเดินไปยังสถานที่ที่คึกคักที่สุดในเมืองหลวง…ถนนไป่หวา

ตลอดทางมีโคมไฟสีสันสดใส บรรยากาศคึกคักอย่างมากจริงๆ กุยหวั่นไม่เคยออกจากบ้านในเวลานี้มาก่อน ทุกอย่างที่ปรากฏในสายตาของนางล้วนแปลกใหม่หาใดเทียบได้ ทุกคนมีใบหน้ายิ้มแย้ม ทำให้นางรู้สึกสงสัย วันนี้ไม่ใช่เทศกาลอะไร เหตุใดจึงมีบรรยากาศเช่นนี้เกิดขึ้นได้

ทันใดนั้นนางก็บังเอิญเห็นชายชราหน้าตาใจดีผู้หนึ่งกำลังตั้งแผงขายของอยู่ จึงเดินเข้าไปแล้วถามขึ้นเสียงเบาว่า “ท่านลุง วันนี้คึกคักเป็นพิเศษ เกิดจากสาเหตุอะไรหรือ”

ชายชราไม่ได้เงยหน้ามอง “พ่อหนุ่ม ปกติได้แต่เที่ยวเล่น ไม่สนใจเรื่องบ้านเมืองเลยสินะ วันนี้เป็นวันที่แม่ทัพน้อยหลินจะกลับมา อีกครู่หนึ่งกองทัพของท่านแม่ทัพจะเดินผ่านถนนไป่หวาแห่งนี้”

แม่ทัพหนุ่มที่ได้ฉายา ‘กำแพงแห่งแคว้นฉี่หลิง’ ผู้นั้นน่ะหรือ

กุยหวั่นคิดใคร่ครวญ นึกอยากจะไปดูหน้าวีรบุรุษรุ่นเยาว์ผู้นี้ที่ลือกันว่ามีความสง่างามทัดเทียมกับสามีนางยิ่งนัก

ชายชรายังคงพร่ำพูดว่า “เด็กหนุ่มสมัยนี้ช่าง…” พูดยังไม่ทันจบ พอเงยหน้าขึ้นเห็นกุยหวั่นที่ใบหน้ามีรอยยิ้ม ชายชราก็ตะลึงงันไป คำพูดที่เหลือถูกกลืนลงท้องไปหมด พูดอะไรไม่ออกอีกเลย

กุยหวั่นฉีกยิ้มแล้วพูดขอบคุณเขา จากนั้นก็เดินไปยังศูนย์กลางถนนไป่หวา

ชายชรานิ่งอึ้งอยู่กับที่ ปากก็พูดว่า “เด็กหนุ่มสมัยนี้…หน้าตาดีขนาดนี้เชียวหรือ”

ความคึกคักเช่นนี้กุยหวั่นเพิ่งได้สัมผัสเองเป็นครั้งแรก เมื่อก่อนเคยร่วมงานฉลองเทศกาล แต่จะนั่งอยู่บนหอสูง เฝ้ามองความยินดีของชาวบ้าน เหมือนถูกกั้นด้วยเยื่อบางๆ ภาพมัวไม่ชัดเจน ไม่เคยคิดเลยว่าจะมีวันได้มาเบียดอยู่ในกลุ่มคน สัมผัสความยินดีของผู้คนด้วยตนเอง

ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ทรงขึ้นครองราชย์ การศึกแนวชายแดนได้รับชัยชนะ ราษฎรต่างตื่นเต้นยินดี ใบหน้าทุกคนล้วนเป็นมิตรและมีความสุข กุยหวั่นเหมือนซึมซับความรู้สึกเหล่านั้นมา ทำให้นางมีรอยยิ้มบนใบหน้าเช่นกัน

หลังเดินวนอยู่ในตลาดเกือบหนึ่งชั่วยาม** ท้องฟ้าค่อยๆ มืดลง แต่ยังคงไม่เห็นขบวนทหารอะไรเดินผ่านถนนไป่หวาเลย กุยหวั่นรู้สึกผิดหวังอยู่บ้าง ท้องก็ร้องหิว ขณะที่กำลังลังเลก็เหลือบเห็นปากถนนมีร้านชื่อ ‘หอไหลฝู’ กลิ่นควันหอมลอยออกมาเป็นระลอก นางกำลังครุ่นคิดว่าจะกินอาหารนอกบ้านหรือไม่ แต่เท้ากลับเดินไปถึงใต้หอสุรานั้นตามใจต้องการเสียแล้ว

หอไหลฝูเป็นหอสุราระดับสองของเมืองหลวง ในร้านมีคนหลากหลายทั้งเหล่าขุนนาง บุคคลที่มีฐานะ และมีชาวยุทธ์ที่เดินทางผ่านไปมา ในโถงใหญ่มีคนนั่งอยู่เต็ม คึกคักอย่างมาก แม้ว่ากุยหวั่นจะไม่เคยเข้าหอสุราเช่นนี้มาก่อน แต่นางมีนิสัยสบายๆ สามารถรับเรื่องแปลกใหม่ได้เกินกว่าธิดาตระกูลอื่นจะเทียบได้ ดังนั้นจึงก้าวเข้าไปในหอสุราอย่างไม่ลังเล

** ชั่วยาม เป็นหน่วยนับเวลาของจีนในสมัยโบราณ เท่ากับ 2 ชั่วโมง