ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

บทที่เจ็ด

“แดนเยียนต้นหญ้าแทงยอดอ่อน แดนฉินไซร้ใบหม่อนเขียวไสว”

“วันใดท่านหวนคิดถึงคนไกล ใจข้าคงสลายเสียก่อน” เสียงกระจ่างใสเสียงหนึ่งดังแทรกเข้ามา กังวานน่าฟัง นำพาความสุขใจและรอยยิ้มมาด้วย

ก่วนซิวเหวินวางพู่กันลงแล้วหมุนตัวกลับ ก็เห็นกุยหวั่นยืนอยู่นอกระเบียงทางเดิน เขายกมุมปากยิ้มแล้วเอ่ยทักทายนาง “ฮูหยิน เหตุใดจึงมาเรือนพักทิศตะวันตกได้”

เห็นรอยยิ้มใสซื่อและดวงตากระจ่างใสของเขาแล้ว กุยหวั่นก็ก้าวเข้าไปในห้องหนังสือ ก่อนจะพูดด้วยรอยยิ้ม “ทำไมจ้วงหยวนจึงท่องกลอน ‘วสันต์คะนึง’* ได้เล่า” ทุกครั้งที่เห็นหน้าก่วนซิวเหวินนางก็อดใจไม่ไหวอยากแกล้งเขาขึ้นมา คิดไม่ถึงว่าตนเองจะมีหัวใจเด็กๆ แบบนี้อยู่เช่นกัน

ก่วนซิวเหวินถูกคำว่า ‘จ้วงหยวน’ ทำจนตายด้านแล้ว เขาเดินอ้อมโต๊ะหนังสือมาอย่างเป็นธรรมชาติแล้วพูดกับกุยหวั่นว่า “ถึงช่วงลมฤดูใบไม้ผลิพอดี เห็นภาพก็เลยคิดถึงบทกลอนเท่านั้นเอง”

กุยหวั่นรู้สึกนิดๆ ว่าคำอธิบายของเขาดูติดขัด ‘วสันต์คะนึง’ เป็นความรักความคิดถึงของหญิงสาวที่ร่ายกลอนรอคอยการกลับมาของสามี มันจะเป็นการเห็นภาพคิดถึงบทกลอนได้อย่างไร

กุยหวั่นสลัดความคิดว้าวุ่นในสมองทิ้งไป แล้วนั่งลงบนเก้าอี้รับแขกในห้องหนังสือ นางเอ่ยถามก่วนซิวเหวินว่า “เดือนหน้าก็จะถึงการสอบขุนนางแล้ว เจ้าเตรียมตัวพร้อมหรือยัง”

“เตรียมตัวพร้อมทุกอย่างแล้ว” ก่วนซิวเหวินยิ้มแฝงความขัดเขินก่อนจะตอบอย่างถ่อมตัว “หวังว่าจะสอบผ่าน” อยู่ต่อหน้าหญิงสาวผู้นี้ เขาสามารถพูดความรู้สึกที่แท้จริงออกมาได้ เพราะนางเป็นผู้ที่เปลี่ยนแปลงชีวิตของเขา

กุยหวั่นรู้แต่แรกว่าเขาเป็นคนที่สามารถเป็นจ้วงหยวนได้ ที่นางสงสัยเป็นเรื่องอื่น “ข้าถามเจ้าว่าเตรียมตัวพร้อมเข้าไปสู่แวดวงขุนนางแล้วหรือยัง” น้ำเสียงของนางสบายอารมณ์เหมือนกำลังพูดคุยเรื่องทั่วไปในบ้าน

ก่วนซิวเหวินตะลึงไป ตอบอะไรไม่ออก จ้องมองกุยหวั่นอยู่นานก่อนจะขยับปากพูด “ข้าพร้อมจะเข้าสู่แวดวงขุนนางแล้ว แต่ว่าข้ายังหาสิ่งที่อยากปกป้องไม่เจอ” น้ำเสียงนั้นเบาบาง แฝงความเสียดายและความเหงาที่ไร้สาเหตุ

กุยหวั่นเกิดความคิดว่าชายหนุ่มผู้นี้คล้ายกับตัวนางเหลือเกิน ไม่มีความศรัทธาที่มั่นคง ไม่มีสิ่งที่อยากปกป้อง ทางในอนาคตก็เดินต่อไปได้ยาก

* บทกลอน ‘วสันต์คะนึง’ ประพันธ์โดยหลี่ไป๋ กวีเอกในสมัยราชวงศ์ถัง บรรยายถึงความรู้สึกของภรรยาที่เฝ้าแต่คิดถึงสามีที่ไปออกรบ และแสดงถึงความรักเดียวใจเดียวที่จะตั้งตารอสามีกลับมาโดยไม่คิดนอกใจ