ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

ท้องฟ้าเพิ่งจะเริ่มทอแสง ข้างหุบเขามีเสียงความเคลื่อนไหว ในที่สุดก็หาโหลวฮูหยินเจอแล้ว ทหารทุกคนในที่นั้นล้วนรู้สึกดีใจ ไม่ได้หลับไม่ได้นอนมาสองวัน ในที่สุดก็พักผ่อนได้แล้ว…

พวกเขาเห็นอัครเสนาบดีทะยานเข้ามาด้วยสีหน้าว้าวุ่น ต่างก็พากันเปิดทางให้ทันที

กุยหวั่นที่ถูกช่วยขึ้นมานั่งอยู่ริมหน้าผา เป็นครั้งแรกที่โหลวเช่อเห็นนางมีสภาพทุลักทุเลเช่นนี้ เสื้อผ้าอาภรณ์ขาดลุ่ย สีหน้าซีดขาว หัวใจของเขาบีบตัวจนเจ็บปวดยิ่ง ความรู้สึกราวเข็มทิ่มแทงกระจายไปทั่วร่าง เขามีสีหน้ากลัดกลุ้ม เดิมทีคิดจะด่าว่านางแรงๆ สักตั้ง แต่เมื่อได้เห็นหน้านางแล้ว ความโกรธเกรี้ยวในปากกลับกลายเป็นลมหายใจที่ผ่อนยาว เขาเข้าไปสวมกอดนางเอาไว้แล้วเอ่ยถามด้วยเสียงอ่อนโยน “ได้รับบาดเจ็บหรือไม่”

คำทักทายเรียบง่ายนี้ช่างอ่อนโยนอย่างไม่น่าเชื่อ ไม่รู้ด้วยเหตุใดเสียงนี้จึงราวกับน้ำเพียงหยดเดียว แต่มันหยดเข้าไปในใจของกุยหวั่นแล้วกระจายไปทั่ว สีหน้าของนางดูซับซ้อน นางรู้สึกว้าวุ่นใจ ทว่ายังไม่ทันได้ทำอะไรก็เห็นโหลวเช่อยื่นมือมากุมหน้านางเบาๆ อย่างเป็นห่วง นางจึงได้รู้ว่าตนเองร้องไห้

หนึ่งหยด สองหยด…ก่อนที่น้ำตาจะไหลลงอาบแก้มไม่หยุด แม้แต่นางก็ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงร้องไห้ เพราะความกลัวในเรื่องความเป็นความตาย? เพราะความเศร้าไร้เรี่ยวแรงจนหนทาง? หรือว่า…

เห็นนางร้องไห้ไร้เสียง โหลวเช่อก็รู้สึกตกใจ ยื่นมือไปปาดน้ำตาของนาง ลบความกลัดกลุ้มและหวาดกลัวของนางออกไป แต่ในตอนที่มือสัมผัส เขากลับรู้สึกเจ็บปวด หยดน้ำตานั้นทั้งหนักหน่วงและร้อนลวกในความรู้สึกของเขา…

โหลวเช่อกอดนางไว้ ไม่สนใจสายตาโดยรอบที่กำลังจับจ้องมาเขารู้สึกร้อนรนใจ กำลังคิดจะกอดนางเดินกลับไป ทันใดนั้นก็สังเกตเห็นทหารที่ริมหน้าผาแบกคนขึ้นมาอีกคน

นั่นคือชายหนุ่มที่ตกลงไปในหุบเขาพร้อมกับกุยหวั่นหรือ

โหลวเช่อเหลือบมอง ลำแสงสีเงินนวลส่องผ่านม่านตาเข้ามา มือที่ได้รับบาดเจ็บของเขาเหมือนจะผูกไว้ด้วยแถบรัดผมของกุยหวั่น โหลวเช่อจึงจ้องมองไป หลังจากเห็นหน้าเขาแล้วก็ตกใจยิ่งกว่าเดิม

นี่หลินรุ่ยเอินไม่ใช่หรือ!

หลินรุ่ยเอินก็มองเขาเช่นกัน สายตานั้นเย็นชาไร้ความรู้สึกใด คนผู้นี้กุมอำนาจสำคัญไว้ในมือเช่นเดียวกับเขา น่าเสียดายที่ทำศึกนอกด่านเกือบทั้งปี ทั้งสองจึงแทบจะไม่ได้พบปะพูดคุยกัน โหลวเช่อครุ่นคิด คิดไม่ออกถึงสาเหตุที่เขากับกุยหวั่นมาอยู่ด้วยกัน น่าเสียดายที่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาขุดคุ้ยเรื่องนี้ โหลวเช่อเอ่ยปากพูดอย่างสงบนิ่ง “แม่ทัพหลิน ไม่เป็นไรมากใช่หรือไม่”