ทดลองอ่านนิยาย โฉมสะคราญล่มเมือง เล่ม 1 บทที่ 7-บทที่ 8

ใบหน้าเย็นเยือกไม่มีการเปลี่ยนแปลงใด หลินรุ่ยเอินแค่เพียงพยักหน้าแล้วตอบว่า “ไม่เป็นไร” สายตาของเขาเลื่อนไปบนร่างอรชรนั้นอย่างไม่รู้ตัว นางหันมาเพราะได้ยินเสียงของเขา ทว่าพอเขาเห็นว่าใบหน้างามนั้นมีคราบน้ำตา สีหน้าของเขาก็ถึงกับเปลี่ยนไปทันที

“แม่ทัพหลิน” กุยหวั่นขยับตัวออกจากอ้อมกอดของโหลวเช่อเบาๆ รู้สึกอายกับการร้องไห้เมื่อครู่อยู่บ้าง นางพูดกับหลินรุ่ยเอินด้วยรอยยิ้มอย่างมีมารยาท “ขอบคุณที่ท่านช่วยชีวิต”

หลินรุ่ยเอินพยักหน้าอย่างไม่รู้ความหมายอีกครั้ง เขาในยามนี้ไม่อาจเลื่อนสายตาออกจากหยดน้ำตาของนางได้เลย

“แม่ทัพหลิน” น้ำเสียงเย็นชาของโหลวเช่อตัดบทสายตาจับจ้องของเขา หลินรุ่ยเอินเลื่อนสายตามาประสานกับสายตาสงบนิ่งของโหลวเช่อ

โหลวเช่อลังเลไปชั่วครู่ สุดท้ายยังคงเอ่ยปากพูด ในน้ำเสียงไม่ยินดีแต่ก็แฝงความซาบซึ้งใจ “แม่ทัพหลิน ท่านช่วยภรรยาข้าไว้ ข้าซาบซึ้งใจยิ่ง ต่อไป…หากมีอะไรต้องการให้ช่วย ก็ขอให้เอ่ยปาก ข้าติดค้างน้ำใจท่านไว้ครั้งหนึ่ง”

หลินรุ่ยเอินไม่ได้ตอบ แต่ยืนนิ่งสีหน้าเรียบเฉย ราวกับว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่เกี่ยวข้องกับเขาเลย ท่านหมอกลุ่มหนึ่งรอรับคำสั่งอยู่ข้างๆ ก่อนแล้ว จึงฉวยโอกาสนี้เข้ามาล้อมตัวหลินรุ่ยเอินเอาไว้ ตรวจดูบาดแผลและจัดการกับบาดแผลให้เขา

การที่หลินลุ่ยเอินไม่พูดตอบเขานั้นเขาไม่ได้โมโหอะไร เพราะเขารู้ดีว่าหลินรุ่ยเอินเลื่องลือเรื่องความเย็นชา ในเมื่อตนเองได้ให้สัญญาไปแล้ว อีกฝ่ายจะรับหรือไม่เขาไม่ได้ใส่ใจมากนัก ยามนี้เขารับรู้เพียงว่าลมหนาวพัดมาแล้ว ด้วยกังวลว่าร่างบางซึ่งเพิ่งจะถูกช่วยขึ้นมาจากใต้หุบเขาจะทานทนไม่ไหว เขาจึงรีบดึงตัวกุยหวั่นมาตรงหน้า ก่อนจะกอดนางไว้และหมุนตัวพานางไปทางกระโจม

เพิ่งจะหมุนตัวกลับก็เห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ด้านหลัง เมื่อเห็นหน้าเขา โหลวเช่อกับกุยหวั่นต่างตกใจ

หลังจากที่กุยหวั่นถูกช่วยขึ้นมาก็ยังมึนงงอยู่มาก ไม่รู้ว่าตนเองอยู่ที่ใด โดยเฉพาะเมื่อครู่หลังจากร้องไห้ก็เหมือนร้องเอาสิ่งต่างๆ ออกไปมากมาย ในใจรู้สึกว่างเปล่า เป็นเหมือนหุ่นกระบอกที่ถูกชักใยให้ขยับไปมา ตกอยู่ในความเป็นความตาย รู้สึกเหมือนอยู่คนละโลก ทว่าช่วงเวลาที่หันมาเห็นชายหนุ่ม นางก็ตกใจตื่นจากภวังค์

เขายืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสายลม ลมพัดผมของเขาจนปลิวยุ่ง ใบหน้าสะอาดหมดจดแต่เดิมกลับดูแข็งกระด้างขึ้นหลายส่วน เขามีท่าทางเศร้าสลดกลัดกลุ้ม แววตากระจ่างใสในตอนนี้กลับล้ำลึกเหลือคณา มองไม่เห็นจุดสิ้นสุด บนหน้าไม่มีรอยยิ้มเหมือนเช่นเคย ก่วนซิวเหวินยืนนิ่งสีหน้าเรียบเฉยอยู่ตรงนั้น ทั่วร่างแผ่รังสีแห่งความมุ่งมั่นออกมา

กุยหวั่นตกใจกับการเปลี่ยนแปลงของเขา จึงพูดขึ้นทันใด “ซิวเหวิน…เจ้าเป็นอะไรไป”