ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 1

แต่จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้กลับทรงมอบหมายให้ขุนนางสามานย์อย่างจางทัง จ้าวอวี่ หวังเวินซู เจี่ยนเซวียน อิ๋นฉี หยางพูใช้นโยบายปราบปรามที่เหี้ยมโหด ก่อนรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ นับแต่สมัยจักรพรรดิฮั่นเกาจู่หลิวปัง มาจนถึงจักรพรรดิจิ่งตี้ จาก ‘พงศวดารฮั่น·บันทึกขุนนางสามานย์’ ขององค์จักรพรรดิทั้งสี่ ได้บันทึกเรื่องราวของขุนนางสามานย์ไว้เพียงสองคนเท่านั้น แต่ในรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้เพียงพระองค์เดียวกลับมีอยู่ด้วยกันถึงสิบเอ็ดคน

(พงศาวดารฮั่น·บันทึกขุนนางสามานย์)

การลงโทษหนักขึ้นทุกที กฎหมายเก้าบทที่ตราไว้เมื่อครั้งจักรพรรดิฮั่นเกาจู่หลิวปังขึ้นครองราชย์เพิ่มขึ้นเป็นสามร้อยห้าสิบเก้าบท แต่ละบทส่วนใหญ่มีความยาวอยู่ที่สี่ร้อยเก้ามาตรา หนึ่งพันแปดร้อยแปดวรรค เพียงโทษประหารชีวิตก็มีถึงหนึ่งหมื่นสามพันสี่ร้อยเจ็ดสิบสองวรรคแล้ว… ‘หนังสือมีหลายตู้ ไม่อาจกวาดตามองได้หมด’

(พงศาวดารฮั่น·พิจารณาความอาญา)

ถึงแม้โทษทัณฑ์จะสาหัสรุนแรงเช่นนี้ แต่ก็ยังคงไม่อาจยับยั้งการลุกฮือต่อต้านของเหล่าชาวบ้านผู้สิ้นไร้หนทางได้

จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้มีพระประสงค์จะสยบดินแดนทั้งสี่รอบแผ่นดินต้าฮั่นให้ได้มาโดยตลอด แต่จวบจนสิ้นพระชนม์ ปัญหาเรื่องดินแดนทั้งสี่ก็ยังไม่อาจคลี่คลาย ทั้งนี้เพราะปัญหาจลาจลภายในรวมถึงปัญหาจากพวกต่างเผ่าอย่าง ซยงหนู ซีเชียง ซีหนานอี๋ อูหวนที่เกิดขึ้นพร้อมกัน

ปลายรัชสมัยจักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ แผ่นดินต้าฮั่นต้องเผชิญกับวิกฤตการณ์ล่อแหลม ครั้นคิดถึงราชวงศ์ฉินที่ล่มสลายลงด้วยการลุกฮือของประชาชนผู้แร้นแค้น จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้ก็ตระหนักได้ถึงความผิดพลาดของตนเอง จึงมีประกาศ… ‘ตั้งแต่ข้าขึ้นครองราชย์ ก็ปกครองแผ่นดินด้วยความอวดดีโง่เขลา ฟ้าดินจึงโศกเศร้า แม้สำนึกเสียใจก็มิอาจแก้ไข’

(พงศาวดารฮั่น·บันทึกสำนึกผิด)

แม้จักรพรรดิฮั่นอู่ตี้จะมีพระทัยคิดเปลี่ยน แต่ด้วยพระชนมายุมิใช่น้อย ไร้ซึ่งอำนาจเปลี่ยนลิขิตสวรรค์ จึงได้แต่มอบราชวงศ์ฮั่นที่กำลังเผชิญกับลมมรสุมให้กับจักรพรรดิฮั่นเจาที่มีพระชนมายุเพียงแปดพรรษาแทน