ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 3

ช่วงระยะเวลาสั้นๆ เพียงเดือนเดียว แต่สวี่ผิงจวินกลับผ่ายผอมลงถนัดตา หว่างคิ้วเต็มไปด้วยความอ่อนล้าทุกข์ระทม

เพราะทำงานอยู่ที่หอสุราชีหลี่เซียงเหมือนกัน ประกอบกับอวิ๋นเกอพยายามทำตัวใกล้ชิด ส่วนสวี่ผิงจวินเองในยามนี้ก็โศกเศร้าไร้ที่พึ่งพิง อ่อนแอเลอะเลือน ไม่ปากคอเราะรายเหมือนดังเก่า ดังนั้นทั้งสองจึงเริ่มสนิทสนมกัน แม้จะไม่ถึงขนาดสามารถพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แต่ก็นับว่าสนิทสนมกันไม่ใช่น้อย

เมื่อวันฟังคำตัดสินโทษมาถึง อวิ๋นเกอเดินทางไปเป็นเพื่อนสวี่ผิงจวิน ทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘นำตัวนักโทษเข้ามา’ สายตาของพวกนางก็จับจ้องไปที่อีกด้านทันที

เพียงไม่นาน หลิวปิ้งอี่ในชุดนักโทษก็ถูกคุมตัวเข้ามาในศาล แม้จะดูอิดโรยอย่างเห็นได้ชัด แต่สายตาเย็นชาหยิ่งยโสที่มองดูผู้คนโดยรอบนั้นกลับแข็งกร้าวรุนแรง มุมปากแขวนไว้ซึ่งรอยยิ้มเกียจคร้าน เสมือนหนึ่งกำลังเล่นสนุก ไม่ได้นึกแยแสความเป็นความตายตรงหน้าแม้แต่น้อย

มังกรอยู่ในน้ำตื้น แม้แต่กุ้งก็ยังหาญรังแก พยัคฆ์หลุดจากพงไพร แม้แต่สุนัขก็ยังกลั่นแกล้ง จู่ๆ อวิ๋นเกอก็นึกขึ้นได้ถึงถ้อยคำที่เฒ่าโหวผู้สอนเคล็ดขโมยสิ่งของให้กับนางมักพร่ำบ่นอยู่เป็นประจำ นางอดนึกสะท้อนใจไม่ได้

ครั้นเห็นสวี่ผิงจวิน ใบหน้าของหลิวปิ้งอี่ก็ปรากฏร่องรอยของความเสียใจขึ้นจางๆ

แววตาของสวี่ผิงจวินเต็มไปด้วยถ้อยคำอ้อนวอน หลิวปิ้งอี่ส่งสายตาขอโทษนางครู่หนึ่งก่อนจะเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

แต่พอเห็นอวิ๋นเกอและสวี่ผิงจวินกุมมือกัน สายตาประหลาดใจของหลิวปิ้งอี่ก็ชะงักหยุดอยู่บนใบหน้าของอวิ๋นเกอ

อวิ๋นเกอส่งยิ้มให้กับเขา หลิวปิ้งอี่เลิกคิ้ว มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ยิ้มตอบ

ถ้อยคำให้การและหลักฐานทุกอย่างที่นำมาใช้ตัดสินคดีล้วนเป็นข้อมูลจากฝ่ายเดียว ส่วนหลิวปิ้งอี่ก็เอาแต่ยิ้มฟังราวกับคนที่กำลังถูกดำเนินคดีไม่ใช่ตนเอง

ผลก็เหมือนอย่างที่คิดไว้แต่แรก ทันทีที่ป้ายพิพากษาสั่งประหารหลังสารทถูกโยนลงพื้น แม้มือเท้าของอวิ๋นเกอจะเย็นเยียบ แต่ใจนางกลับไม่นึกยอมแพ้ นางไม่มีทางปล่อยให้พี่หลิงต้องถูกประหารเด็ดขาด ความมุ่งมั่นเช่นนั้นเองที่ทำให้นางยังคงหยัดยืนอยู่ได้

ร่างของสวี่ผิงจวินโอนเอนอยู่สองสามคราก่อนจะทรุดพิงลงบนตัวของอวิ๋นเกอ นางร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างไม่อาจฝืน “ปิ้งอี่ ในเมื่อเจ้าไม่ใช่ผู้ร้ายฆ่าคน แล้วทำไมเจ้าถึงไม่พูด หรือมิตรภาพระหว่างพี่น้องสำคัญกว่าชีวิต ทำไมเจ้าถึงต้องปกป้องคนพาลพวกนั้นด้วย”

เห็นเจ้าหน้าที่ที่ถือไม้โบยลงทัณฑ์ถลึงตามองมา อวิ๋นเกอก็รีบยกมือปิดปากสวี่ผิงจวินไว้

หลิวปิ้งอี่พยักหน้าน้อยๆ เป็นการขอบคุณ อวิ๋นเกอกึ่งลากกึ่งอุ้มพาสวี่ผิงจวินออกไปนอกศาล

ด้วยกลัวว่าพวกพี่น้องของหลิวปิ้งอี่จะก่อเรื่อง ทางการจึงไม่อนุญาตให้พวกเขาเข้าไปด้านใน ดังนั้นเมื่อเห็นอวิ๋นเกอกับสวี่ผิงจวินออกมา ทุกคนที่รออยู่ด้านนอกจึงปรี่กันเข้าไปกลุ้มรุมห้อมล้อมไถ่ถามเรื่องราวจากพวกนางแทบจะในทันที

สวี่ผิงจวินร่ำไห้พลางเอ่ยปากด่าขับไล่คนพวกนั้นด้วยความรู้สึกเคียดแค้นชิงชัง

เหอเสี่ยวชีแม้จะอายุยังน้อย แต่ก็ฉลาดเป็นกรด เขารีบสั่งให้ทุกคนถอยกลับไปก่อน

แค่เห็นปฏิกิริยาของสวี่ผิงจวิน คนพวกนั้นก็พอเดาผลลัพธ์ได้อยู่หลายส่วน และเพราะรู้สึกละอายใจจึงยอมจากไปแต่โดยดี