ทดลองอ่านนิยาย บทเพลงกลางเมฆา เล่ม 1 บทที่ 3

“โอกาสมีน้อยมาก แต่ไม่ว่าเขาจะมาหรือไม่ เรื่องคราวนี้ก็ลือกันไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในฉางอันแล้ว ชื่อเสียงและฝีมือของเจ้ายามนี้เขาย่อมต้องได้ยินเช่นกัน เพราะฉะนั้นไม่ว่าช้าเร็วเขาก็ต้องมาชิมอาหารที่เจ้าทำแน่”

ได้ยินคำพูดหนักแน่นของเมิ่งเจวี๋ยเช่นนั้น อวิ๋นเกอก็รู้สึกสบายใจขึ้น จิตใจเริ่มสงบ นางหันกลับไปตั้งอกตั้งใจเตรียมอาหาร ในใจเฝ้านึกอธิษฐานขอให้ที่นั่งลับสองที่ที่เมิ่งเจวี๋ยคิดเตรียมการไว้นั้นสามารถดึงดูดฮั่วกวงให้มาดูการประลองได้จริง

การแย่งชิงที่นั่งลับสองที่นั้นดุเดือดกว่าปกติธรรมดาหลายเท่า จนในที่สุดก่อนหน้าการประลองหนึ่งวัน ที่นั่งดังกล่าวก็ถูกซื้อไปในราคาสูงลิบ

ที่นั่งนั้นทำให้ท่านอาฉางเถ้าแก่เจ้าของหอสุราชีหลี่เซียงถึงกับตะลึงอ้าปากค้าง นึกไม่ถึงว่าจะมีคนยอมจ่ายเงินราคาสูงเทียมฟ้าเพียงเพื่ออาหารไม่กี่จานเช่นนี้

มิใช่ว่าอดีตจักรพรรดิทำสงครามต่อเนื่องกันหลายปีจนชาวบ้านต่างพากันยากจนข้นแค้นหรือไร ดูท่าคนที่ได้รับผลกระทบคงมีเพียงชาวบ้านร้านตลาดเท่านั้น ส่วนเศรษฐีฉางอันพวกนี้ยังคงใช้เงินเป็นเบี้ยเหมือนดังเก่า

ครั้นนึกถึง ’ภาพเงินทอง’ แสนงดงามที่หอสุราชีหลี่เซียง ณ ฉางอันจะสร้างให้เขาในวันข้างหน้า สิ่งที่ปรากฏขึ้นต่อสายตาของท่านอาฉางก็มีแต่ทองคำส่องประกายระยิบระยับเต็มไปหมด เดิมเขาเห็นอวิ๋นเกอเป็นเสมือนสมบัติล้ำค่าอยู่แล้ว ยามนี้สายตาที่มองดูอวิ๋นเกอก็ยิ่ง ‘อบอุ่นนุ่มนวลราวสายน้ำ เร่าร้อนดั่งเปลวไฟ’

เมื่อถึงวันแข่งขัน กว่าเจ้าของที่นั่งลับทั้งสองจะมาถึง พวกเขาก็ต้องรออยู่เป็นนาน อวิ๋นเกอรีบลากเมิ่งเจวี๋ยออกไปดู

คนที่ยอมจ่ายเงินสูงลิ่วเช่นนี้ย่อมต้องมีฐานะสูงส่งไม่ธรรมดาและไม่ประสงค์จะออกหน้า ดังนั้นเพื่อให้เข้าออกที่นั่งลับได้สะดวก พวกเขาจึงสร้างระเบียงทางเดินให้เจ้าของที่นั่งลับเข้าออก

ยามนี้บนระเบียงทางเดิน คุณชายในอาภรณ์ยาวสีขาวกำลังเดินนวยนาดชมภาพวาดที่แขวนประดับอยู่บนผนังทั้งสองข้าง

อายุของชายหนุ่มห่างจากอวิ๋นเกอไม่กี่มากน้อย ใบหน้าโดดเด่นงามสง่า กิริยาการเคลื่อนไหวราวกิ่งหลิวสะบัดไหว อรชรอ้อนแอ้นยิ่งนัก หากแม้นเป็นสตรี คงจัดได้ว่างดงามเลิศล้ำเป็นที่สุด

“อายุน้อยเกินไป ไม่มีทางใช่ฮั่วกวงแน่” อวิ๋นเกอกระซิบพึมพำ

คุณชายผู้นั้นแม้จะได้ยินเสียงฝีเท้าของอวิ๋นเกอและเมิ่งเจวี๋ย แต่ก็ไม่ได้แสดงอาการสนอกสนใจพวกเขาแม้แต่น้อย สายตายังคงจับจ้องอยู่บนภาพที่แขวนอยู่บนผนังเงียบๆ ปล่อยให้พวกเขายืนนิ่งอยู่อีกด้าน

หลังผ่านไปครู่ใหญ่ อีกฝ่ายก็เอ่ยปากถามด้วยภาษาถิ่น น้ำเสียงเย็นชา “อักษรภาพเหล่านี้พวกเจ้าให้ผู้ใดเป็นคนเลือกให้ แม้ในฉางอันจะมีผู้ที่เรียกได้ว่าในใจมีภาพอยู่จำนวนไม่น้อย แต่ผู้ที่ทั้งในใจมีภาพ รสนิยมวิไล และสายตาแหลมคมเช่นนี้กลับมีไม่มากนัก”

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มตอบ “เข้าตาคุณชายเช่นนี้นับว่าเป็นเกียรติยิ่งนัก อักษรภาพเหล่านี้ผู้น้อยเป็นคนเลือกเองทั้งหมด”

คุณชายผู้นั้นร้อง ‘เอ๋’ เบาๆ คำหนึ่ง พลางเอียงคอน้อยๆ สายตากวาดมองมาที่เมิ่งเจวี๋ย ชั่วพริบตาที่มองเห็นเมิ่งเจวี๋ย เขาก็อดตะลึงงันไม่ได้ ราวกับนึกประหลาดใจว่าเหตุใดพญาหงส์ถึงมาอาศัยอยู่ในเรือนพำนักซอมซ่อได้

เมิ่งเจวี๋ยยิ้มน้อยๆ ค้อมคำนับอีกฝ่าย คุณชายผู้นั้นราวกับรู้สึกขัดเขิน ใบหน้าแดงระเรื่อ แต่ถึงกระนั้นเขาก็ยังพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะหันสายตามองมาทางอวิ๋นเกอแทน