ทดลองอ่านนิยาย มเหสีป่วนรัก เล่ม 1 บทที่ 5 – บทที่ 6

ต้วนอวิ๋นจ้งได้ฟังก็สำลัก น้ำชาในปากพุ่งกระเด็นไกลสามฉื่อ เสี่ยวพั่งยังคงแหงนหน้ามองดูท้องฟ้า หนำซ้ำยังเป็นทุกข์ด้วยนี่นะ ดูท่าความระทมทุกข์จะเปลี่ยนสตรีนางหนึ่งได้จริงๆ ขนาดเฮยพั่งยังกลับกลายเปลี่ยนเป็นหญิงสาวเจ้าอารมณ์ไปได้

เขาถอนหายใจ แล้วตัดสินใจจะไปดูทัศนียภาพที่ยากจะพบเห็นนี้สักครั้ง

ครั้นมาถึงหลังตำหนัก เขาก็แอบย่องไปที่ด้านหลังของจินเฟิ่ง จากเดิมที่ตั้งใจว่าจะทำให้นางตกใจสักหน่อย แต่กลับถูกกระดาษในมือนางดึงดูดความสนใจไปเสียก่อน

กระดาษในมือจินเฟิ่งคล้ายถูกนางขยำจนยับยู่ยี่มาก่อน ท่วงทำนองสะบัดลายน้ำหมึกติดกันเป็นพืดบนกระดาษเขียนเอาไว้ว่า

’เฮยพั่งลูกรัก ระยะนี้ความเป็นอยู่ของแม่จัดว่าสุขสบายยิ่งนัก คนขายเนื้อแซ่เจ้าพอฆ่าหมูเสร็จก็มักเอาเนื้อหมูสดใหม่มาให้แม่ได้ลองกินอยู่เป็นประจำ ดังนั้นแม่จึงอ้วนขึ้นอีกไม่ใช่น้อย ส่วนฮูหยินใหญ่เองก็ส่งข้าวของเงินทองมาให้มากมาย ตอนนี้แม่ไม่ต้องเอาผ้าปักไปขายก็สามารถซื้อเครื่องนอนผ้าต่วนได้แล้ว จางเสี่ยวโซ่วที่อยู่หน้าถนนก็รับสาวอ้วนคนหนึ่งมาเป็นภรรยาแล้ว แต่นางตัวขาวสะอาดมาก ยังมีเสี่ยวอวี๋ที่แต่ก่อนเคยเรียนหนังสือกับเจ้า ได้ยินว่าสอบเป็นบัณฑิตจวี่เหริน* ได้แล้ว ปีนี้ต้องสอบเป็นจิ้นซื่ออีก อนาคตนับว่าดีไม่น้อยเลยทีเดียว

แม่เขียนหนังสือไม่เป็น ดังนั้นถึงได้ไม่เคยเขียนจดหมายหาเจ้า จดหมายฉบับนี้แม่ให้คนขายเนื้อแซ่เจ้าช่วยเขียนให้ เจ้าคงมองออก ที่เขียนจดหมายมาหาเจ้าคราวนี้ ที่สำคัญคือมีเรื่องจะบอกเจ้าเรื่องหนึ่ง ไช่จูเก๋อที่อยู่บ้านตรงกันข้ามหมั้นหมายแล้ว ว่าที่เจ้าสาวของเขามิใช่ข้า แต่เป็นหญิงม่ายจากซานซี นางทั้งขาวทั้งผอม รูปร่างยังกับต้นหอมก็ไม่ปาน กำหนดแต่งงานคืออีกสามวันข้างหน้า ไช่จูเก๋อส่งจดหมายเชิญมาให้แม่ด้วย แม่ไม่รู้ว่าจะไปดีหรือไม่ไปดี เฮยพั่ง เจ้าว่าแม่ควรไปหรือไม่’

จินเฟิ่งมองดูจดหมายฉบับนั้นพลางเช็ดน้ำตาเงียบๆ

ต้วนอวิ๋นจ้งตั้งอกตั้งใจอ่านเนื้อความในใจหมายสองรอบ ในที่สุดเขาก็อดใจถามออกมาไม่ได้ “ไช่จูเก๋อคือผู้ใด”

จินเฟิ่งหันหน้ากลับรวดเร็ว ทำให้ปิ่นทองอันหนึ่งฟาดเข้ากับจมูกของต้วนอวิ๋นจ้ง ต้วนอวิ๋นจ้งก็กุมจมูกทรุดลงกับพื้นรวดเร็ว

จินเฟิ่งเลิกคิ้วมองดูด้วยสายตาเย็นชา “เจ้าแอบอ่านจดหมายของเรา?”

ต้วนอวิ๋นจ้งน้ำตาแทบร่วง ดูสิดู เวลาอารมณ์ไม่ดีพี่สะใภ้ของเขาปฏิบัติตนต่อผู้อื่นโหดร้ายเพียงไหน

“อัครมเหสี…” เขาฝืนลุกขึ้นจากพื้น “เรื่องที่ทรงกลัดกลุ้มกระหม่อมพอเข้าใจได้อยู่หลายส่วน ไช่จูเก๋อผู้นั้น…คงสนิทสนมกับมารดาบังเกิดเกล้าของพระองค์กระมัง” ต้วนอวิ๋นจ้งพยายามทายออกมาอ้อมๆ

จินเฟิ่งไม่พูด

ต้วนอวิ๋นจ้งคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา “อัครมเหสีต้องการให้กระหม่อมเรียกเจ้าเมืองนครหลวงให้ส่งคนไปพังงานแต่งงานของเขา จนเขาแต่งงานไม่สำเร็จหรือไม่”

จินเฟิ่งมองดูเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาเฉกมองคนสติปัญญาอ่อนด้อยรอบหนึ่ง

ต้วนอวิ๋นจ้งเองก็จนปัญญา “เช่นนั้นอัครมเหสีทรงคิดจะทำเช่นไร”